Στρατηγός Γιούρι Χατσαντούροβ Εκτύπωση

“Οι έ­νο­πλες δυ­νά­μεις μας κα­θη­με­ρι­νά δί­νουν

μια μά­χη με το χρό­νο για τη με­γι­στο­ποί­η­ση

της α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας σε

ό­λα τα ε­πί­πε­δα”

 

Τσιλιγκιριάν Μάικ

Oκτώβριός - Δεκέμβριός 2012 τεύχος 75

 

Ο Γιού­ρι Χα­τσα­ντού­ροβ γεν­νή­θη­κε το 1952 στην πό­λη Τε­τρι­τσκά­ρο της Γε­ωρ­γί­ας. Ει­σή­χθη στη σχο­λή πυ­ρο­βο­λι­κού της Τι­φλίδας το 1969 α­πό την ο­ποί­α α­πο­φοί­τησε το 1974. Υ­πη­ρέ­τη­σε σε διά­φο­ρες μο­νά­δες του σο­βιε­τι­κού στρα­τού και το 1982 πα­ρακο­λού­θη­σε μα­θή­μα­τα στην Α­νώ­τα­τη Στρα­τιω­τι­κή Α­κα­δη­μί­α του Λέ­νιν­γκρα­ντ ό­που με την α­πο­φοί­τη­σή του διο­ρί­σθη­κε διοι­κη­τής των μη­χα­νο­κί­νη­των δυ­νάμε­ων της Λευ­κο­ρω­σί­ας. Α­πό το 1987 έ­ως το 1989 υ­πη­ρέ­τη­σε στο Αφ­γα­νι­στάν ό­που δια­κρί­θη­κε ι­διαί­τε­ρα. Το 1989 ε­πέ­στρε­ψε στη θέ­ση του διοι­κη­τή των δυ­νά­με­ων στη Λευ­κο­ρω­σί­α, α­πό ό­που το 1992 στα πλαί­σια της Κ.Α.Κ. το­πο­θε­τή­θη­κε στη διά­θε­ση του υ­πουρ­γεί­ου Ε­θνι­κής Αμύ­νης της Αρ­με­νί­ας. Υ­πη­ρέ­τη­σε σε πολ­λές θέ­σεις του αρ­με­νι­κού στρα­τού ώ­σπου το 2008 με α­πό­φα­ση του Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας α­νέ­λα­βε αρ­χη­γός των Ε­νόπλων Δυ­νά­με­ων της Αρ­με­νί­ας, θέ­ση που δια­τη­ρεί μέ­χρι και σή­με­ρα.

 

Στις 12 Νο­εμ­βρί­ου έ­φτα­σε στην Ελ­λά­δα πραγ­μα­το­ποιώ­ντας ε­πί­ση­μη επί­σκε­ψη ο αρ­χη­γός των Ε­νό­πλων Δυ­νά­με­ων της Αρ­με­νί­ας, στρα­τη­γός Γιού­ρι Χα­τσα­ντούροβ. Α­φού κα­τέ­θε­σε στε­φά­νι στο μνη­μεί­ο του Α­γνώ­στου Στρα­τιώ­τη, ο στρα­τη­γός Χα­τσα­ντού­ροβ έ­γι­νε δε­κτός α­πό τον υ­πουρ­γό Ε­θνι­κής Ά­μυ­νας Πά­νο Πα­να­γιωτό­που­λο με τον ο­ποί­ο πραγ­μα­το­ποί­η­σε ε­κτε­νή ε­πι­σκό­πη­ση σχε­τι­κά με την ελλη­νο-αρ­με­νι­κή στρα­τιω­τι­κή συ­νερ­γα­σί­α. Και οι δύ­ο πλευ­ρές συμ­φώ­νη­σαν ό­τι αυ­τές βρί­σκο­νται σε ά­ρι­στο ε­πί­πε­δο. Στο τέ­λος της συ­νά­ντη­σης ο έλ­λη­νας υ­πουρ­γός α­πη­ύ­θυ­νε πρό­σκλη­ση μέ­σω του στρα­τη­γού στον αρ­μέ­νιο ο­μό­λο­γό του, ό­πως ε­πι­σκε­φθεί την Ελ­λά­δα μέ­σα στον ε­πό­με­νο χρό­νο. Το βρά­δυ της ί­διας μέ­ρας ο κ. Χα­τσα­ντού­ροβ πα­ρα­κά­θη­σε σε επί­ση­μο δεί­πνο στη Λέ­σχη Α­ξιω­μα­τι­κών Α­θη­νών.

