Χίλντα Τσομπογιάν Εκτύπωση E-mail

Στην Αζνίβ Κασπαριάν

Τεύχος: Μάρτιος-Απρίλιος 2010


Η  Χίλντα Τσομπογιάν είναι πρόεδρος της “Ευρω-Αρμενικής Ομοσπονδίας για την Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία” (EAFJD), δηλαδή του γραφείου της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής για την Ευρώπη, με έδρα τις Βρυξέλλες.

 

 

Για μας, η α­πει­λή α­πέ­λα­σης α­πό έ­ναν τούρ­κο Πρω­θυ­πουρ­γό, ξυ­πνά την ο­δυ­νη­ρή α­νά­μνη­ση του ε­κτο­πι­σμού των γο­νέ­ων μας

 

Η α­να­γνώ­ρι­ση της Γε­νο­κτο­νί­ας από το Σου­η­δι­κό Κοι­νο­βού­λιο, κα­τά τη γνώ­μη σας, πώς μπο­ρεί να ε­πη­ρε­ά­σει άλ­λες ευ­ρω­πα­ϊ­κές χώ­ρες, οι ο­ποί­ες δεν έ­χουν α­να­γνω­ρί­σει τη Γε­νο­κτο­νί­α;

Βλέ­πω την α­να­γνώ­ρι­ση της Γε­νο­κτο­νί­ας ως μια δια­δι­κα­σί­α: πρέ­πει να γνω­ρί­ζου­με πώς ε­πι­τυγ­χά­νε­ται η α­να­γνώ­ρι­ση της Γε­νο­κτο­νί­ας στις πε­ρισ­σό­τε­ρες χώρες της Ευ­ρώ­πης αλ­λά και αλ­λού. Πρό­κει­ται για αί­τη­μα που προ­έρ­χε­ται α­πό την κοι­νω­νί­α των πο­λι­τών της κά­θε χώ­ρας, που υ­πο­βάλ­λε­ται συ­νή­θως α­πό πο­λίτες αρ­με­νι­κής κα­τα­γω­γής. Και, συ­νή­θως, η ε­κά­στο­τε  πο­λι­τι­κή τά­ξη του τό­που αντα­πο­κρί­νε­ται στο αί­τη­μα,  ως θέ­μα αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των και δι­καιο­σύνης. Πρό­κει­ται πά­ντο­τε για μί­α κί­νη­ση που ξε­κι­νά α­πό τον λα­ό και α­νε­βαί­νει προς τα πά­νω. Η α­να­γνώ­ρι­ση δεν υ­πήρ­ξε πο­τέ καρ­πός  συμ­φερό­ντων ε­νός κρά­τους που έ­φε­ρε και υ­πέ­βα­λε το θέ­μα στο κοι­νο­βού­λιο. Ού­τε υπήρ­ξε πο­τέ δώ­ρο του πο­λι­τι­κού κό­σμου κά­ποιας χώ­ρας. Εί­ναι πά­ντο­τε α­πο­τέ­λεσμα σκλη­ρής δου­λειάς, κα­θώς, προ­σκρού­ο­ντας, κά­θε φο­ρά, στον αρ­νη­τι­σμό της Τουρ­κί­ας, που ε­κτο­ξεύ­ει α­πει­λές κα­τά των οι­κο­νο­μι­κών και πο­λι­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων της συ­γκε­κρι­μέ­νης χώ­ρας, το θέ­μα μπαί­νει στο παι­χνί­δι του συ­σχε­τι­σμού  δυ­νά­με­ων.

Η α­να­γνώ­ρι­ση της Σου­η­δί­ας ή­ταν μια μα­κρά δια­δι­κα­σί­α. Συ­νε­πώς, ναι, μπο­ρεί να πει κα­νείς ό­τι μπο­ρεί  να ε­πη­ρε­ά­σει και άλ­λες χώ­ρες, ε­άν κα­τα­στεί πα­ράδειγ­μα σο­βα­ρής πο­λι­τι­κής δου­λειάς που γί­νε­ται με δια­κρι­τι­κό­τη­τα και υ­πομο­νή.

