Κριστιάν Τουτουντζιάν ντε Βαρταβάν Εκτύπωση E-mail

Στον Σαρκίς Αγαμπατιάν 

Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2012 τεύχος 74


Συ­ζή­τη­ση με τον ι­δρυ­τή του Ε­ρευ­νη­τι­κού Κέ­ντρου Αι­γυπτιο­λο­γί­ας στο πα­νε­πι­στή­μιο του Ε­ρε­βάν, Κρι­στιάν Του­του­ντζιάν ντε Βαρ­τα­βάν, έ­να κα­λο­και­ριά­τι­κο α­πό­γευ­μα στο κέ­ντρο της Α­θή­νας, με τον υ­δράρ­γυρο στους σα­ρά­ντα δύ­ο βαθ­μούς υ­πό σκιά.

 

 

 

Με πε­ρισ­σό­τε­ρες α­πό 29 ε­πι­στη­μο­νι­κές α­να­κα­λύ­ψεις που δη­μο­σιεύ­τη­καν σε πέ­ντε βι­βλί­α και 35 άρ­θρα ο Δρ. Κρι­στιάν Του­του­ντζιάν ντε Βαρ­τα­βάν εί­ναι έ­νας α­πό τους γνω­στό­τε­ρους αι­γυ­πτιο­λό­γους της ε­πο­χής μας.

Η α­κα­δη­μα­ϊ­κή του ερ­γα­σί­α έ­χει α­να­γνω­ρι­στεί α­πό α­νε­ξάρ­τη­τους ει­δι­κούς σε έ­ξι δια­φο­ρε­τι­κούς ε­πι­στη­μο­νι­κούς το­μείς: Οι­κο­νο­μι­κή φυ­το­λο­γί­α, αρ­χαιο­λο­γί­α, φυ­το­λο­γί­α, αι­γυ­πτιο­λο­γί­α, αρ­χαιο­φυ­το­λο­γί­α, φι­λο­σο­φί­α της ε­πιστή­μης και πο­λύ πρό­σφα­τα γλωσ­σο­λο­γί­α. Εί­ναι ο μό­νος Γάλ­λος και Αρ­μέ­νιος μέ­χρι σή­με­ρα στον ο­ποί­ο η αι­γυ­πτια­κή κυ­βέρ­νη­ση έ­χει δώ­σει ά­δεια να με­λε­τήσει τον τά­φο του Του­ταγ­χα­μών. Για την ι­στο­ρί­α α­να­φέ­ρου­με ό­τι ο Του­ταγ­χαμών δια­δέ­χθη­κε τον αι­ρε­τι­κό βα­σι­λιά Α­χε­να­τόν με­τά τον θά­να­τό του το 1358 π.Χ., πέ­θα­νε με­τά α­πό βα­σι­λεί­α ο­κτώ ε­τών χω­ρίς να κά­νει κά­τι α­ξιό­λο­γο, αλ­λά είχε την τύ­χη να γί­νει ο πε­ρι­φη­μό­τε­ρος ί­σως α­πό ό­λους τους φα­ρα­ώ της Αι­γύ­πτου κα­θώς ο τά­φος του α­να­κα­λύ­φθη­κε σχε­δόν ά­θι­κτος α­πό μια αγ­γλι­κή αρ­χαιο­λογι­κή α­πο­στο­λή το 1922, που βρή­κε θη­σαυ­ρούς χρυ­σών κο­σμη­μά­των, πο­λύ­τι­μων λί­θων και καλ­λι­τε­χνη­μά­των που κα­νέ­νας δεν μπο­ρού­σε να υ­πο­πτευ­τεί.

Οι με­λέ­τες του Του­του­ντζιάν υ­πήρ­ξαν α­ντι­κεί­με­νο πα­γκό­σμιου εν­δια­φέ­ρο­ντος α­πό τους Τά­ιμ­ς (Η­νω­μέ­νο Βα­σί­λειο), Ουά­σι­γκτον Πο­στ (Η.Π.Α.), Ι­σβέ­στια (Ρω­σί­α), Γιο­μιού­ρι (Ια­πω­νί­α) κα­θώς και στις ει­δή­σεις σε ε­θνι­κό δί­κτυο της Γαλ­λί­ας και άλ­λων χω­ρών. Εί­ναι ι­δρυ­τής του Ε­ρευ­νη­τι­κού Κέ­ντρου της Αι­γυ­πτιο­λο­γί­ας στην Αρ­με­νί­α, το ε­νη­με­ρω­τι­κό δελ­τί­ο του ο­ποί­ου δια­βά­ζε­ται α­πό πε­ρισ­σό­τε­ρους α­πό 1700 με­λε­τη­τές και σπουδα­στές α­πό 51 χώ­ρες. http://www.statcounter.com/

