Γκιρό Μανογιάν Εκτύπωση E-mail

giro2

Διευθυντής του γραφείου της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής στην Αρμενία

Στον Μάικ Τσιλιγκιριάν

Oκτωβριος – Δεκέμβριος 2014 τεύχος 83

"Η επέτειος της εκατονταετηρίδας θα είναι το ξεκίνημα μιας νέας δυναμικής όσον αφορά τις διεκδικήσεις μας"

 

Η η­με­ρο­μη­νί­α της ε­κα­το­ντα­ε­τη­ρί­δας της Γε­νο­κτο­νί­ας των Αρ­με­νίων σε σχέ­ση με το αρμε­νι­κό ζή­τη­μα εί­ναι κα­τα­λυ­τι­κή. Σε ποια θέ­μα­τα μπο­ρού­με να πού­με ό­τι βά­ζου­με τε­λεί­α και για ποια θε­ω­ρεί­ται α­φε­τη­ρί­α; 

Ε­πει­δή κα­νέ­να α­πό τα ζη­τή­μα­τα δεν έ­χει ε­πι­λυ­θεί, έ­στω εν μέ­ρει, δεν μπο­ρού­με να πού­με ό­τι βά­ζου­με τε­λεί­α σε κα­νένα. Η ε­πέ­τειος της ε­κα­το­ντα­ε­τη­ρί­δας θα μπο­ρέ­σει, και το ελ­πί­ζου­με, να εί­ναι το ξε­κί­νη­μα μιας νέ­ας δυ­να­μι­κής ό­σον α­φο­ρά τις διεκ­δι­κή­σεις μας. Προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση ε­μείς, ως Αρ­με­νι­κή Ε­θνι­κή Ε­πι­τρο­πή, ε­δώ και με­ρι­κά χρόνια έ­χου­με πά­ρει την πρω­το­βου­λί­α να συ­στή­σου­με μια ε­πι­τρο­πή ει­δι­κών και ε­πι­στη­μό­νων, για τη με­λέ­τη και την ε­πι­στη­μο­νι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση των διεκ­δική­σε­ών μας, ό­σον α­φο­ρά στην πο­λι­τι­κή, η­θι­κή και πρα­κτι­κή πλευ­ρά του ζη­τή­ματος. Μια ερ­γα­σί­α που πρό­σφα­τα ο­λο­κλη­ρώ­θη­κε και το πό­ρι­σμά της εκ­δό­θη­κε σε πολ­λές γλώσ­σες, η ο­ποί­α ελ­πί­ζω σύ­ντο­μα να με­τα­φρα­στεί και στα Ελ­λη­νι­κά. Το θέ­μα των διεκ­δι­κή­σε­ών μας α­πό την Τουρ­κί­α, τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια, προ­σελκύ­ει το εν­δια­φέ­ρον πολ­λών και δια­φο­ρε­τι­κών πο­λι­τι­κών και μη δυ­νά­με­ων, κάτι το ο­ποί­ο δη­μιουρ­γεί α­νη­συ­χί­α. Η ά­πο­ψή μας, την ο­ποί­α έ­χου­με δια­τυ­πώ­σει ποι­κι­λο­τρό­πως, εί­ναι ό­τι αυ­τή η η­με­ρο­μη­νί­α ο­ρό­ση­μο για τον αρ­με­νι­κό λα­ό, θα κα­τα­στεί έ­να γε­γο­νός που θα συ­σπει­ρώ­σει ό­λες τις αρ­με­νι­κές δυ­νά­μεις για μια συ­νο­λι­κή και δυ­να­μι­κή διερ­γα­σί­α προς ε­πί­λυ­ση των ε­θνι­κών μας ζη­τημά­των. Θα πρέ­πει να δώ­σου­με τη σω­στή διά­στα­ση των εν­νοιών και των λέ­ξε­ων. Τι α­κρι­βώς εν­νο­ού­με ό­ταν λέ­με διεκ­δι­κή­σεις, α­πο­ζη­μιώ­σεις και ό­ταν συ­ζη­τάμε για την άρ­ση των συ­νε­πειών της γε­νο­κτο­νί­ας. Ε­πί­σης, πρέ­πει να διευ­κρινί­σου­με και πά­νω σ’ αυ­τό να έ­χου­με ε­θνι­κή συ­νεν­νό­η­ση, τι α­κρι­βώς διεκ­δικού­με α­πό την Τουρ­κί­α ώ­στε να ερ­γα­στού­με προς μια κα­τεύ­θυν­ση. 