Στις 13 Νο­εμ­βρί­ου συ­να­ντή­θη­κε με τον αρ­χη­γό ΓΕ­Ε­ΘΑ στρα­τη­γό Μι­χά­λη Κω­σταρά­κο με τον ο­ποί­ο συ­ζή­τη­σαν θέ­μα­τα α­μοι­βαί­ου εν­δια­φέ­ρο­ντος κα­θώς και την προ­ο­πτι­κή πε­ραι­τέ­ρω α­νά­πτυ­ξης της στρα­τιω­τι­κής συ­νερ­γα­σί­α με­τα­ξύ των δύ­ο χω­ρών. Ο αρ­μέ­νιος αρ­χη­γός ευ­χα­ρί­στη­σε θερ­μά τον κ. Κω­στα­ρά­κο για την πο­λύ­πλευ­ρη βο­ή­θεια που πα­ρέ­χει ο ελ­λη­νι­κός στρα­τός στον α­ντί­στοι­χο αρ­μενι­κό. Κα­τό­πιν ε­πι­σκέ­φθη­κε τη στρα­τιω­τι­κή σχο­λή Ευέλ­πι­δων ό­που τον υ­πο­δέχθη­κε ο διοι­κη­τής της σχο­λής υ­πο­στρά­τη­γος Η­λί­ας Λε­ο­ντα­ρής. Ο κ. Λε­ο­νταρής στο λό­γο του ε­ξή­ρε το ή­θος και τη φι­λο­μά­θεια των αρ­με­νί­ων Ευέλ­πι­δων που φοι­τούν στη σχο­λή. Α­ντα­πα­ντώ­ντας ο κ. Χα­τσα­ντού­ροβ ευ­χα­ρί­στη­σε τον διοικη­τή για τη φι­λο­ξε­νί­α που πα­ρέ­χει στους αρ­με­νί­ους Ευέλ­πι­δες και τό­νι­σε ότι εί­ναι τι­μή για τον αρ­με­νι­κό στρα­τό να έ­χει στις τά­ξεις του α­ξιω­μα­τι­κούς που έ­χουν φοι­τή­σει σε μια α­πό τις κο­ρυ­φαί­ες στρα­τιω­τι­κές σχο­λές πα­γκοσμί­ως. Α­κο­λού­θη­σε ι­διαί­τε­ρη συ­νά­ντη­ση του αρ­χη­γού με τους αρ­με­νί­ους Ευέλπι­δες. Στις 14 Νο­εμ­βρί­ου ε­πι­σκέ­φθη­κε τις ε­γκα­τα­στά­σεις της Ε­ΑΒ στην Τα­νά­γρα με τη συ­νο­δεί­α υ­ψη­λό­βαθ­μών ε­πι­τε­λών του ΓΕ­Ε­ΘΑ. Τέ­λος, στις 15 Νο­εμ­βρί­ου τε­λευταί­α μέ­ρα της ε­πί­σκε­ψής του στην Ελ­λά­δα, το πρω­ί ε­πι­σκέ­φθη­κε το θω­ρη­κτό «Αβέ­ρωφ» και το α­πό­γευ­μα α­να­χώ­ρη­σε για την Αρ­με­νί­α.

 

Κα­τά την ε­πί­σκε­ψή του ο αρ­χη­γός του Γε­νι­κού Ε­πι­τε­λεί­ου στρα­τού της Αρ­με­νί­ας στην Ελ­λά­δα, εί­χε μια συ­νά­ντη­ση με το σύλ­λο­γο «Ε­ρε­βάν» που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται ε­δώ και μια εικο­σα­ε­τί­α βο­η­θώ­ντας τη δια­μο­νή και σω­στή δια­βί­ω­ση των αρ­με­νί­ων σπου­δα­στών στις ελ­λη­νι­κές στρα­τιω­τι­κές σχο­λές. Για το έρ­γο τους στην ε­πι­τρο­πή και για τη στή­ρι­ξη πρα­κτι­κά, η­θι­κά αλ­λά και οι­κο­νο­μι­κά, ο στρα­τη­γός α­πέ­νει­με τι­μη­τι­κά με­τάλ­λια στον πρό­ε­δρο του συλλό­γου Κρι­κόρ Κα­ρα­μπε­τιάν κα­θώς και στα μέ­λη του με α­φορ­μή την 20ή ε­πέ­τειο από την ί­δρυ­ση του αρ­με­νι­κού στρα­τού.

Ο στρα­τη­γός Χα­τσα­ντού­ροβ στην ο­μι­λία του προς τα μέ­λη του συλ­λό­γου α­να­φέρ­θη­κε σε πολ­λά και ση­μα­ντι­κά θέ­μα­τα που α­φο­ρούν τις έ­νο­πλες δυ­νά­μεις και την α­σφά­λεια της χώ­ρας.

