Σουζάνα Απαρτιάν Εκτύπωση E-mail

Κα­θη­γή­τρια και συγ­γρα­φέ­α εκ­παι­δευ­τι­κών βι­βλί­ων

γαλ­λι­κής γλώσ­σας

 

Σαρκίς Αγαμπατιάν

Iανουάριος – Μάρτιος 2013 τεύχος 76

Με τη Σου­ζά­να Α­παρ­τιάν συ­να­ντη­θή­κα­με για πρώτη φο­ρά σ’ έ­να τα­ξί­δι στην

Αρ­με­νί­α με α­φορ­μή την α­νά­βα­ση στο ό­ρος Α­ρα­γκά­τζ που εί­χε ορ­γα­νώ­σει ο Ο­ρει­βα­τι­κός Σύλ­λογος Φυ­λής, το 2006. Ή­ξε­ρα ό­τι ή­ταν α­δελφή του η­θο­ποιού Αρ­τό Α­παρ­τιάν, ό­τι εί­χε πά­θος με τη γαλ­λι­κή γλώσ­σα και κουλ­τούρα και ό­τι ή­ταν συγ­γρα­φέ­ας σχο­λι­κών εγ­χειρι­δί­ων εκ­μά­θη­σης γαλ­λι­κών.

Ζή­τη­σα να γρά­ψει τις ε­ντυ­πώ­σεις της α­πό το τα­ξί­δι για λο­γα­ρια­σμό του περιο­δι­κού μας και α­ντα­πο­κρί­θη­κε πρό­θυ­μα. Το α­πλό, λι­τό και πε­ριε­κτι­κό της κεί­με­νο «Πε­ζο­πο­ρώ­ντας στην Αρ­με­νί­α» έ­κα­νε ι­διαί­τε­ρη ε­ντύ­πω­ση.

Με α­φορ­μή την έκ­δο­ση του τε­λευ­ταί­ου της βι­βλί­ου συ­να­ντη­θή­κα­με στο σπί­τι της έ­τσι α­πλά για μια συ­ζή­τη­ση χω­ρίς πρω­τό­κολ­λο.

 

“Α­σχο­λού­μαι με τα βι­βλί­α για­τί εί­ναι κά­τι που με γε­μί­ζει και μου προ­σφέ­ρει τη χα­ρά και την ικανοποίηση της δη­μιουρ­γί­ας” 

 

Πώς προ­έ­κυ­ψε η ε­να­σχό­λη­σή σου με τα εκ­παι­δευ­τι­κά βι­βλί­α στα γαλ­λι­κά ;

Σαν φυ­σι­κό ε­πα­κό­λου­θο μακρό­χρο­νης δι­δα­σκα­λί­ας στο Γαλ­λι­κό Ιν­στι­τού­το Αθη­νών και σε ι­διω­τι­κό σχο­λεί­ο. Ξέ­ρεις, έρ­χε­ται μια στιγ­μή που η τά­ξη, οι μα­θη­τές, κα­θη­λώ­νουν τον δά­σκα­λο που αι­σθάνε­ται κα­τά κά­ποιο τρό­πο δέ­σμιος του χρο­νο­διαγράμ­μα­τος, της ύ­λης που πρέ­πει να βγει σε συ­γκε­κρι­μέ­νο χρό­νο και ψά­χνει να βρει μια διέ­ξο­δο, έ­να κί­νη­τρο για να προ­χωρή­σει.

Ο κα­θέ­νας βέ­βαια βρί­σκει τη λύ­ση που του ται­ριά­ζει. Ε­γώ προ­σω­πι­κά δεν το με­τά­νιω­σα που στρά­φη­κα προς τη συγ­γρα­φή. Ή­θε­λα να φτιά­ξω βι­βλί­α που θα μου ά­ρε­σε να δι­δά­σκω. Βι­βλί­α ευ­χά­ρι­στα και κα­τα­νο­η­τά τό­σο για τον μα­θη­τή ό­σο και για τον δά­σκα­λο. Δύ­σκο­λο το εγ­χείρη­μα, πέ­τυ­χε ό­μως! Εί­χα ό­μως και την τύχη να συ­νερ­γα­στώ και συ­νερ­γά­ζο­μαι α­κό­μα με συ­να­δέλφους (N.Bertin, Α.Τί­γκα, Σ.Τσα­κα­γιάν­νης) που λει­τουργούν με τα ί­δια κρι­τή­ρια και με τους ο­ποί­ους αλ­λη­λο­συ­μπλη­ρω­νό­μα­στε. Ευ­τυ­χώς!