Το ζή­τη­μα των διεκ­δι­κή­σε­ων θα πρέ­πει να τύ­χει της ί­διας πα­ναρ­με­νι­κής συ­νεν­νό­η­σης, όπως αυ­τό της α­να­γνώ­ρι­σης της γε­νο­κτο­νί­ας. Θε­ω­ρού­με λοι­πόν ό­τι το ζη­τού­μενο εί­ναι η ε­πέ­τειος αυ­τή να εί­ναι το ξε­κί­νη­μα μιας νέ­ας πιο δυ­να­μι­κής και οργα­νω­μέ­νης δρά­σης που θα έ­χει μια ευ­ρύ­τα­τη στή­ρι­ξη. 

Ή­δη έ­χει αρ­χί­σει η διεκ­δί­κη­ση μέ­σω των διε­θνών δι­κα­στη­ρί­ων, με την ε­ξαγ­γε­λί­α του Κα­θο­λι­κού Πα­τριάρχη Α­ράμ Α΄ ό­τι θα προ­σφύ­γει στα δι­κα­στή­ρια, για την ε­πι­στροφή των πε­ριου­σιών του Κα­θο­λι­κο­σά­του στο Σις, τα οποί­α έ­χουν κα­τα­πα­τη­θεί α­πό το τουρ­κι­κό κρά­τος. Κά­ποιες ε­νέρ­γειες, ό­πως η προ­α­να­φερθεί­σα, τι ε­ξέ­λι­ξη νομί­ζε­τε ό­τι μπο­ρεί να έ­χουν; Ό­ταν θέ­του­με το θέ­μα των διεκ­δι­κή­σε­ων και α­ποζη­μιώ­σε­ων τι α­κρι­βώς εν­νο­ού­με; 