Τα «Αρ­με­νι­κά» κα­τέ­γρα­ψαν το πε­ριε­χό­με­νο της ο­μι­λί­ας του στρα­τη­γού, σταχυο­λο­γώ­ντας τα πιο εν­δια­φέ­ρο­ντα ση­μεί­α της.

 

Ο ε­ξο­πλι­σμός του Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν

Πράγ­μα­τι, το Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν έ­χει δη­μιουρ­γή­σει έ­να τε­ρά­στιο ο­πλο­στά­σιο με με­γά­λο ό­γκο και ποιό­τη­τα στρα­τιω­τι­κού υ­λι­κού και ό­πλων σύγ­χρο­νης τε­χaνο­λο­γί­ας που έ­χει προ­μη­θευ­τεί, κα­τά κύ­ριο λό­γο, α­πό το Ισ­ρα­ήλ, την Τουρ­κί­α, τη Ρω­σί­α και την Ου­κρα­νί­α.

Η Αρ­με­νί­α δεν μπο­ρεί να συ­να­γω­νι­στεί το Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν στον ε­ξο­πλι­σμό, διό­τι δεν δια­θέ­τει την οι­κο­νο­μι­κή δυ­να­τό­τη­τα. Αυ­τό που προ­σπα­θού­με και το έ­χου­με κα­τα­φέ­ρει εί­ναι να ε­ξι­σορ­ρο­πή­σου­με κά­πως τις δυ­νά­μεις μας στον το­μέ­α του ε­ξο­πλι­σμού. Στην ι­σορ­ρο­πί­α δυ­νά­με­ων της πε­ριο­χής πι­στεύ­ει και η σύμ­μα­χός μας Ρω­σί­α που βο­η­θά­ει προς αυ­τή την κα­τεύ­θυν­ση.

Θα πρέ­πει να γνω­ρί­ζου­με ό­τι στην τε­λι­κή έκ­βα­ση ε­νός πο­λέ­μου ο ο­πλι­σμός και η τε­χνο­λο­γί­α εί­ναι μια α­πό τις πα­ρα­μέ­τρους, αλ­λά ό­χι η μό­νη. Πρέ­πει να συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με ό­τι έ­να ση­μα­ντι­κό μέ­ρος του ε­ξο­πλι­σμού των Α­ζέ­ρων εί­ναι α­νε­νερ­γός για διά­φο­ρους λό­γους. Μπο­ρεί να έ­χει 200 ε­λι­κό­πτε­ρα, αλ­λά μό­νο τα 50 με 60 ε­πι­χει­ρούν. Έ­χει 150 α­ε­ρο­πλά­να και εί­ναι σε χρή­ση τα 20-30, α­πό τα 800 ταν­κ κι­νού­νται τα μι­σά. Η δια­φθο­ρά στις τά­ξεις των α­ξιω­μα­τι­κών και υ­πα­ξιω­μα­τι­κών του Α­ζερ­μπα­ϊ­τζάν έ­χει πά­ρει τε­ρά­στιες δια­στά­σεις. Η δια­φθο­ρά αυ­τή σχε­τί­ζε­ται με το υ­λι­κό του στρα­τού αλ­λά και με τους στρα­τευ­μέ­νους. Α­κό­μη, ό­λες οι πλη­ρο­φο­ρί­ες μας δεί­χνουν ό­τι οι Α­ζέ­ροι ως λα­ός αλ­λά και οι έ­νο­πλες δυ­νά­μεις δεν θέ­λουν και δεν εί­ναι έ­τοι­μοι για πό­λε­μο.

 

Ο αρ­με­νι­κός στρα­τός

Ό­λα τα στρα­τιω­τι­κά μέ­σα που έ­χει η Αρ­με­νί­α εί­ναι σε ε­τοι­μό­τη­τα και σε πλή­ρη λει­τουρ­γί­α. Οι έ­νο­πλες δυ­νά­μεις μας κα­θη­με­ρι­νά δί­νουν μια μά­χη με το χρό­νο για τη με­γι­στο­ποί­η­ση της α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας σε ό­λα τα ε­πί­πε­δα. Έ­χου­με δη­μιουρ­γή­σει έ­να σύ­στη­μα ε­λέγ­χου του στρα­τιω­τι­κού υ­λι­κού που έ­χει ε­λα­χι­στο­ποι­ή­σει τις σπα­τά­λες και τις α­πώ­λειες.

Το πε­ρα­σμέ­νο κα­λο­καί­ρι οι Α­ζέ­ροι ε­πι­τέ­θη­καν πε­ρί­που 20 φο­ρές στα στρα­τιω­τι­κά μας φυ­λά­κια στην Αρ­με­νί­α και το Κα­ρα­μπάχ, με στό­χο να κα­τα­λά­βουν τις θέ­σεις μας. Ου­δέ­πο­τε το κα­τά­φε­ραν. Βέ­βαια, εί­χα­με α­πώ­λειες, αλ­λά δια­τη­ρή­σα­με τις θέ­σεις μας και α­πω­θή­σα­με τον ε­χθρό. Σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις ο στρα­τός μας έ­δω­σε την κα­τάλ­λη­λη α­πά­ντη­ση στην ε­πι­θε­τι­κή τα­κτι­κή των Α­ζέ­ρων και τα φυ­λά­κια τους ε­γκα­τα­λεί­φθη­καν.