 

Πό­τε εκ­δό­θη­κε το πρώ­το βι­βλί­ο;

Το πρώ­το μας βι­βλί­ο εκδό­θη­κε το 2001 α­πό τις εκ­δό­σεις Kauffmann. Ό­ταν εί­δα­με την α­πή­χη­ση που εί­χε, σκε­φτή­κα­με να φτιάξου­με μια μέ­θο­δο εκ­μά­θη­σης γαλ­λι­κών για παι­διά 12-14 ε­τών, προ­σαρ­μο­σμέ­νη στις α­νά­γκες των ελ­λή­νων μα­θη­τών.

Το «C’est clair 1!» και «C’est clair 2 !» (Εκ­δό­σεις Trait d’union), ε­γκρί­θη­καν α­πό το Υ­πουρ­γεί­ο Παι­δεί­ας και ε­ντά­χθη­καν στο πρό­γραμ­μα των τριών πρώ­των τά­ξε­ων του γυ­μνα­σί­ου α­πό το 2004 μέ­χρι το 2010. Α­κο­λού­θη­σαν άλ­λα ο­κτώ.

Τον Σε­πτέμ­βριο του 2012 με το «Objectif B1-B2» (Εκδό­σεις Le livre ouvert) φτά­σα­με αι­σί­ως στο 11ο!

 

Τι προ­ϋ­πο­θέ­τει η συγ­γραφή ε­νός εκ­παι­δευ­τι­κού βι­βλί­ου;

Κατ’ αρχάς σκλη­ρή δου­λειά! Και χρό­νο, πο­λύ χρό­νο! Α­παι­τεί επί­σης σω­στή δο­μή, ε­ναλ­λα­γή δε­ξιο­τή­των, θε­μά­των και δρα­στη­ριο­τή­των και ο­πωσ­δή­πο­τε αυ­το­λο­γο­κρι­σί­α για να μη γί­νε­ται φλύ­α­ρο και βαρε­τό!

 

Η α­ντα­μοι­βή σου εί­ναι πε­ρισ­σό­τε­ρο συ­ναι­σθη­μα­τι­κή ή υ­λι­κή;

Εί­ναι συ­νι­στα­μέ­νη και των δύ­ο πα­ρα­μέ­τρων. Ζω στο πα­ρόν και ερ­γά­ζο­μαι σε πραγ­μα­τι­κό χρό­νο, ό­χι σε ει­κο­νι­κό! Α­σχο­λού­μαι με τα βι­βλί­α για­τί εί­ναι κά­τι που με γε­μί­ζει και μου προ­σφέ­ρει τη χα­ρά και την ικανοποίηση της δη­μιουρ­γί­ας.

Εί­ναι α­πί­στευ­το πώς ι­δέ­ες, ει­κό­νες, προ­τάσεις, συ­γκε­χυ­μέ­νες μέ­σα στο μυα­λό, ά­παξ και κα­τα­γρα­φούν στην οθό­νη του υ­πο­λο­γι­στή α­πο­κτούν θαρ­ρείς μί­α οντό­τη­τα που μου ε­πι­τρέ­πει να τις πλά­σω κα­τά το δο­κούν α­νά­λο­γα με το ε­πί­πε­δο που στο­χεύ­ω.

Και αρ­γό­τε­ρα, έρ­χε­ται η στιγμή της πλή­ρω­σης, η στιγ­μή που παίρ­νω στα χέ­ρια μου έ­να φρε­σκο­τυ­πω­μένο βι­βλί­ο μας, ω­στό­σο δεν σκέ­φτο­μαι το ε­πό­με­νο ό­πως λέ­νε συ­χνά, α­πλώς χαί­ρο­μαι τη στιγ­μή.

Ό­σο για τις α­πο­λα­βές, παρ’ όλο που τα βι­βλί­α αυ­τά α­πευ­θύ­νο­νται σε συ­γκε­κρι­μέ­νο κοι­νό, μπο­ρώ να πω πώς εί­ναι ι­κα­νο­ποι­η­τι­κές και οι εκ­δοτι­κοί οί­κοι με τους ο­ποί­ους έ­χου­με συ­νερ­γα­στεί έ­χουν κά­νει κα­λή προ­ώ­θη­ση.