 

 

Δεν μπο­ρώ να προσ­διο­ρί­σω α­κρι­βώς, τι ή­ταν αυ­τό που με ώ­θη­σε ν’ α­σχο­λη­θώ με την Αι­γυ­πτο­λο­γί­α. Αυ­τό που θυ­μά­μαι εί­ναι ό­τι α­πό τα παι­δι­κά μου χρό­νια η οι­κο­γέ­νειά μας αλ­λη­λο­γρα­φού­σε με τις θεί­ες και τη για­γιά μου που ζού­σαν στην Α­λέ­ξαν­δρεια της Αι­γύ­πτου. Τα αι­γυ­πτια­κά γραμ­ματό­ση­μα στις ε­πι­στο­λές και τις καρ­τπο­στάλ που παίρ­να­με α­πει­κό­νι­ζαν την ομορ­φιά του αι­γυ­πτια­κού πο­λι­τι­σμού και της τέ­χνης. Μάλ­λον συ­νέ­δε­σα την αγά­πη μου για τους συγ­γε­νείς μου με την Αί­γυ­πτο και έ­τσι α­πό την η­λι­κί­α των δε­κα­έ­ξι άρ­χι­σα να μα­θαί­νω αρ­χαί­α αι­γυ­πτια­κά.

 

Ί­δρυ­ση Ε­ρευ­νη­τι­κού Κέ­ντρου Αι­γυ­πτιο­λο­γί­ας


Η ι­δέ­α για την ί­δρυ­ση ε­νός Ε­ρευ­νη­τι­κού Κέ­ντρου Αι­γυ­πτιο­λο­γί­ας στην Αρ­μενί­α γεν­νή­θη­κε μέ­σα μου το 1991, ό­ταν προ­ε­τοί­μα­ζα το δι­δα­κτο­ρι­κό μου για τους θη­σαυ­ρούς του Του­ταγ­χα­μών. Κα­θώς έ­γρα­φα στον υ­πο­λο­γι­στή μου, ά­κου­σα ξαφ­νι­κά στο ρα­διό­φω­νο ό­τι η Αρ­με­νί­α έ­γι­νε α­νε­ξάρ­τη­το κρά­τος, η Σο­βιε­τι­κή Έ­νωση ή­ταν υ­πό διά­λυ­ση, οι μά­χες στο Κα­ρα­μπάχ εί­χαν φου­ντώ­σει. Ή­μουν συ­γκλονι­σμέ­νος, δεν μπο­ρού­σα να φα­ντα­στώ μια τέ­τοια ε­ξέ­λι­ξη. Α­πό τα ε­φη­βι­κά μου χρό­νια, η Αρ­με­νί­α ή­ταν μέ­σα στην καρ­διά μου. Έ­τσι, πο­λύ αρ­γό­τε­ρα, με­τά τη δημο­σί­ευ­ση του δι­δα­κτο­ρι­κού μου το 1999, α­να­κοί­νω­σα στους γο­νείς μου ό­τι θα ε­πισκε­φτώ την Αρ­με­νί­α. Οι συγ­γε­νείς μου, κυ­ρί­ως α­πό την πλευ­ρά της μη­τέ­ρας μου που εί­ναι Γάλ­λοι, α­ντέ­δρα­σαν αρ­νη­τι­κά κα­θώς δεν εί­χαν την κα­λύ­τε­ρη ά­ποψη για τη χώ­ρα και την κα­τά­στα­ση που ε­πι­κρα­τού­σε ε­κεί. Ω­στό­σο, εί­χα πά­ρει την α­πό­φα­σή μου και έ­τσι μέ­σα στο κα­τα­χεί­μω­νο βρέ­θη­κα στο Ε­ρε­βάν. Με με­γάλη μου έκ­πλη­ξη δια­πί­στω­σα ε­πι­τό­που ό­τι τί­πο­τα απ’ ό­σα μου έ­λε­γαν δεν α­ντι­στοι­χού­σε στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Υ­πο­σχέ­θη­κα στον ε­αυ­τό μου ό­τι μια μέ­ρα θα ε­γκα­τα­στα­θώ στην Αρ­με­νί­α και θα δη­μιουρ­γή­σω έ­να ε­ρευ­νη­τι­κό κέ­ντρο Αιγυ­πτιο­λο­γί­ας. Στη Γαλ­λί­α έ­πρε­πε να ε­πι­λύ­σω διά­φο­ρα ζη­τή­μα­τα και να τα­κτοποι­ή­σω πολ­λές εκ­κρε­μό­τη­τες. Τε­λι­κά, το 2005, ξε­κί­νη­σα την προ­σπά­θεια δη­μιουργί­ας ε­νός Ε­ρευ­νη­τι­κού Κέ­ντρου Αι­γυ­πτιο­λο­γί­ας στο πα­νε­πι­στή­μιο του Ε­ρεβάν.

