Γνωριστήκαμε το μακρινό 1976, στον σύλλογο Αρμενίων Φοιτητών και Επιστημόνων «Μεσρώπ Μαστότς». Με έντονα πατριωτικά αισθήματα, όπως οι περισσότεροι Βορειοελλαδίτες Αρμένιοι, ξάδελφος ενός πολύ καλού φίλου με το ίδιο όνομα και επώνυμο από την Αλεξανδρούπολη, ήταν ένας σεμνός και χαμηλών τόνων επιστήμονας, που με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή με τις γνώσεις και την απλότητά του.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, με ρίζες από την Ανατολική Θράκη, μαθήτευσε αρχικά στη Σχολή Μελκονιάν της Κύπρου, μετά σπούδασε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού και στη συνέχεια στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν ένας λαμπρός επιστήμονας που άφησε βαθιά το αποτύπωμά του στην επιστήμη της Γεωμορφολογίας στην Ελλάδα, σε ένα πεδίο απαιτητικό και γεμάτο προκλήσεις. Η έρευνά του άγγιξε κρίσιμα ζητήματα από την ενεργό τεκτονική και τις πλημμύρες, μέχρι την εξέλιξη της παράκτιας ζώνης και από την κλιματική αλλαγή ως τη θαλάσσια διάβρωση. Συνέγραψε περισσότερες από 100 επιστημονικές δημοσιεύσεις, συμμετείχε σε δεκάδες συνέδρια και συνέβαλε σε διεθνείς επιστημονικούς θεσμούς, πάντα με το ίδιο πάθος και την ίδια μετριοφροσύνη.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Γεωμορφολόγων και της Ελληνικής Γεωμορφολογικής Εταιρίας, εκπροσωπώντας επάξια την Ελλάδα διεθνώς. Τιμήθηκε για το έργο του δύο φορές από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο «Κωνσταντίνου Κτενά», το 2011 και το 2015. Επίσης, τιμήθηκε για την προσφορά του στις επιστήμες και την εκπαίδευση από την Πρεσβεία της Αρμενίας στην Ελλάδα με το «Χρυσό Αναμνηστικό Μετάλλιο».

Ο Χαμπίκ Μαρουκιάν ήταν ένας σεμνός και προσηνής χαρακτήρας, εργατικός και ολιγόλογος, ένας αυθεντικός πανεπιστημιακός δάσκαλος που δεν επιζητούσε τη δημοσιότητα και αναγνώριση. Μάλιστα, επειδή αγαπούσε τόσο πολύ τη δουλειά του, όταν συνταξιοδοτήθηκε, συνέχιζε να πηγαίνει και να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες, τις γνώσεις και την εμπειρία του στο πανεπιστήμιο.

Φιλοτελιστής και φανατικός βιβλιόφιλος με μια πλούσια βιβλιοθήκη, δώρισε πολλά αξιόλογα βιβλία στο περιοδικό «Αρμενικά». Αξιομνημόνευτη ήταν η προσφορά του στην Αρμενική Κοινότητα της Αθήνας, αρχικά ως μέλος της Εκπαιδευτικής Επιτροπής στο αρμενικό σχολείο του «Αρμενικού Κυανού Σταυρού», στον Ν. Κόσμο (εκτός των άλλων τον θυμάμαι μια μέρα να μεταφέρει οικοδομικά υλικά για την κατασκευή μιας αίθουσας του σχολείου!) και μετά ως γραμματέας του Δ.Σ. της «Γενικής Αρμενικής Ένωσης Αγαθοεργίας» και μέλος της Εκπαιδευτικής Επιτροπής του Δημοτικού σχολείου «Αρτάκη Καλπακιάν» στο Π. Φάληρο. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, οξύνους και ακούραστος, συνέχιζε να εργάζεται ακόμα και στο κρεβάτι του ιδρύματος όπου φιλοξενείτο, συντάσσοντας μαζί με έναν παλιό φοιτητή του ένα λεξικό επιστημονικών όρων στην επιστήμη της γεωμορφολογίας. Έχουμε πολλά να θυμηθούμε από τις συναντήσεις με τους κοινούς μας φίλους, όμως από εδώ και στο εξής θα πίνουμε το αγαπημένο του αϊράνι στη μνήμη του.

Καλό ταξίδι Χαμπίκ, θα σε θυμόμαστε για τον πράο και καλόβουλο χαρακτήρα σου και θα ζεις πάντα μέσα στις καρδιές μας.

Σ. Α.

Tweet

Share