 

Ό­σον α­φο­ρά στους άλ­λους χρι­στια­νι­κούς λα­ούς (Πό­ντιοι, Ασ­σύ­ριοι), που γνώρι­σαν κι αυ­τοί τις θη­ριω­δί­ες της Ο­θω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας και των Νε­ό­τουρ­κων, τι ση­μαί­νει γι’αυ­τούς η α­να­γνώ­ρι­ση της Γε­νο­κτο­νί­ας α­πό το σου­η­δικό κοι­νο­βού­λιο;

Η ε­ξό­ντω­ση των Ασ­συ­ρο-Χαλ­δέ­ων και των Ελ­λή­νων του Πό­ντου πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στις ξε­χα­σμέ­νες γε­νο­κτο­νί­ες του 20ου αιώ­να και η α­να­γνώ­ρι­σή τους σή­με­ρα, φέρ­νει στο φως το βα­θύ­τα­τα γε­νο­κτο­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα του τουρ­κι­κού κρά­τους, α­πό την Ο­θω­μα­νι­κή Αυ­το­κρα­το­ρί­α ως την Δη­μο­κρα­τί­α. Προκα­λεί α­να­κού­φι­ση στους Ασ­συ­ρο-Χαλ­δαί­ους και τους Πο­ντί­ους το γε­γο­νός ότι η ι­στο­ρι­κή α­λή­θεια βγαί­νει ε­πί τέ­λους στο φως. Πρό­κει­ται, ε­πί­σης, για μια με­γά­λη πρε­μιέ­ρα συ­νερ­γα­σί­ας και  αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των  λα­ών – θυ­μά­των της γε­νο­κτο­νί­ας. Εί­ναι αυ­τό που ο συγ­γρα­φέ­ας Μπερ­νάρ Αν­ρί Λε­βύ α­πο­κα­λεί «αλ­λη­λεγ­γύ­η των ναυα­γών».

Η α­να­γνώ­ρι­ση αυ­τή συ­μπλη­ρώ­νει την ι­στο­ρι­κή ει­κό­να και κα­θι­στά βα­ρύ­τε­ρη την ευ­θύ­νη του τουρ­κι­κού κρά­τους στην  υ­πό­θε­ση της ε­ξό­ντω­σης των μη τουρκι­κών λα­ών της πε­ριο­χής. Δεν μπο­ρεί πλέ­ον να λέ­γε­ται ό­τι η γε­νο­κτο­νί­α των Αρ­με­νί­ων ή­ταν έ­να με­μο­νω­μέ­νο γε­γο­νός,  χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το ψευ­δές ε­πί­σημο  τουρ­κι­κό ε­πι­χεί­ρη­μα ό­τι οι Αρ­μέ­νιοι ή­ταν ά­ξιοι ε­κτο­πι­σμού κα­θώς εί­χαν συ­νερ­γα­στεί με τους ε­χθρούς.

 

Οι τε­λευ­ταί­ες δη­λώ­σεις του Ερ­ντο­γάν, ό­τι θα α­πε­λά­σει τους Αρ­με­νί­ους α­πό την Τουρ­κί­α, πώς μπο­ρούν να  ε­πη­ρε­ά­σουν τη δια­δι­κα­σί­α έ­ντα­ξης της Τουρ­κίας στην Ε.Ε. Νο­μί­ζε­τε ό­τι η αρ­με­νι­κή δια­σπο­ρά θα πρέ­πει να α­ντι­δρά­σει στις δη­λώ­σεις αυ­τές;