Ε­μείς προσ­διο­ρί­ζου­με το θέ­μα σε τρί­α ε­πί­πε­δα. Κα­ταρ­χήν το ζή­τημα των ε­δα­φι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων, ό­που το ε­ντάσ­σου­με μέσα στο γε­νι­κό­τε­ρο πλαί­σιο του ι­στο­ρι­κού δι­καιώ­μα­τος του λα­ού μας. Δεύ­τε­ρον, οι ε­θνι­κοκοι­νο­τι­κές και θρη­σκευ­τι­κές πε­ριου­σί­ες, ό­που μέ­σα σε αυ­τό ε­ντάσ­σε­ται και η πρω­το­βου­λί­α του Κα­θο­λι­κο­σά­του του Σις, που σή­με­ρα ε­δρεύ­ει στο Α­ντι­λιάς του Λι­βά­νου. Βέ­βαια, θα πρέ­πει να ξέ­ρε­τε ό­τι η συ­γκε­κρι­μέ­νη ε­νέρ­γεια α­φο­ρά μό­νο το κτη­ρια­κό συ­γκρό­τη­μα που α­νή­κε στο Κα­θο­λι­κο­σά­το και ό­χι στη συ­νο­λι­κή πε­ριου­σία που ή­ταν τε­ρά­στια. Τρί­τον, οι α­το­μι­κές και προ­σω­πι­κές απο­ζη­μιώ­σεις ι­διω­τι­κών πε­ριου­σιών, ό­που σε αυ­τόν τον το­μέ­α ε­δώ και κά­ποια χρό­νια, με πρω­το­βου­λί­ες νο­μι­κών και δι­κηγό­ρων έ­χουν ξε­κι­νή­σει δι­κα­στικοί α­γώ­νες. Θα πρέ­πει να είμα­στε προ­σε­κτι­κοί ό­σον α­φο­ρά τη δια­δι­κα­σί­α και την ο­ριο­θέτη­ση, ει­δι­κό­τε­ρα των ι­διω­τι­κών α­πο­ζη­μιώ­σε­ων, ώ­στε να μη δη­μιουρ­γεί­ται σύγ­χυ­ση με­τα­ξύ αυ­τών και της συ­νο­λι­κής ε­θνι­κής, ι­στο­ρι­κής, πο­λι­τι­κής και η­θι­κής α­πο­κα­τά­στα­σης του λα­ού μας. Μια τέ­τοια πε­ρί­που κα­τάστα­ση ζή­σα­με, ό­ταν μια με­γά­λη ο­μά­δα ι­διω­τών κα­τέ­φυ­γε νομι­κά, διεκ­δι­κώ­ντας α­πο­ζη­μιώ­σεις α­πό α­σφαλι­στι­κές ε­ται­ρί­ες της ε­πο­χής, που βέ­βαια δεν εί­χαν κα­μί­α σχέ­ση με την πρά­ξη της γε­νο­κτο­νί­ας και κα­τά κά­ποιον τρό­πο «δι­καιώ­θη­καν». Ε­μείς έ­χου­με κά­ποιες εν­στά­σεις για αυ­τές τις πρω­το­βου­λί­ες, για πα­ρά­δειγ­μα, πώς μπο­ρείς να υ­πο­λο­γί­σεις οι­κο­νομι­κά κά­τι που συ­νέ­βη 100 χρό­νια πριν; Δεν δι­καιώ­θη­καν ό­λοι οι δι­καιού­χοι και εί­χα­με νέ­ες δι­κα­στι­κές δια­μά­χες με­τα­ξύ των δι­κη­γό­ρων. Είναι μια ει­κό­να που δεν αρ­μό­ζει στο γε­νι­κό­τε­ρο πλαί­σιο της έν­νοιας της γε­νο­κτο­νί­ας ε­νός λα­ού. Εί­ναι λά­θος να θε­ω­ρούμε ό­τι οι διεκ­δι­κή­σεις μας σε ο­ποιο­δή­πο­τε ε­πί­πε­δο θα ε­πι­λυ­θούν πρω­τί­στως δια της νο­μι­κής ο­δού. Οι πο­λι­τι­κές διερ­γα­σί­ες, η α­να­γνώ­ρι­ση της γε­νο­κτο­νί­ας α­πό τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα, οι πιέ­σεις για εκ­δη­μο­κρα­τι­σμό της Τουρ­κί­ας και γε­νι­κό­τε­ρα, ο α­γώ­νας μας σε πολ­λά ε­πί­πε­δα, θα εί­ναι τα μέ­σα για τη συ­νο­λι­κή ε­πίλυ­ση του Αρ­με­νι­κού Ζη­τή­μα­τος. 

Εί­μα­στε πο­λύ κο­ντά στην έ­ναρ­ξη των εκ­δη­λώ­σε­ων για την ε­κα­το­ντα­ετη­ρί­δα. Ποιες εί­ναι οι ε­νέρ­γειες που έ­χει κά­νει ή σκο­πεύ­ει να κά­νει η Τουρ­κί­α για να α­ντι­πα­ρατεθεί και να δη­μιουρ­γή­σει αρ­νη­τι­κό κλί­μα; 

Θα πρέ­πει να α­να­γνω­ρί­σου­με ό­τι η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση της Τουρ­κί­ας α­πό το 2008, ό­ταν με πρωτο­βου­λί­α του Προ­έ­δρου της Αρ­με­νί­ας δη­μιουρ­γή­θη­κε έ­να θε­τι­κό κλί­μα, που ονο­μά­στη­κε «δι­πλω­μα­τί­α του πο­δο­σφαί­ρου», έ­χει κά­νει αρ­κε­τά βή­μα­τα για να δη­μιουρ­γή­σει γέ­φυ­ρες ε­πι­κοι­νω­νί­ας με την Αρ­με­νί­α. Στην τουρ­κι­κή πο­λι­τική η­γε­σί­α, ό­σον α­φο­ρά το Αρ­με­νι­κό ζή­τη­μα, υ­πάρ­χουν δύ­ο δια­φο­ρε­τι­κές προσεγ­γί­σεις. Η μια εί­ναι η κα­τε­στη­μέ­νη α­ντί­λη­ψη δε­κα­ε­τιών, ό­τι «οι Αρ­μέ­νιοι ψεύ­δο­νται, αυ­τοί μας έ­σφα­ξαν, να εκ­δώ­σου­με βι­βλί­α, να κά­νου­με ται­νί­ες για να προ­πα­γαν­δί­σου­με το δί­καιό μας». Προς αυ­τήν την κα­τεύ­θυν­ση σή­με­ρα υ­πάρχει έ­ντο­νη δρα­στη­ριό­τη­τα. 

