Το Ισραήλ και η Γενοκτονία των Αρμενίων Εκτύπωση E-mail

Israel Genoktonia Armeniwn Vivlio

Πρόσφατα εκδόθηκε από τον Εκδοτικό Οίκο Ηρόδοτος το βιβλίο του Ισραηλινού ερευνητή και καθηγητή Γιαΐρ Ορόν, «Το Ισραήλ και η Γενοκτονία των Αρμενίων» σε μετάφραση από τα γαλλικά και γλωσσάρι του Οχανές-Σαρκίς Αγαμπατιάν και επίμετρο του επίκουρου καθηγητή Ιστορίας του Τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, Hervé Georlgelin.

Το βιβλίο αποτελείται κυρίως από κεφάλαια που επιλέχθηκαν από τα δύο βιβλία του συγγραφέα που αναφέρονται στις σχέσεις μεταξύ του αρμενικού και του εβραϊκού λαού κατά τη διάρκεια των τελευταίων 150 χρόνων, ειδικότερα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, μέχρι τις τελευταίες εξελίξεις του 2016.

Το πρώτο «Η κοινοτοπία της αδιαφορίας» εξετάζει τη στάση της εβραϊκής κοινότητας στην Παλαιστίνη πριν από τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ το 1948, και αυτήν των σιωνιστών ηγετών για τις σφαγές που διέπραξαν οι Τούρκοι εναντίον των Αρμενίων στις αρχές του 20ού αιώνα. Η μελέτη έχει διπλό σκοπό: πρώτον να ενημερώσει τον αναγνώστη για τη γενοκτονία του αρμενικού λαού και δεύτερον να θέσει θεωρητικά και φιλοσοφικά ερωτήματα που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τη συζήτηση στο Ισραήλ και σε όλο τον κόσμο για την έννοια της γενοκτονίας, καθώς και για τη μοναδικότητα του Ολοκαυτώματος σε σύγκριση με άλλα παραδείγματα γενοκτονίας.

Το δεύτερο «Η κοινοτοπία της άρνησης», εξετάζονται τα ισραηλινά μέτρα που υπονομεύουν τις προσπάθειες διαφύλαξης της μνήμης των Αρμενίων που υπήρξαν θύματα των τουρκικών θηριωδιών.

Παραθέτουμε τον πρόλογο της ελληνικής έκδοσης του Καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Προέδρου της Ισραηλιτικής Κοινότητας Ιωαννίνων και Δημάρχου Δήμου Ιωαννιτών Μωυσή Ελισάφ που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.

Πρόλογος της ελληνικής έκδοσης

Με ιδιαίτερη χαρά προλογίζω την ελληνική μετάφραση του βιβλίου του ΥaïrAuron «Το Ισραήλ και η Γενοκτονία των Αρμενίων» από τον καλό μου φίλο κύριο Σαρκίς Αγαμπατιάν. Το βιβλίο χωρίς με κανένα τρόπο να αμφισβητεί τη μοναδικότητα της Shoa, της ολοκληρωτικής δηλαδή καταστροφής των εβραίων της Ευρώπης από τους ναζί, μια μοναδικότητα που οφείλεται όχι μόνο στο λόγο αλλά και στον τρόπο με τον οποίο έγινε, μελετά διεξοδικά και στηριγμένο σε πλούσια βιβλιογραφία αναλύει τις σχέσεις του εβραϊκού και του αρμενικού λαού  και επικεντρώνεται στα χρόνια μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων και το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα.

Το βιβλίο τονίζει με σαφήνεια ότι όλοι πρέπει να θυμόμαστε τους αλγεινούς τοκετούς της ιστορίας. Χωρίς δημόσια μνήμη υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχαστούν ή να σχετικοποιηθούν τα αποτρόπαια γεγονότα. Να θυμόμαστε ναι. Αλλά και με την ανάγνωση αυτού του εξαίσια μεταφρασμένου βιβλίου, που συμπληρώνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην ελληνική βιβλιογραφία, γίνεται σαφές ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να υπηρετούμε την παραδειγματική μνήμη που σέβεται όλες τις ανθρώπινες τραγωδίες ανεξάρτητα από σκοπιμότητες, γονιμοποιεί τα τραύματα του παρελθόντος και βοηθά στην κατανόηση των ιστορικών γεγονότων και στην πρόληψη ανάλογων τραγωδιών στο μέλλον. Σε αντίθεση, όπως τονίζει ο TzvetanTodorof, η κυριολεκτική μνήμη, που δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις κυριαρχεί, αναμηρυκάζει το τραυματικό γεγονός, ανανεώνει το τραύμα, αδιαφορεί για την τραγωδία των συνανθρώπων μας, υποβαθμίζοντας τες οδηγώντας έτσι σε νέους φανατισμούς. Ο συγγραφέας αναλύει με επιμονή όλη τη σχετική βιβλιογραφία για τις αντιδράσεις των εβραίων διανοούμενων της Ευρώπης αλλά και της μικρής Εβραϊκής κοινότητας της Παλαιστίνης, της Yishuv, που αποτέλεσε στη συνέχεια τον κορμό της δημιουργίας του κράτους του Ισραήλ, πριν την Shoa. Το δυσάρεστο συμπέρασμα είναι ότι η αρμενική γενοκτονία δεν ενσωματώθηκε επαρκώς στην συλλογική μνήμη του Εβραϊκού λαού; φαίνεται ότι το σιωνιστικό κίνημα που αποτέλεσε προοδευτικά το κυρίαρχο ρεύμα είχε επικεντρωθεί στη σιωνιστική υπόθεση και δεν άκουσε τη βοή των πλησιαζόντων γεγονότων. Ωστόσο, υπήρχαν σημαντικές εξαιρέσεις συμπαράστασης στο δράμα του Αρμενικού λαού που αναλύονται διεξοδικά στο βιβλίο.

Στη συνέχεια το βιβλίο επικεντρώνεται στη μετά το Ολοκαύτωμα περίοδο όπου φαίνεται ότι τόσο στο κράτος του Ισραήλ όσο και στην εβραϊκή διασπορά η υποσημαινόμενη υποβάθμιση της τραγωδίας του Αρμενικού λαού οφείλεται κυρίως στο φόβο της υποβάθμισης της μοναδικότητας της Shoa, του απόλυτου δηλαδή κακού, σύμφωνα με τη Χάνα Άρεντ. Ωστόσο, όπως η ίδια υποστηρίζει, το Εβραϊκό ολοκαύτωμα δεν ανήκει σε κανέναν και κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να το οικειοποιηθεί. Στο βιβλίο ο αναγνώστης θα βρει έξοχα σχολιασμένες τοποθετήσεις κορυφαίων ιστορικών και διανοουμένων για τη μοναδικότητα της Shoa και τις συσχετίσεις της με τη γενοκτονία των Αρμενίων. Η ανάγνωση του βιβλίου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι εβραίοι ως κατεξοχήν εσαεί θύματα αυτού του παμπάλαιου αντισημιτισμού με τις ποικίλες εκφάνσεις του, με αποκορύφωμα το ναζιστικό λυτρωτικό αντισημιτισμό, οφείλουν να κατανοούν και να ταυτίζονται, ίσως περισσότερο από τους άλλους λαούς, με τις τραγωδίες των άλλων πέρα από οποιεσδήποτε πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες.

Ιωάννινα , 19 Αυγούστου 2019
Μωυσής Ελισάφ
Καθηγητής Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Πρόεδρος Ισραηλιτικής Κοινότητας Ιωαννίνων
Δήμαρχος Δήμου Ιωαννιτών

Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 24 επισκέπτες συνδεδεμένους