Η έ­ντα­ξη της Τουρ­κί­ας στην Ευ­ρώ­πη, αυ­τή τη στιγμή, χω­λαί­νει λό­γω της άρ­νη­σης της χώ­ρας αυ­τής να σε­βα­στεί τις πο­λιτι­κές της δε­σμεύ­σεις. Η Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­ση αρ­νεί­ται πά­ντο­τε να  α­ντι­με­τω­πίσει το ρα­τσι­στι­κό, υ­πε­ρε­θνι­κι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα των δια­κρί­σε­ων της τουρ­κικής κοι­νω­νί­ας, ό­πως θα έ­κα­νε με ο­ποια­δή­πο­τε άλ­λη υ­πο­ψή­φια χώ­ρα. Δια­τη­ρεί πά­ντο­τε την προ­ο­πτι­κή να την αλ­λά­ξει με­τά την εν­σω­μά­τω­ση. Νο­μί­ζω ό­τι η Ευρώ­πη σφάλ­λει α­να­βάλ­λο­ντας για αρ­γό­τε­ρα αυ­τό που εί­ναι α­νί­κα­νη να κά­νει τώρα, ε­νώ, η Τουρ­κί­α, ό­λο και πιο ξε­κά­θα­ρα, ε­πι­δει­κνύ­ει το αλη­θι­νό της πρό­σω­πο. Ο λό­γος του Ερ­ντο­γάν, που α­πευ­θυ­νό­ταν στις τουρ­κι­κές κοι­νό­τη­τες της Ευ­ρώ­πης, λέ­ει  πολ­λά ως προς την ε­πι­θε­τι­κό­τη­τα με την ο­ποί­α η χώ­ρα αυ­τή χρη­σι­μο­ποιεί τους με­τα­νά­στες της, ε­πι­βάλ­λο­ντας τα δι­κά της συμ­φέ­ρο­ντα και το δι­κό της ε­θνι­κι­στι­κό μο­ντέ­λο, πε­ρι­φρο­νώ­ντας τις ευ­ρω­πα­ϊ­κές α­ξί­ες.

Για μας, η α­πει­λή α­πέ­λα­σης α­πό έ­ναν Τούρ­κο πρω­θυ­πουρ­γό, ξυ­πνά την ο­δυ­νη­ρή  α­νά­μνη­ση του ε­κτο­πι­σμού των γο­νέ­ων μας, και εί­ναι λυ­πη­ρό το γε­γο­νός ό­τι αυ­τή η δή­λω­ση , α­ντά­ξια της γλώσ­σας των να­ζί, δεν κα­τα­δι­κά­στη­κε ο­μό­φω­να, ως ό­φει­λε, α­πό τους ευ­ρω­παί­ους η­γέ­τες,  πα­ρά μό­νον για να πουν ό­τι τέ­τοιες δηλώ­σεις δεν διευ­κο­λύ­νουν την έ­ντα­ξη!

Σή­με­ρα, α­πέ­να­ντι στα μέ­σα που θέ­τει το τουρ­κι­κό κρά­τος στην υ­πη­ρε­σί­α του αρ­νη­τι­σμού, χρειά­ζε­ται, α­σφα­λώς, μια ι­σχυ­ρή α­ντί­δρα­ση α­πό την  πλευ­ρά της δια­σπο­ράς, αλ­λά τού­το δεν αρ­κεί. Πρέ­πει να ε­πα­νε­ξε­τά­σου­με τις στρα­τη­γι­κές του Αρ­με­νι­κού Ζη­τή­μα­τος.

 

Πώς βλέ­πε­τε το «ευ­ρω­πα­ϊ­κό πρό­σω­πο» της Τουρ­κί­ας, λαμ­βά­νο­ντας υ­πό­ψη τη στά­ση της ως προς το Αρ­με­νι­κό Ζή­τη­μα;