Η άλ­λη α­ντί­λη­ψη εί­ναι αυ­τή που α­πο­δέ­χε­ται ό­τι πραγ­μα­τι­κά έ­γι­ναν ε­γκλή­μα­τα κα­τά του αρ­με­νι­κού λα­ού κα­τά τη διάρ­κεια του Α΄ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου και ό­τι πρέ­πει η Τουρ­κί­α να κά­νει κά­ποιες κι­νήσεις κα­λής θέ­λη­σης, να ζη­τή­σει συγ­γνώ­μη α­πό τον αρ­με­νι­κό λα­ό για αυ­τές τις ε­νέρ­γειες και πα­ράλ­λη­λα να δο­θούν προ­νό­μια και το δι­καί­ω­μα στους Αρ­με­νίους που έ­χουν τί­τλους ι­διο­κτη­σί­ας να διεκ­δι­κή­σουν τα α­κί­νη­τά τους και να τους χο­ρη­γη­θεί η τουρ­κι­κή υ­πη­κο­ό­τη­τα. Αυ­τό εί­ναι το μέ­γι­στο που θα μπο­ρού­σε να κά­νει η Τουρ­κί­α σή­με­ρα. Προς αυ­τήν την κα­τεύ­θυν­ση λοι­πόν κι­νεί­ται η η­γε­σί­α της Τουρ­κί­ας και αυ­τό το εί­δα­με με τις δη­λώ­σεις «συλ­λυ­πη­τη­ρί­ων» του Ερ­ντο­γάν στις 23 Α­πρι­λί­ου, που δεν ή­ταν τί­πο­τε άλ­λο πα­ρά μια προ­σπά­θεια να δη­μιουρ­γή­σει τη ψευ­δαί­σθη­ση στην κοι­νή γνώ­μη, ό­τι η Τουρ­κί­α θέ­λει να συμ­φι­λιω­θεί με το πα­ρελ­θόν της. Ό­λο αυ­τό εί­ναι έ­να κα­λο­στημ­μέ­νο ε­πι­κοι­νωνια­κό τέ­χνα­σμα, για να α­να­τρα­πεί η σχέ­ση θύ­τη-θύ­μα­τος και να δη­μιουρ­γη­θεί η ει­κό­να των «α­διάλ­λα­κτων» Αρ­με­νί­ων. 