Α­κό­μη έ­να ση­μα­ντι­κό συ­στα­τι­κό εί­ναι το υ­ψη­λό η­θι­κό των α­ξιω­μα­τι­κών και των στρα­τευ­μέ­νων μας. Πα­ράλ­λη­λα με τη σω­στή κα­τάρ­τι­ση ο κα­θέ­νας στον το­μέ­α του δί­νει έ­να ά­ρι­στο α­πο­τέ­λε­σμα ό­πως αυ­τό που εί­χα­με το Ο­κτώ­βριο σε μια α­πό τις με­γα­λύ­τε­ρες α­σκή­σεις που έ­χουν γί­νει στη χώ­ρα.

Στη στρα­τιω­τι­κή ά­σκη­ση στην ο­ποί­α η­γή­θη­κα προ­σω­πι­κά συμ­με­τεί­χαν 50.000 ά­το­μα. Ή­ταν μια ει­κο­νι­κή α­να­πα­ρά­στα­ση ε­πί­θε­σης κα­τά της χώ­ρας. Με­τά το πέ­ρας της ά­σκη­σης που δι­ήρ­κη­σε 13 μέ­ρες έ­νιω­σα υ­πε­ρή­φα­νος για την α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του στρα­τού μας. Οι δια­τα­γές α­πό το κέ­ντρο διοί­κη­σης ε­κτε­λέ­στη­καν ως την πα­ρα­μι­κρή λε­πτο­μέ­ρεια στο πιο α­πο­μα­κρυ­σμέ­νο ση­μεί­ο της χώ­ρας.

 

Οι α­ξιω­μα­τι­κοί και υ­πα­ξιω­μα­τι­κοί

Στην ε­πι­τυ­χί­α της ά­σκη­σης συ­νε­τέ­λε­σε το ό­τι οι α­ξιω­μα­τι­κοί του στρα­τού μας εί­ναι ι­διαί­τε­ρα κα­ταρ­τι­σμέ­νοι, με έ­ντο­νο το αί­σθη­μα ευ­θύ­νης. Θέ­λω να α­να­φερ­θώ ι­διαι­τέ­ρως στα «με­σαί­α» στρώ­μα­τα του στρα­τού τα ο­ποί­α βρί­σκο­νται πραγ­μα­τι­κά σε πο­λύ κα­λό ε­πί­πε­δο. Θα πρέ­πει να ξέ­ρου­με ό­τι στα σύ­νο­ρα της χώ­ρας βρί­σκο­νται σε ε­πι­φυ­λα­κή 20.000 άν­δρες σε 24ω­ρη βά­ση υ­πό α­κραί­ες και­ρι­κές συν­θή­κες που φτά­νουν τους 20 βαθ­μούς υ­πό το μη­δέν.

Έ­χου­με φυ­λά­κια σε υ­ψό­με­τρο 4.000 μέ­τρων και πολ­λοί α­ξιω­μα­τι­κοί μας, αν και νε­ό­τα­τοι 40-45 χρο­νών, έ­χουν σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα υ­γεί­ας λό­γω του δρι­μύ­τα­του ψύ­χους. Αυ­τοί εί­ναι οι πραγ­μα­τι­κοί Αρ­μέ­νιοι, οι πραγ­μα­τι­κοί πα­τριώ­τες.

 

Για την Ελ­λά­δα

Τρέ­φω ι­διαί­τε­ρα αι­σθή­μα­τα για την Ελ­λά­δα που τη θε­ω­ρώ κα­τά κά­ποιο τρό­πο πα­τρί­δα μου, α­φού η μη­τέ­ρα και η σύ­ζυ­γός μου εί­ναι Ελ­λη­νί­δες. Και σή­με­ρα μπορώ να υ­πε­ρη­φα­νευ­τώ για το γιο μου που α­πο­φοί­τη­σε α­πό τη Σχο­λή Ευελ­πί­δων. Ε­πο­μέ­νως, η ελ­λη­νο-αρ­με­νι­κή συ­νερ­γα­σί­α έ­χει ι­διαί­τε­ρη συ­ναι­σθη­μα­τι­κή α­ξί­α για μέ­να και πά­ντα θα προ­σπα­θώ για την προ­σέγ­γι­ση των δύ­ο λα­ών σε ό­λους τους το­μείς.