Η ευ­ρω­πα­ϊ­κή μορ­φή της Τουρ­κί­ας υ­πάρ­χει α­πό τα τέ­λη του 19ου αιώ­να. Κα­ταρ­χήν με τη μορ­φή των Νε­ό­τουρ­κων, που κή­ρυ­ξαν τον πό­λε­μο κα­τά του αυ­ταρ­χι­σμού του Σουλ­τά­νου, ε­παγ­γέλ­θη­καν τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό της Αυ­το­κρα­το­ρί­ας και τις αρ­χές της ι­σό­τη­τας και της α­δελ­φο­σύ­νης με­τα­ξύ των πο­λι­τών. Ω­στό­σο, οι ι­δέ­ες αυ­τές, που ήρ­θαν δα­νει­κές α­πό τη δύ­ση μα­ζί με τον εκσυγ­χρο­νι­σμό, κα­τα­πο­ντί­στη­καν με την Γε­νο­κτο­νί­α. Η δεύ­τε­ρη φά­ση του εκ­συγχρο­νι­σμού της χώ­ρας προς μί­α ευ­ρω­πα­ϊ­κή κα­τεύ­θυν­ση,  που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε α­πό τον Μου­στα­φά Κε­μάλ,  πα­ρή­γα­γε έ­να αυ­ταρ­χι­κό κα­θε­στώς, τύ­που Μου­σολί­νι, το ο­ποί­ο ι­σχύ­ει μέ­χρι σή­με­ρα. Το κο­σμι­κό κρά­τος, που δα­νεί­στη­καν α­πό τη Γαλ­λί­α, ό­πως και άλ­λες δη­μο­κρα­τι­κές πρό­ο­δοι που ση­μειώ­θη­καν στη Δύ­ση, με­τα­τρά­πη­καν σε πα­ρω­δί­α στην Τουρ­κί­α, κα­θώς πα­ρε­κτρά­πη­κε για να υ­πο­στη­ρίξει μί­α μο­να­δι­κή θρη­σκεί­α, το Σου­νι­τι­κό Ι­σλάμ, χω­ρίς να εγ­γυά­ται τη λα­τρεί­α ό­λων των άλ­λων θρη­σκειών, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των άλ­λων πτε­ρύ­γων του Ι­σλάμ.

Η τουρ­κι­κή πο­λι­τι­κή έ­να­ντι του αρ­με­νι­κού ζη­τή­μα­τος εκ­πο­ρεύ­ε­ται α­πό έ­ναν α­κραί­ο ε­θνι­κι­σμό, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό των ο­λο­κλη­ρω­τι­κών κα­θε­στώ­των. Η διεθνής πί­ε­ση που α­σκή­θη­κε στο πλαί­σιο της δια­δι­κα­σί­ας έ­ντα­ξης στην Ευ­ρώ­πη, ε­πέ­τρε­ψε κά­ποια α­νοίγ­μα­τα, κά­ποιες εκ­δη­λώ­σεις ε­λευ­θε­ρί­ας έκ­φρα­σης στους κόλ­πους της κοι­νω­νί­ας των πο­λι­τών, που πα­ρα­μέ­νουν, ω­στό­σο, ε­ξαι­ρε­τι­κά ο­λι­γά­ριθ­μα. Οι προ­σπά­θειες κά­ποιων Τούρ­κων δια­νο­ου­μέ­νων να εκ­συγ­χρο­νίσουν την πο­λι­τι­κή σκέ­ψη στην Τουρ­κί­α, εί­ναι α­σφα­λώς α­ξιέ­παι­νες, εί­ναι πατριώ­τες που θέ­λουν να βγά­λουν τη χώ­ρα τους α­πό το α­διέ­ξο­δο στο ο­ποί­ο πε­ριέ­πε­σε με τη Γε­νο­κτο­νί­α και τον αρ­νη­τι­σμό. Τέ­λος, δε πρέ­πει να ξε­χνού­με ό­τι η τουρ­κι­κή κοι­νω­νί­α των πο­λι­τών, δεν εί­ναι ευ­ρω­πα­ϊ­κή, πέ­ραν μιας δυ­τι­κοποι­η­μέ­νης ε­λίτ, που υ­πήρ­χε α­νέ­κα­θεν σε πε­ρι­θω­ρια­κή κα­τά­στα­ση.