Μελ­λο­ντι­κά θα πρέ­πει να εί­μα­στε σε ε­τοι­μό­τη­τα για ο­ποια­δή­πο­τε αρ­νη­τι­κή προς ε­μάς ε­νέρ­γεια εκ μέ­ρους της Τουρ­κί­ας. Για πα­ρά­δειγ­μα, τα πρω­τό­κολ­λα που υ­πέ­γρα­ψαν οι δύ­ο χώ­ρες πριν με­ρι­κά χρό­νια και δεν έ­χουν α­κό­μη την έ­γκρι­ση των κοι­νο­βου­λί­ων τους. Η Τουρ­κί­α εν­δέ­χε­ται να ε­πι­λέ­ξει και να προω­θή­σει κά­ποιες α­πό τις συμ­φω­νί­ες και ει­δι­κό­τε­ρα αυ­τές που α­να­φέ­ρο­νται σε γε­νι­κό­τη­τες, χω­ρίς κα­νέ­να χρο­νι­κό πε­ριορι­σμό και πρα­κτι­κή ε­φαρ­μο­γή, για να δεί­ξει ό­τι η ί­δια εί­ναι έ­τοι­μη να κά­νει βή­μα­τα προς τη συμ­φι­λί­ω­ση. Γε­νι­κό­τε­ρα, οι πρα­κτι­κές προ­σέγ­γι­σης της Τουρ­κί­ας τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια, έ­χουν δια­μορ­φω­θεί με ε­πιλε­κτι­κές ε­πα­φές και βα­ριές κα­τη­γο­ρί­ες προς τη δια­σπο­ρά, θε­ω­ρώ­ντας την υπεύ­θυ­νη για τις χρό­νιες α­ντι­πα­ρα­θέ­σεις με­τα­ξύ των δύ­ο λα­ών, οι ο­ποί­ες διαψευ­σθή­καν ό­ταν σύσ­σω­μος ο λα­ός της Αρ­με­νί­ας ε­να­ντιώ­θη­κε στα πρω­τό­κολ­λα Αρ­με­νί­ας- Τουρ­κί­ας. Η Τουρ­κί­α έ­χει δη­λώ­σει ε­πα­νει­λημ­μέ­να και νο­μί­ζω ό­τι το εν­νο­εί, ό­τι δεν θα κά­νει κα­νέ­να βή­μα για την ε­ξο­μά­λυν­ση των σχέ­σε­ων ό­σο δεν ε­πι­λύ­ε­ται το θέ­μα του Να­γκόρ­νο Κα­ρα­μπάχ, εν­νο­ώ­ντας φυ­σι­κά μια λύ­ση προς ό­φε­λος του Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν. 

Ποια θα πρέ­πει να εί­ναι η στά­ση της κυ­βέρ­νη­σης της Αρ­με­νί­ας σε σχέ­ση με τα πρω­τό­κολ­λα λαμ­βάνο­ντας υ­πό­ψη τις πρό­σφα­τες δη­λώ­σεις του προ­έ­δρου Σαρ­κισιάν α­πό το βή­μα του Ο­Η­Ε; 

Η θέ­ση μας πά­ντα ή­ταν ό­τι τα πρω­τό­κολ­λα ε­κτός α­πό πο­λι­τι­κή συμ­φω­νί­α έ­χουν και τε­ρά­στια νο­μι­κή υ­πό­στα­ση και ι­σχύ. Θα πρέ­πει λοι­πόν τώ­ρα να τα «δο­λοφο­νή­σου­με» νο­μι­κά. Και ε­ξη­γού­μαι: Δυο τρό­ποι υ­πάρ­χουν για να γί­νει αυ­τό. Η Βου­λή της Αρ­με­νί­ας να α­πο­δε­χθεί κα­ταρ­χήν τα πρω­τό­κολ­λα στο σύ­νο­λό τους και ταυ­τό­χρο­να να δώ­σει ερ­μη­νεί­α σε κά­θε άρ­θρο, η ο­ποί­α δεν θα υ­πο­νο­μεύ­ει τα ε­θνι­κά μας συμ­φέ­ρο­ντα. Ο δεύ­τε­ρος και πιο ρε­α­λι­στι­κός τρό­πος εί­ναι να πα­ραι­τη­θού­με α­πό τα πρω­τό­κολ­λα ως χώ­ρα, α­φού η Τουρ­κί­α με τις ε­νέρ­γειές της, μας έ­χει δώ­σει αυ­τήν την ευ­και­ρί­α πολ­λές φο­ρές. Ε­μείς έ­χου­με το δι­καί­ωμα να ι­σχυ­ρι­στού­με ό­τι η Τουρ­κί­α δεν πί­στευε στα πρω­τό­κολ­λα, α­κό­μα και τη στιγ­μή που τα υ­πέ­γρα­φε. Ή­ταν έ­να α­κό­μη δι­πλω­μα­τι­κό και πο­λι­τι­κό τέ­χνα­σμα, για να ρί­ξει στά­χτη στα μά­τια της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας. Προ­τεί­νου­με με­τά την άρ­ση των πρω­το­κόλ­λων, η Αρ­με­νί­α να α­παι­τή­σει μια δια­κρα­τι­κή συμ­φω­νί­α τριών ση­μεί­ων, που θα α­πο­τε­λέ­σει ι­σχυ­ρή και δι­πλω­μα­τι­κή πρω­το­βου­λί­α προς ό­φε­λος της χώ­ρας μας. 

