Aρχιεπίσκοπος Ναρέκ Αλεμεζιάν Εκτύπωση E-mail

Θέ­λου­με το 2015 να α­πο­τε­λέ­σει

ο­ρό­ση­μο για τη διε­θνή α­να­γνώ­ρι­ση

της Γε­νο­κτο­νί­ας

 

Στον Ραζμίκ Αγαμπατιάν

Oκτώβριός - Δεκέμβριός 2012 τεύχος 75

 

 

Ο Aρχιε­πί­σκο­πος Να­ρέκ Α­λε­με­ζιάν είναι διευθυντής της Θε­ο­λο­γι­κής Σχο­λής του Κα­θο­λικοσά­του του Με­γά­λου Οί­κου της Κι­λι­κί­ας που εδρεύει στο Λίβανο. Α­πό τις 28 Αυ­γού­στου ως τις 9 Σε­πτεμ­βρί­ου 2012 πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στην Κρή­τη το Συ­νέ­δριο της Κε­ντρι­κής Ε­πιτρο­πής του Πα­γκο­σμί­ου Συμ­βου­λί­ου Εκ­κλη­σιών στο ο­ποί­ο πα­ρα­βρέθη­κε εκ­προ­σω­πώ­ντας το Κα­θο­λικοσά­το.

 

Με την ευκαιρία της επισκεψής του στην Ελλάδα τα Αρμενικά συναντήθηκαν και συζήτησαν με τον Αρχιεπίσκοπο.

 

 

Θα μπο­ρού­σα­τε να μας δώ­σε­τε κά­ποιες πλη­ρο­φο­ρί­ες σχε­τι­κά με τα θέ­μα­τα η­με­ρή­σιας διά­τα­ξης του συ­νε­δρί­ου αυ­τού

Το Πα­γκό­σμιο Συμ­βού­λιο Εκ­κλη­σιών; εί­ναι το πιο α­ντιπρο­σω­πευ­τι­κό συμ­βού­λιο του εκ­κλη­σια­στι­κού κι­νή­μα­τος, ό­πως άλ­λωστε υ­πο­δη­λώ­νει και η ο­νο­μα­σί­α του. Υ­πάρ­χουν δη­λα­δή διά­φο­ρα συμ­βού­λια, ό­πως το πε­ρι­φε­ρεια­κό συμ­βού­λιο της Μέ­σης Α­να­το­λής και άλ­λες το­πικές ή ε­θνι­κές ε­πι­τρο­πές. Στην πα­γκό­σμια ε­πι­τρο­πή ό­λων των εκ­κλη­σιών που έ­χει 348 μέ­λη, συμ­με­τέ­χουν η Ορ­θό­δο­ξη Εκκλη­σία, η Εκ­κλη­σί­α των Δια­μαρ­τυρομέ­νων (Αγ­γλι­κα­νική, Λου­θηρια­νή) και ο­ρι­σμέ­νες α­πό τις λε­γό­μενες ε­λεύ­θε­ρες εκ­κλη­σί­ες, ό­πως οι Πε­ντη­κο­στια­νοί, κ.λπ. Η Κα­θο­λι­κή Εκκλη­σί­α δεν εί­ναι μέ­λος του συμ­βου­λί­ου, συ­νερ­γά­ζε­ται ό­μως με τις δύ­ο βα­σι­κές ε­πι­τρο­πές της. Βά­σει του εκ­κλη­σιο­λο­γί­ου της, θε­ω­ρεί­ται ως η εκ­κλη­σί­α του Χρι­στού με τον Πά­πα εκ­πρό­σωπό Του ε­πί της γης και διά­δο­χο του Α­πο­στό­λου Πέ­τρου. Ά­ρα, μη συμ­φω­νώ­ντας σε εκ­κλη­σια­στι­κό επί­πε­δο δεν συμ­με­τέ­χει, αλ­λά συ­νερ­γά­ζε­ται.

Το Πα­γκό­σμιο Συμ­βού­λιο Εκ­κλη­σιών, ό­πως ό­λα τα Συμ­βού­λια και οι πα­γκό­σμιοι ορ­γα­νι­σμοί, έ­χει τη δι­κή του δο­μή. Η κε­ντρι­κή ε­πι­τρο­πή έ­χει του­λά­χι­στον 150 μέ­λη που συ­νε­δριά­ζουν κά­θε ενά­μι­σι χρό­νο. Το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο ε­κλέ­γε­ται κά­θε 7 χρό­νια στην κε­ντρική συ­νέ­λευ­ση του Σώ­μα­τος. Η Κε­ντρι­κή Ε­πι­τρο­πή α­σχο­λεί­ται με τα διοι­κη­τι­κά, οι­κο­νο­μι­κά και ορ­γα­νω­τι­κά θέ­μα­τα του Συμ­βου­λί­ου.