 

Κά­θε αρ­χή και δύ­σκο­λη


Ο α­ντι­πρύ­τα­νης του πα­νε­πι­στη­μί­ου γνω­ρί­ζο­ντας ευ­θύς εξ αρ­χής ό­τι η δη­μιουρ­γί­α ε­νός ε­ρευ­νη­τι­κού κέ­ντρου θα προ­κα­λού­σε α­ντι­δρά­σεις και αι­σθή­ματα ζή­λειας, όρ­θω­σε έ­να τεί­χος προ­στα­σί­ας γύ­ρω μου.

Μπο­ρώ να πω με υ­πε­ρη­φά­νεια πώς με­τά α­πό έ­ξι χρό­νια ε­ντα­τι­κής και με­θο­δι­κής ερ­γα­σί­ας το Αρ­με­νι­κό Ε­ρευ­νη­τι­κό Κέ­ντρο Αι­γυ­πτιο­λο­γί­ας α­πέ­κτη­σε διε­θνή φή­μη και ε­κα­το­ντά­δες ε­ρευ­νη­τές άρ­χι­σαν να ε­πι­σκέ­πτο­νται τον ι­στό­το­πό μας μέ­σα α­πό το δια­δί­κτυο. Ο κα­τά­λο­γος των ξέ­νων συ­νερ­γα­τών άρ­χι­σε στα­δια­κά να αυ­ξά­νε­ται ε­νώ παράλ­λη­λα μειώ­νο­νταν οι ε­σω­τε­ρι­κές α­ντι­δρά­σεις για την α­νά­γκη ύ­παρ­ξης του ε­ρευ­νη­τι­κού κέ­ντρου. Ο δια­δι­κτυα­κός ι­στό­το­πός μας θε­ω­ρεί­ται α­πό τους εί­κο­σι κα­λύ­τε­ρους στον κό­σμο. Φέ­τος θα ξε­κι­νή­σου­με τη δη­μο­σί­ευ­ση ερ­γα­σιών και πα­ράλ­λη­λα θα προ­σπα­θή­σω να δη­μιουρ­γή­σω έ­να «φο­ντ», έ­να τα­μεί­ο για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση και τη βελ­τί­ω­ση των οι­κο­νο­μι­κών συν­θη­κών των τριών συ­νεργα­τών μου, ό­πως α­κρι­βώς γί­νε­ται και στις Η­νω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες. Εν­δε­χο­μέ­νως αν συ­γκε­ντρω­θούν αρ­κε­τά χρή­μα­τα θα μπο­ρέ­σου­με να κά­νου­με και α­να­σκα­φές στην Αί­γυ­πτο. Το έρ­γο που ξε­κι­νή­σα­με πρέ­πει να έ­χει συ­νέ­χεια, α­κό­μη κι αν κά­ποια στιγ­μή α­πο­χω­ρή­σω α­πό την Αρ­με­νί­α.

 

Οι στό­χοι μας, κυ­ρί­ως, εί­ναι η δη­μο­σί­ευ­ση ε­πι­στη­μο­νικών ερ­γα­σιών και η ε­ξέ­ρευ­ση πό­ρων για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση και λει­τουρ­γί­α του κέ­ντρου. Η Αρ­με­νί­α λό­γω του μι­κρού με­γέ­θους της δεν μπο­ρεί ν’ α­ντέ­ξει μεγά­λο α­ριθ­μό Αι­γυ­πτιο­λό­γων. Α­πό μια δω­δε­κά­δα φοι­τη­τών που πα­ρου­σιά­στη­καν, μό­λις έ­να ά­το­μο έ­χει τα προ­σό­ντα και την προ­ο­πτι­κή να γί­νει Αι­γυ­πτιο­λόγος. Εξ άλ­λου, στην Αί­γυ­πτο ερ­γά­ζο­νται αρ­κε­τοί Αρ­μέ­νιοι αρ­χαιο­λό­γοι, α­νάμε­σά τους και η Χου­ρί­γκ Σου­ρου­ζιάν με το Γερ­μα­νι­κό Ιν­στι­τού­το Αρ­χαιο­λογί­ας στο ο­ποί­ο προ­ΐ­στα­ται ο σύ­ζυ­γός της.