Το πρώ­το άρ­θρο θα λέ­ει ό­τι οι δύ­ο κυ­βερ­νή­σεις α­πο­φάσι­σαν την έ­ναρ­ξη δι­πλω­μα­τι­κών σχέ­σε­ων, το δεύ­τε­ρο ό­τι α­νοί­γουν τα σύ­νο­ρα με­τα­ξύ των δύ­ο χω­ρών, για ε­μπο­ρι­κές και άλ­λες δρα­στη­ριό­τη­τες και το τρίτο το σπου­δαιό­τε­ρο, ό­τι τυ­χόν δια­φο­ρές με­τα­ξύ των δύ­ο χω­ρών θα πρέ­πει να επι­λυ­θούν με ει­ρη­νι­κό τρό­πο και μέ­σα στα πλαί­σια των διε­θνών πο­λι­τι­κών και νο­μι­κών ορ­γα­νι­σμών. Ό­ταν η Τουρ­κί­α θα α­πο­φα­σί­σει να δη­μιουρ­γή­σει σχέ­σεις ά­νευ προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων με την Αρ­με­νί­α, το πλαί­σιο αυ­τό που προ­τεί­νου­με ε­μείς εί­ναι τό­σο α­πλό και κα­τα­νο­η­τό, που θα διευ­κο­λύ­νει την ά­με­ση υ­λο­ποί­η­ση της συμ­φω­νί­ας. 

Περ­νώντας στο θέ­μα του Αρ­τσάχ (Να­γκόρ­νο Κα­ρα­μπάχ), πως ερ­μη­νεύε­τε την ο­λο­έ­να και αυ­ξα­νό­με­νη ε­πι­θε­τι­κό­τη­τα των Α­ζέ­ρων, με α­πο­κο­ρύ­φω­μα πρό­σφα­τα την κα­τάρ­ρι­ψη του αρ­με­νι­κού ε­λι­κο­πτέ­ρου και ποια θα πρέ­πει να είναι η α­πά­ντη­ση της Αρ­με­νί­ας; 

Στις αρ­χές του 2008 ο­ρί­στη­κε έ­να πλαί­σιο άρ­θρων και αρ­χών για τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις στο θέ­μα του Αρ­τσάχ. Έ­να α­πό τα άρ­θρα που α­νησυ­χεί ι­διαί­τε­ρα τους Α­ζέ­ρους, εί­ναι αυ­τό που δη­λώ­νει ό­τι το ζή­τη­μα πρέ­πει να ε­πι­λυ­θεί μέ­σα στις αρ­χές της ι­σό­τη­τας και της αυ­το­διά­θε­σης των λα­ών. Το Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν θε­ω­ρεί ό­τι μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει αυ­το­διά­θε­ση του λα­ού στο Αρ­τσάχ, αλ­λά πά­ντα μέ­σα στα σύ­νο­ρα του Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν, ό­πως αυ­τά ή­ταν ε­πί Σο­βιετι­κής Έ­νω­σης. Αυ­τό εί­ναι μη α­πο­δε­κτό, ό­χι μό­νο α­πό τους Αρ­με­νί­ους, αλ­λά και α­πό τη συ­μπρο­ε­δρί­α της ο­μά­δας του Μιν­σκ. Έ­τσι λοι­πόν προ­σπα­θεί με στρα­τιω­τι­κά, δι­πλω­μα­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά μέ­σα να με­τα­φέ­ρει το ζή­τη­μα σε δια­φο­ρετι­κό πλαί­σιο δια­πραγ­μά­τευ­σης, χω­ρίς βέ­βαια μέ­χρι σή­με­ρα να έ­χει κά­ποια απτά α­πο­τε­λέ­σμα­τα. 