Το φε­τι­νό συ­νέ­δριο διορ­γα­νώ­θη­κε στην Ορ­θό­δο­ξη Α­κα­δη­μί­α της Κρή­της, υ­πό την αι­γί­δα του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριαρ­χεί­ου. Το ε­πόμε­νο συ­νέ­δριο θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί το 2013 στην Κο­ρέ­α. Ή­ταν το τε­λευ­ταί­ο αυ­τού του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου και α­σχο­λή­θη­κε κυ­ρί­ως με τις προ­πα­ρα­σκευα­στι­κές ερ­γα­σί­ες της ε­πόμε­νης γε­νι­κής συ­νέ­λευσης. Πα­ρό­ντες ή­ταν πε­ρί­που 900 αι­ρε­τοί εκ­πρό­σω­ποι των εκ­κλη­σιών και πε­ρισ­σό­τε­ροι α­πό 2000 προ­σκε­κλη­μέ­νοι. Ο με­γά­λος Οίκος της Κι­λι­κί­ας συμ­με­τεί­χε με 7 εκ­προ­σώ­πους. Η Αρ­με­νι­κή Εκ­κλη­σί­α ή­ταν παρού­σα στο διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο και στη γε­νι­κή συ­νέ­λευ­ση. Το Κα­θο­λικοσά­το του Ε­τσμια­τζίν και ο Με­γά­λος Οί­κος της Κι­λι­κί­ας εκ­προ­σω­πού­νταν α­πό δύ­ο μέ­λη το κα­θέ­να στο διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο. Συμ­με­τεί­χα ο ί­διος και η Τέ­νη Σι­μο­νιάν α­πό τη Γε­νεύ­η.

 

Ο εκ­πρό­σω­πος λοι­πόν δεν εί­ναι α­νά­γκη να εί­ναι ο­πωσ­δή­πο­τε κλη­ρι­κός.

Σω­στά, διό­τι οι εκ­πρό­σω­ποι ε­πι­λέ­γο­νται με τέ­τοιο τρό­πο ώ­στε να υ­πάρ­χει ε­ξι­σορ­ρο­πη­μέ­νη πα­ρου­σί­α στην α­ντι­προ­σω­πεί­α κλη­ρικών, μη κλη­ρι­κών, αν­δρών και γυ­ναι­κών. Πα­ράλ­λη­λα, παί­ζει ρό­λο και η γε­ω­γρα­φική θέ­ση, δη­λα­δή ε­μείς μπο­ρεί να βρι­σκό­μα­στε στη Μέ­ση Α­να­το­λή αλ­λά οι εκ­πρό­σω­ποί μας δεν θα πρέ­πει να προ­έρ­χο­νται ό­λοι α­πό την ί­δια πε­ριο­χή. Για πα­ρά­δειγ­μα στη γε­νι­κή συ­νέ­λευ­ση, οι εκ­πρό­σω­ποί μας προ­έρ­χο­νται α­πό τη Β. και Ν. Α­μερι­κή, την Ευ­ρώ­πη και τη Μέ­ση Α­να­το­λή, ό­που δη­λα­δή υ­πάρ­χουν μη­τρο­πό­λεις μας.

Η α­τζέ­ντα του συ­νε­δρί­ου τώ­ρα, πε­ριελάμ­βα­νε διορ­γανω­τι­κά θέ­μα­τα και τις ει­ση­γή­σεις του προ­έ­δρου του συμ­βου­λί­ου και του γε­νικού γραμ­μα­τέ­α. Ε­δώ πρέ­πει να σας α­να­φέ­ρω ό­τι μέ­χρι την προ­η­γού­με­νη γε­νική συ­νέ­λευ­ση και ε­πί 14 χρό­νια, πρό­ε­δρος του ΠΣΕ διε­τέ­λε­σε ο Πα­να­γιό­τα­τος Αράμ Α΄, του ο­ποί­ου η συμ­βο­λή στο πα­γκό­σμιο εκ­κλη­σια­στι­κό κί­νη­μα χαί­ρει ιδιαί­τε­ρης ε­κτί­μη­σης α­πο­τε­λώ­ντας με­γά­λη τι­μή για τους Αρ­μέ­νιους και το Κα­θο­λικοσά­το της Κι­λι­κί­ας.

Ε­πο­μέ­νως ο σκο­πός μας σε αυ­τό το συ­νέ­δριο ή­ταν η α­πο­τί­μη­ση και α­ξιο­λό­γηση του έρ­γου που έ­χει ε­πι­τε­λε­στεί μέ­χρι σή­με­ρα και η προ­ε­τοι­μα­σί­α της ε­πόμε­νης γε­νι­κής συ­νέ­λευ­σης το 2013 ο­πό­τε θα πρέ­πει να ε­κλε­γεί νέ­ο Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο.