 

Ε­άν κά­πο­τε η Τουρ­κί­α κα­τα­στεί μέ­λος της Ε­Ε, με ποιό τρό­πο αυ­τό θα ε­πη­ρε­άσει τις σχέ­σεις Αρ­με­νί­ας – Τουρ­κί­ας;

Ε­άν η Τουρ­κί­α ε­ντα­χθεί στην Ευ­ρώ­πη χω­ρίς ν’αλ­λά­ξει το πο­λι­τι­κό της δόγ­μα της υ­πε­ρο­χής της τουρ­κι­κής φυ­λής, χω­ρίς να πα­ραι­τεί­ται α­πό την ε­πι­δί­ωξή της να κα­θυ­πο­τά­ξει άλ­λους λα­ούς στους δι­κούς της α­νώ­τε­ρους σχε­δια­σμούς, τό­τε η βιω­σι­μό­τη­τα του αρ­με­νι­κού κρά­τους θα α­πει­λη­θεί σο­βα­ρά. Και προς το πα­ρόν, του­λά­χι­στον, αυ­τή η αλ­λα­γή δεν έ­χει συμ­βεί στην τουρ­κι­κή πο­λι­τική σκέ­ψη. Ε­πί του πα­ρό­ντος, η ό­λη συ­ζή­τη­ση των Τούρ­κων η­γε­τών για κα­θιέ­ρωση σχέ­σε­ων κα­λής γει­το­νί­ας με την Αρ­με­νί­α, δεν  βα­σί­ζε­ται σε καμ­μί­α αλ­λα­γή ή αμ­φι­σβή­τη­ση αυ­τού του σκε­πτι­κού. Εί­ναι προ­φα­νές ό­τι η Τουρ­κί­α δε θε­ω­ρεί την Αρ­με­νί­α ως μί­α χώ­ρα ε­ταί­ρο, αλ­λά ως ό­μη­ρο που στραγ­γα­λί­ζει στην πράξη και α­πο­πει­ρά­ται να α­πο­μο­νώ­σει πο­λι­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά.

Ε­άν η Ευ­ρώ­πη μπο­ρού­σε ν’αλ­λά­ξει αυ­τήν την Τουρ­κί­α, θα προ­σέ­φε­ρε μί­α πολύ­τι­μη υ­πη­ρε­σί­α στην ει­ρή­νη και την α­σφά­λεια της πε­ριο­χής. Ω­στό­σο, ως προσε­κτι­κός πα­ρα­τη­ρη­τής της ε­ξέ­λι­ξης της οι­κο­δό­μη­σης της Ευ­ρώ­πης, δια­πι­στώνω ό­τι η Ευ­ρώ­πη  πέ­ρα­σε α­πό τέ­τοιες πο­λι­τι­σμι­κές, κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τικές κρί­σεις ώ­στε δεν έ­χει την πο­λι­τι­κή ι­κα­νό­τη­τα ν’αλ­λά­ξει σε βά­θος μια χώ­ρα μ’έ­ναν ε­πι­θε­τι­κό ε­θνι­κι­σμό, 75 ε­κα­τομ­μυ­ρί­ων κα­τοί­κων, που έ­κτι­σε την ταυ­τό­τη­τά της πά­νω στο πτώ­μα ε­νός άλ­λου λα­ού.

Η δια­δι­κα­σί­α έ­ντα­ξης προ­σφέ­ρει στην Τουρ­κί­α οι­κο­νο­μι­κή ι­σχύ, ι­κα­νή να ενι­σχύ­σει α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο αυ­τόν τον ε­θνι­κι­σμό, που συ­νι­στά πραγ­μα­τι­κό κίν­δυ­νο για την μελ­λο­ντι­κή α­σφά­λεια της Αρ­με­νί­ας.

 


Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 83 επισκέπτες συνδεδεμένους