Η τα­κτι­κή που α­κο­λου­θεί το Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν, ι­διαί­τε­ρα τις πα­ρα­μο­νές δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων, εί­ναι να προ­κα­λεί τε­χνη­τή έ­ντα­ση για να πιέσει την αρ­με­νι­κή πλευ­ρά, αλ­λά και να πα­ρου­σιά­σει το θέ­μα σε άλ­λη διά­στα­ση, α­πό αυ­τή που εί­ναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Η δι­κή μας α­πά­ντη­ση σε ό­λα αυ­τά είναι ό­τι, κα­ταρ­χήν θα πρέ­πει να δο­θεί η στρα­τιω­τι­κή α­πά­ντη­ση που αρ­μό­ζει στην πε­ρί­στα­ση, κά­τι το ο­ποί­ο κα­τά έ­να μέ­ρος έ­γι­νε και το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο, να ερ­γα­στού­με προς την κα­τεύ­θυν­ση της διε­θνής α­να­γνώ­ρι­σης του Αρ­τσάχ. Ε­άν εμείς κα­τα­φέ­ρου­με να δη­μιουρ­γή­σου­με σχέ­σεις πο­λι­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές με ο­ρι­σμέ­νες χώ­ρες του κό­σμου, στο ε­πί­πε­δο που εί­ναι οι ση­με­ρι­νές σχέ­σεις της Αρ­με­νί­ας με το Αρ­τσάχ, αυ­τό θα εί­ναι μια ι­σχυ­ρή πί­ε­ση για να κα­τα­νο­ήσει το Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν ό­τι ο χρό­νος κυ­λά­ει ε­νά­ντια στα συμ­φέ­ρο­ντα του και θα πρέ­πει να αλ­λά­ξει την α­νυ­πο­χώ­ρη­τη και ε­πι­θε­τι­κή πο­λι­τι­κή που έ­χει σή­μερα. 

Η α­ζε­ρι­κή η­γε­σί­α έ­χει συ­νει­δη­το­ποιή­η­σει πια, ό­τι πο­τέ δεν θα έ­χει την κυ-ριαρ­χί­α πά­νω στο Αρ­τσάχ και ψά­χνει να βρει έ­ναν τρό­πο για να α­πο­δε­σμευ­θεί με το μι­κρό­τε­ρο δυ­να­τό πλήγ­μα στην α­ξιο­πρέ­πειά της. 

Η κυ­βέρ­νη­ση του Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν δια­θέ­τει δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια για να κά­νει την προ­πα­γάν­δα της, προ­βάλ­λο­ντας μια πλα­σμα­τι­κή ει­κό­να της χώ­ρας. Δια­θέ­τει με­γά­λα κε­φά­λαια για να δη­μιουργή­σει ο­μά­δες «φί­λων» πο­λι­τι­κών, δη­μο­σιο­γρά­φων και ε­πιχει­ρη­μα­τιών. Ε­μείς που δεν έ­χου­με αυ­τήν τη δυ­να­τό­τη­τα, με ποια ό­πλα μπο­ρού­με να πο­λε­μή­σου­με; 

Σί­γου­ρα για κά­ποιες ε­νέρ­γειες του Α­ζερμπα­ϊ­τζάν δεν έ­χου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να δώ­σου­με α­πά­ντη­ση. Ει­δι­κό­τε­ρα σε θέ­μα­τα οι­κο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων, τα ο­ποί­α με­τα­φρά­ζο­νται σε πο­λι­τι­κές ε­πιλο­γές α­πό τις κυ­βερ­νή­σεις κά­ποιων χω­ρών. Ε­μείς κα­τα­φέ­ρα­με να έ­χου­με πρόσβα­ση στις κυ­βερ­νή­σεις δια­φό­ρων χω­ρών και να ε­ξι­σορ­ρο­πού­με τη στά­ση των κυ­βερ­νή­σε­ων αυ­τών, για να μην έχουν με­ρο­λη­πτι­κή πο­λι­τι­κή υ­πέρ του Α­ζερ­μπαϊ­τζάν. Μά­λι­στα, υ­πάρ­χουν πά­ρα πολ­λά πα­ρα­δείγ­μα­τα τα τε­λευ­ταία χρό­νια προς αυ­τή την κα­τεύ­θυν­ση. Η οι­κο­νο­μική σχέση που έ­χουν κά­ποιες χώ­ρες με το Αζερ­μπα­ϊ­τζάν, ει­δι­κό­τε­ρα στον ε­νερ­γεια­κό το­μέ­α, δεν ση­μαί­νει ό­τι οι κυ­βερνή­σεις των χω­ρών αυ­τών α­πο­δέ­χο­νται την ε­πι­θε­τι­κή πο­λι­τι­κή των Α­ζέ­ρων προς τους γεί­το­νές τους και την αυ­ταρ­χι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση μέ­σα στη χώ­ρα. 