 

Ο Με­γά­λος Οί­κος της Κι­λι­κί­ας έ­χει τη δι­κή του συμ­βο­λή στο έργο του Πα­γκό­σμιου Συμ­βου­λί­ου Εκ­κλη­σιών. Ποια ο­φέ­λη έ­χει η Εκ­κλη­σί­α μας από τις δι-εκ­κλη­σια­στι­κές σχέ­σεις σε πρα­κτι­κό ε­πί­πε­δο;

Αρ­χι­κά να κά­νω κά­ποιες ε­πι­ση­μάν­σεις. Ό­ταν μι­λά­με για δι-εκ­κλη­σια­στι­κό κί­νη­μα δεν πε­ριο­ρι­ζό­μα­στε μό­νο στο Πα­γκό­σμιο Συμ­βού­λιο Εκκλη­σιών.

Πρώ­τον, το δι-εκ­κλη­σια­στι­κό κί­νη­μα εί­ναι έ­να ευ­ρύ κίνη­μα. Δεν α­σχο­λεί­ται μό­νο με εκ­κλη­σια­στι­κά, θρη­σκευ­τι­κά και θε­ο­λο­γι­κά ζητή­μα­τα. Α­σχο­λεί­ται με ό­λα τα θέ­μα­τα που αγ­γί­ζουν και α­πα­σχο­λούν την αν­θρω­πό­τη­τα, ό­πως τα προ­βλή­μα­τα της υ­γεί­ας, της οι­κο­νο­μί­ας, της οι­κο­λογί­ας και πολ­λά άλ­λα. Η Εκ­κλη­σί­α εί­ναι το σύ­νο­λο των πι­στών, ο λα­ός. Ε­πο­μέ­νως, α­σχο­λεί­ται με ο­τι­δή­πο­τε έ­χει σχέ­ση με τη ζω­ή τους.

Δεύ­τε­ρον, το διεκ­κλη­σια­στι­κό κί­νη­μα έ­χει πολ­λές εκ­φάν­σεις, διό­τι το α­ποτε­λούν δια­φο­ρε­τι­κές εκ­κλη­σί­ες, ό­που η κα­θε­μιά προσ­δί­δει έ­να μέ­ρος α­πό τη μορ­φή και την α­πο­στο­λή του. Το κί­νη­μα αυ­τό δεν μπο­ρεί να ε­πι­βάλ­λει κά­τι στις εκ­κλη­σί­ες, οι ί­διες ό­μως βρί­σκο­νται ε­κεί για να καλ­λιερ­γή­σουν φι­λι­κές σχέ­σεις, να προ­σευ­χη­θούν α­πό κοι­νού, να α­ξιο­λο­γή­σουν και να βιώ­σουν το χρι­στια­νι­κό κά­λε­σμα του κοι­νού τους στό­χου.

Τρί­τον, για να μι­λή­σω και για τη δι­κή μας Εκ­κλη­σί­α. Έχου­με πολ­λούς λό­γους να συμ­με­τέχου­με στο δι-εκ­κλη­σια­στι­κό κί­νη­μα, διό­τι ως Αρ­με­νι­κή Εκ­κλη­σί­α μι­λά­με εκ μέ­ρους ό­λων των Αρ­με­νί­ων και ό­χι κά­ποιας ο­μά­δας. Μια ε­ρώ­τη­ση που μας τί­θεται συ­χνά εί­τε α­πό κλη­ρι­κούς εί­τε α­πό κο­σμι­κούς εί­ναι πό­τε γί­να­με χρι­στια­νοί. Τους α­πα­ντώ: Α­πό την ε­πο­χή του Χρι­στού. Α­πο­ρούν και με ρω­τούν, πώς γί­νε­ται. Τους α­πα­ντώ ό­τι η Εκκλη­σί­α μας εί­ναι 2000 ε­τών. Έ­χο­ντας λοι­πόν αυ­τό ως δε­δο­μέ­νο, θα πρέ­πει ό­ταν συ­γκρί­νουμε την εκ­κλη­σί­α μας με τις άλ­λες, έ­στω και πο­λυ­πλη­θέ­στε­ρες, να έ­χου­με ε­νερ­γό συμ­με­το­χή στο εκ­κλη­σια­στι­κό κί­νη­μα, ώ­στε να α­κού­γο­νται πά­ντα η φω­νή και τα αι­τή­μα­τά μας.