 

Τι προ­ϋ­πο­θέ­τει η ι­σορ­ρο­πη­μέ­νη σχέ­ση δά­σκα­λου μα­θη­τή;

Πρώ­τα απ’ ό­λα α­μοι­βαί­ο σε­βα­σμό. Ο δά­σκα­λος να εί­ναι προ­σαρ­μο­στικός. Συ­χνά, α­παι­τού­με α­πό τους μα­θη­τές να προ­σαρ­μό­ζο­νται στα δι­κά μας μέ­τρα και σταθ­μά, δεν βλά­πτει να μπαί­νου­με λί­γο και στη δι­κή τους θέ­ση! Ο δά­σκα­λος να συ­μπο­ρεύ­ε­ται με την ε­πο­χή του και να μην έ­χει χά­σει ο ί­διος τη διά­θε­ση για μά­θη­ση. Πώς γί­νε­ται να δώ­σεις κλει­διά ό­ταν η δι­κή σου πόρ­τα εί­ναι κλειδω­μέ­νη;

 

Υ­πάρ­χει μια σει­ρά γαλ­λόφω­νων ται­νιών της τε­λευ­ταί­ας δε­κα­ε­τί­ας που δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται σχέ­σεις μα­θη­τών και δα­σκά­λων (“Les choristes”, “Entre les murs”, “Εtre et avoir”, “Monsieur Lazhar” κ.λπ.). Τις έ­χεις δει; Κι αν ναι τι ι­δέ­ες ά­ντλη­σες α­πό αυ­τές;

Ναι έ­χω δει τις πε­ρισ­σό­τε­ρες. Δεν ξέ­ρω αν α­ντλώ ι­δέ­ες από τις ται­νί­ες, προ­σπα­θώ να βγά­ζω συ­μπε­ράσμα­τα. Συ­γκρί­νο­ντας την πιο πρό­σφα­τη ται­νί­α «Monsieur Lazhar» με την πιο πα­λιά «Entre les murs», δια­πί­στω­σα πως στην πρώ­τη, η σχέση αυ­τή πα­ρου­σιά­ζε­ται με τρό­πο ω­ραιο­ποι­ημέ­νο και ε­λα­φρώς με­λο­δρα­μα­τι­κό.

Έ­νας δά­σκα­λος, στην προ­σπά­θειά του να βο­η­θή­σει τους μα­θη­τές του, βά­ζει τη ζω­ή του σε δεύ­τε­ρο πλά­νο. Ναι μεν είναι έ­να μά­θη­μα αν­θρωπι­σμού, αλ­λά δυ­στυ­χώς δεν υ­πάρ­χουν πλέ­ον τέ­τοιοι δά­σκα­λοι. Σε α­ντί­θε­ση, η ται­νί­α «Entre les murs» μου φαί­νε­ται πιο κο­ντά στο ση­με­ρι­νό κοι­νω­νι­κό γί­γνε­σθαι. Ο δά­σκα­λος, νιό­φερ­τος σε μια υ­πο­βαθ­μι­σμέ­νη συ­νοι­κί­α του Πα­ρι­σιού, σ’ έ­να σχο­λεί­ο ό­που φοι­τούν κα­τά το πλεί­στον παι­διά με­τα­να­στών, ψά­χνει να τους δώ­σει κί­νη­τρα για έ­να κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον. Αυ­τοί οι δά­σκαλοι, ναι, υ­πάρ­χουν.

 

Τι εί­ναι αυ­τό που σε προ­σέλ­κυ­σε στη γαλ­λι­κή κουλ­τού­ρα;

Δεν με προ­σέλ­κυ­σε κά­τι το συ­γκε­κρι­μέ­νο. Βέ­βαια, ε­πει­δή ο α­δελ­φός μου φοι­τού­σε στο Λε­ό­ντειο Λύ­κειο, ό­λο και κά­τι έ­πια­νε το α­φτί μου ό­ταν ή­μουν μι­κρή! Ας μη ξε­χνά­με ό­μως πως τη δε­κα­ε­τί­α του 70, η εκ­μά­θη­ση των γαλ­λι­κών ή­ταν πιο δια­δε­δο­μέ­νη απ’ ό­τι τώ­ρα. Ά­ρα, σαν δεύ­τε­ρη ξέ­νη γλώσ­σα, με­τά τα αγ­γλι­κά, φυ­σι­κό ή­ταν να α­κο­λου­θούν τα γαλ­λι­κά.

 

Τι ε­πιρ­ρο­ή ά­σκη­σε η γαλ­λι­κή κουλ­τού­ρα σε ε­παγ­γελ­μα­τι­κό αλ­λά και σε προ­σω­πι­κό ε­πί­πε­δο (κι­νη­μα­το­γρά­φος, λο­γο­τε­χνί­α, μου­σι­κή); Ξε­χω­ρί­ζεις κά­ποιο βι­βλί­ο, συγ­γρα­φέ­α ή κά­ποια ται­νί­α;