Ό­ταν ξε­κί­νη­σε ο α­γώ­νας στο Αρ­τσάχ, υ­πήρ­ξε μια θε­τι­κή στά­ση πολ­λών χω­ρών, ει­δικό­τε­ρα στην Ευ­ρώ­πη, που έ­βλε­παν το θέ­μα ως α­πο­κα­τά­στα­ση μιας ι­στο­ρι­κής αδι­κί­ας που συ­νέ­βη μέ­σα στα πλαί­σια της Σο­βιε­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας. Δη­λα­δή εί­χαν α­ντί­λη­ψη της πραγ­μα­τι­κής διά­στα­σης του ζη­τή­μα­τος. Σή­με­ρα τα πράγ­μα­τα έχουν αλ­λά­ξει. Το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό των χω­ρών δεν γνω­ρί­ζει το θέ­μα και προς αυ­τήν την κα­τεύ­θυν­ση έ­χου­με να κά­νου­με πολ­λή δου­λειά. 

Το τε­λευ­ταί­ο διά­στη­μα δια­πι­στώνε­ται ό­τι υ­πάρχει μια κι­νη­τι­κό­τη­τα α­πό την Αρ­με­νι­κή Ε­θνι­κή Ε­πι­τρο­πή, ει­δι­κό­τε­ρα μέ­σα στην Ευρώ­πη, ό­που έ­χουν ι­δρυ­θεί νέ­ες ε­πι­τρο­πές σε πολ­λές πό­λεις. Ποιες εί­ναι οι προ­τε­ραιό­τη­τές σας για το ά­με­σο μέλ­λον;

Βα­σι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα δί­νου­με σε ό­λα τα θέ­μα­τα που ά­πτο­νται του ζη­τή­μα­τος της Γε­νο­κτο­νί­ας, δη­λα­δή α­να­γνώ­ρι­ση, ποι­νι­κο­ποί­η­ση της άρ­νη­σης, η­θι­κή και υ­λι­κή α­πο­κα­τά­στα­ση. Ε­πί­σης το ζή­τη­μα του Αρ­τσάχ εί­ναι και αυ­τό έ­να α­πό τα βα­σι­κά θέ­μα­τα που δου­λεύ­ου­με, ει­δι­κό­τε­ρα στην Ευ­ρώ­πη, ό­που γί­νο­νται οι δια­κρα­τι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για την διευ­θέ­τη­ση του ζη­τή­μα­τος. Δεν πρέ­πει να ε­φη­συ­χά­σου­με ε­πει­δή πριν με­ρι­κά χρό­νια πάρ­θη­καν κά­ποιες α­πο­φά­σεις, οι ο­ποί­ες ή­ταν προς την κα­τεύ­θυν­ση της δί­καιας ε­πί­λυ­σης του ζη­τή­μα­τος.
Πρέ­πει να εί­μα­στε σε διαρ­κή ε­γρή­γορ­ση. Άλ­λα θέ­μα­τα τα ο­ποί­α μας α­πα­σχο­λούν εί­ναι τα προ­βλή­μα­τα και τα δι­καιώ­μα­τα της αρ­με­νι­κής μειο­νό­τη­τας του Τσαβάχ­κ στη Γε­ωρ­γί­α, οι αρ­με­νι­κές κοι­νό­τη­τες της Μέ­σης Α­να­το­λής, που βρί­σκονται σε κίν­δυ­νο και ζη­τή­μα­τα των αρ­με­νι­κών κοι­νο­τή­των στην Ευ­ρώ­πη, ό­πως η δια­τή­ρη­ση του πο­λι­τι­σμού και της γλώσ­σας μέ­σα α­πό την εκ­παί­δευ­ση, κα­θώς και άλ­λα ορ­γα­νω­τι­κά θέ­μα­τα.

Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 75 επισκέπτες συνδεδεμένους