 

Σχέ­ση της αρ­χαί­ας αι­γυ­πτια­κής με τις ιν­δο­ευ­ρω­παϊ­κές γλώσ­σες


Η ά­πο­ψη που υ­πο­στή­ρι­ξα ό­τι υ­πάρ­χει σχέ­ση α­νά­με­σα στα αρ­χαί­α αι­γυ­πτια­κά και στις διά­φο­ρες ιν­δο-ευ­ρω­πα­ϊ­κές γλώσ­σες, α­νά­με­σά τους και η αρ­με­νι­κή, έχει α­πό­λυ­τη βά­ση. Στα αρ­χαί­α αι­γυ­πτια­κά δεν υ­πάρ­χουν φω­νή­ε­ντα, ό­πως στα αρα­βι­κά και στα ε­βρα­ϊ­κά. Ό­ταν άρ­χι­σα να με­λε­τώ σε βά­θος τη γλώσ­σα, δια­πί­στωσα ό­τι υ­πήρ­χε με­γά­λος α­ριθ­μός λέ­ξε­ων και α­ριθ­μών που έ­μοια­ζαν με τις α­ντίστοι­χες άλ­λων ιν­δο-ευ­ρω­πα­ϊ­κών γλωσ­σών. Έ­νας α­πό τους με­γα­λύ­τε­ρους γλωσ­σο­λό­γους στον κό­σμο, ο Κάρ­λτον Χο­τζ του πα­νε­πι­στη­μί­ου της Ι­ντιά­να ή ο Τζον Ρέ­ντιν­γκ του Καί­μπρι­τζ έ­χουν την ί­δια ά­πο­ψη, ό­τι δη­λα­δή υ­πάρ­χει σχέ­ση ανά­με­σα στα αρ­χαί­α αι­γυ­πτια­κά και στις ιν­δο-ευ­ρω­πα­ϊ­κές γλώσ­σες, ό­πως τα χιττι­τι­κά, τη γλώσ­σα που μι­λού­σαν οι πρό­γο­νοι των Αρ­με­νί­ων. Έ­χω σπου­δά­σει γλωσ­σο­λο­γί­α, αν και δεν έ­χω κά­νει πολ­λές δη­μο­σιεύ­σεις. Το 2010, στο Λον­δί­νο, επί τέσ­σε­ρις μή­νες συ­νέ­κρι­να 100 λέ­ξεις της αρ­χαί­ας αι­γυ­πτια­κής με τις α­ντίστοι­χες 18 ιν­δο-ευ­ρω­πα­ϊ­κών γλωσ­σών δια­πι­στώ­νο­ντας τις ο­μοιό­τη­τες που υ­πήρχαν με­τα­ξύ τους.

 

Ι­κα­νο­ποί­η­ση και υ­πε­ρη­φά­νεια


Εί­ναι με­γά­λο ε­πί­τευγ­μα το ό­τι υ­πάρ­χει έ­να Αρ­με­νι­κό Ε­ρευ­νη­τι­κό Κέ­ντρο Αιγυ­πτιο­λο­γί­ας α­νά­με­σα σ’ αυ­τά του Γέ­ιλ, της Οξ­φόρ­δης ή της Χα­ϊ­δελ­βέρ­γης. Αι­σθά­νο­μαι υ­πε­ρή­φα­νος διό­τι ξε­κι­νή­σα­με α­πό το μη­δέν χω­ρίς οι­κο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση. Ό­λοι μου έ­λε­γαν στην αρ­χή πώς εί­ναι δυ­να­τόν να ι­δρύ­σεις έ­να διεθνές ε­ρευ­νη­τι­κό κέ­ντρο χω­ρίς τα α­πα­ραί­τη­τα κον­δύ­λια. Το θέ­μα εί­ναι να κάνεις έ­ρευ­νες, α­να­κα­λύ­ψεις, δη­μο­σιεύ­σεις. Ό­ταν τα κά­νεις ό­λα αυ­τά, με­τά θα έρθουν και τα χρή­μα­τα. Μια άλ­λη αί­σθη­ση ι­κα­νο­ποί­η­σης και υ­πε­ρη­φά­νειας ή­ταν, ό­ταν ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του πα­νε­πι­στη­μί­ου, κά­τι σαν υ­πουρ­γός στην Αρ­με­νί­α, μού εκ­μυ­στη­ρεύ­τη­κε ό­τι θέ­λει να ι­δρύ­σει έ­να Κέ­ντρο Κουρ­δι­κών Με­λετών στο Κα­ρα­μπάχ και ζή­τη­σε τη βο­ή­θειά μου. «Θα α­φή­σω τη δου­λειά, τον σί­γου­ρο μι­σθό μου και θα α­γω­νι­στώ με τα ί­δια ό­πλα ό­πως έ­κα­νες κι ε­σύ», μου εί­πε. Το θέ­μα εί­ναι ό­τι α­κό­μη και χω­ρίς χρή­μα­τα μπο­ρείς να κά­νεις αρ­κε­τά πράγ­μα­τα, η θέ­λη­ση με­τρά­ει, δεν εί­ναι α­νάγκη να κλαις τη μοί­ρα σου …

Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 38 επισκέπτες συνδεδεμένους