Λέ­νε ό­τι οι Γάλ­λοι είναι υ­πέρ του δέ­ο­ντος α­να­λυ­τι­κοί και συμ­φωνώ. Για να α­να­λύ­σεις ό­μως, πρέ­πει να είσαι σε θέ­ση να γνω­ρί­ζεις το θέ­μα σε βά­θος, να μπο­ρείς να το α­πο­δο­μή­σεις για να το α­να­συν­θέ­σεις. Αυ­τό με βο­ή­θησε και σε ε­παγ­γελ­μα­τι­κό αλ­λά και σε προ­σω­πι­κό ε­πί­πε­δο. Η ε­πι­φα­νεια­κή προ­σέγ­γι­ση δεν α­πο­φέ­ρει α­πο­τε­λέ­σμα­τα σε κα­νέ­ναν το­μέ­α. Όσο για τη λο­γο­τε­χνί­α και τη μου­σι­κή, πι­στεύ­ω πως δεν παί­ζει τό­σο ρό­λο η γλώσσα, αν εί­ναι δη­λα­δή γαλ­λική, αγγλι­κή ή περ­σι­κή για πα­ρά­δειγ­μα, αλ­λά το να α­νοι­γό­μα­στε σε ξέ­νους κό­σμους και πο­λι­τι­σμούς για­τί πά­ντα βγαί­νου­με κερ­δι­σμέ­νοι. Αν ε­γκλω­βι­στώ σε αυ­τά που μου εί­ναι οι­κεί­α ση­μαί­νει πως έ­χω κα­τά κά­ποιο τρό­πο βο­λευ­τεί και δεν έ­χω διά­θε­ση να βγω α­πό το κα­βούκι μου!

 

Ποια εί­ναι η ε­πα­φή σου με την αρ­με­νι­κή κουλ­τού­ρα και πο­λι­τι­σμό;

Ε­νη­με­ρώ­νο­μαι μέ­σω δια­δι­κτύ­ου για ό,τι συμ­βαί­νει α­νά τον κό­σμο. Προ­σπα­θώ ε­πί­σης να κα­λύ­ψω τα κε­νά που έ­χω στην αρ­με­νι­κή ι­στο­ρί­α δια­βά­ζο­ντας βι­βλί­α που α­φο­ρούν την ι­στο­ρι­κή ε­ξέ­λι­ξη του λαού μας.

 

Βρί­σκεις ση­μεί­α που “κουμπώ­νουν” με τη γαλ­λι­κή κουλ­τού­ρα;

Η αρ­με­νι­κή κουλ­τού­ρα και ο πο­λι­τι­σμός κου­μπώ­νουν με τα πά­ντα! Οι Αρ­μέ­νιοι, της δια­σπο­ράς ει­δι­κά, έ­μα­θαν εκ των πραγ­μά­των να προ­σαρ­μό­ζο­νται σε νέ­ες κα­τα­στά­σεις χω­ρίς να χά­σουν την ταυ­τό­τητά τους. Δα­νει­ζό­μα­στε στοι­χεί­α ε­πι­λε­κτι­κά και τα προ­σαρ­μό­ζου­με στη δι­κή μας κουλ­τού­ρα. Την ε­μπλου­τί­ζου­με, την α­να­νε­ώ­νου­με, της δί­νου­με άλ­λο α­έ­ρα, άλ­λο χρώ­μα, άλ­λη υφή. Έ­τσι δεν φτιά­χτη­κε άλ­λω­στε και το αρμε­νι­κό αλ­φά­βη­το;

 

Έ­χεις ε­πισκε­φθεί την Αρ­με­νί­α, ποιες είναι οι ε­ντυ­πώ­σεις που α­πο­κό­μι­σες;

Έ­χω ε­πι­σκεφτεί την Αρ­με­νί­α δυο φο­ρές. Η πρώ­τη ήταν το 1980 ε­πί σο­βιε­τι­κού κα­θε­στώ­τος, η δεύ­τερη το 2006 στα πλαί­σια μιας ο­ρει­βα­τι­κής εκ­δρομής στο Α­ρα­γκά­τζ. Μεί­να­με ε­λά­χι­στα στο Ε­ρεβάν και κι­νη­θή­κα­με πε­ρισ­σό­τε­ρο στην ύ­παιθρο ο­πό­τε δεν μπο­ρώ να βγά­λω πολ­λά συ­μπε­ρά­σμα­τα. Η ει­κό­να και η μου­σι­κή που κρά­τη­σα εί­ναι μιας ε­ρει­πω­μέ­νης εκ­κλη­σί­ας στον ε­θνι­κό δρυ­μό Χοσ­ρόβ απ’ ό­που ανα­δυό­ταν μια ψαλ­μω­δί­α. Έ­νας νε­α­ρός πε­ρι­η­γη­τής έ­ψελ­νε στο μι­σο­σκό­τα­δο και ζω­ντά­νευε το πα­ρελ­θόν. Δέ­ος και σε­βα­σμός…

 

Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 35 επισκέπτες συνδεδεμένους