Ο Με­γά­λος Οί­κος της Κι­λι­κί­ας άρ­χι­σε να συμ­με­τέ­χει στο πα­γκό­σμιο εκ­κλησια­στι­κό κί­νη­μα α­πό την ε­πο­χή του Μα­κα­ρι­στού Κα­θο­λι­κού Πα­τριάρ­χη Ζα­ρέχ. Το Συμ­βού­λιο συ­στά­θη­κε το 1948 αλ­λά ε­μείς εί­χα­με ή­δη δι-εκ­κλη­σια­στι­κές συ­ναντή­σεις με τους Λα­τί­νους, τους Έλ­λη­νες, α­κό­μα και τους Μου­σουλ­μά­νους. Τέ­τοιες ε­πα­φές λοι­πόν ή­ταν φυ­σιο­λο­γι­κές σε ε­μάς, αλ­λά με­τά το 1950 ορ­γα­νώ­θη­καν πιο συ­στη­μα­τι­κά. Έ­τσι, με το πέ­ρα­σμα των χρόνων μάς α­να­τέ­θη­καν διά­φο­ρες διοι­κη­τι­κές θέ­σεις. Ο μακα­ρι­στός Κα­θο­λι­κός Κα­ρε­κίν διε­τέ­λε­σε α­ντι­πρό­ε­δρος και ο Κα­θο­λι­κός Α­ράμ Α΄, πρό­ε­δρος. Εί­ναι ση­μα­ντι­κή η συμ­με­το­χή σε τέ­τοιες θέ­σεις. Ό­ταν παύ­εις να εί­σαι α­πλά θε­α­τής και δεί­χνεις πραγ­μα­τι­κό εν­δια­φέ­ρον για τα τε­κται­νόμε­να, τό­τε και οι υ­πό­λοι­ποι σου ε­μπι­στεύ­ο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρες ευ­θύ­νες. Με αυτό τον τρό­πο μπο­ρού­με και ε­μείς να υ­πε­ρα­σπι­στού­με τις θέ­σεις της Αρ­με­νικής Εκ­κλη­σί­ας και να φέ­ρου­με σε πρώ­το πλά­νο το Αρ­με­νι­κό Ζή­τη­μα και τη Γε­νοκτο­νί­α. Για πα­ρά­δειγ­μα, στο τε­λευ­ταί­ο συ­νέ­δριο, θέ­σαμε την υ­πό­θε­ση του α­ζέ­ρου α­ξιω­μα­τι­κού που εκ­δό­θη­κε α­πό τις ουγ­γρι­κές αρ­χές στη χώ­ρα του και κα­τα­φέ­ραμε να συ­ντα­χθεί ε­πι­στο­λή σχε­τι­κά με αυ­τό το θέ­μα.

 

Υ­πο­θέ­τω με τη συ­νερ­γα­σί­α και του εκ­προ­σώ­που της Μη­τρό­πο­λης του Ε­τσμια­τζίν.

Α­κρι­βώς γι’ αυ­τό το λό­γο χρη­σι­μο­ποί­η­σα τον ό­ρο Αρ­με­νι­κή Εκκλη­σί­α. Να το ξε­κα­θα­ρί­σω: η Αρ­με­νι­κή Εκ­κλη­σί­α εί­ναι μί­α, με δύ­ο Μη­τρο­πο­λιτι­κές Έ­δρες, ως συ­νέ­πεια της ι­στο­ρι­κής της πο­ρεί­ας.

Η Μη­τρο­πο­λι­τι­κή έ­δρα του Με­γά­λου Οί­κου της Κι­λι­κί­ας που ι­δρύ­θη­κε τον 10ο αιώ­να, ό­ταν η Αρ­με­νί­α κα­ταστρά­φη­κε α­πό τους Σελ­τζού­κους, «πε­ρι­πλα­νή­θη­κε» σε διά­φο­ρα μέ­ρη, εξ αι­τί­ας του βί­αιου ε­κτο­πι­σμού των Αρ­με­νί­ων α­πό τις ε­στί­ες τους. Το 1930 ε­γκα­τα­στά­θη­κε ο­ρι­στι­κά στην πε­ριο­χή Α­ντιλιάς της Βη­ρυ­τού, στο Λίβανο. Α­πό το 1441 όμως, λό­γω ι­στο­ρι­κών ε­ξε­λί­ξε­ων ε­κλε­γό­ταν νέ­ος Κα­θο­λικός στο Ε­τσμια­τζίν της Αρ­με­νί­ας. Έκτοτε υ­πάρ­χουν δύ­ο Μη­τρο­πο­λι­τι­κές έ­δρες, οι ο­ποί­ες ευ­τυ­χώς τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φο­ρές εί­χαν κα­λή συ­νερ­γα­σί­α με­τα­ξύ τους. Σή­με­ρα, οι συν­θή­κες ευ­νο­ούν την αρ­μο­νι­κή συ­νερ­γα­σί­α χω­ρίς α­ντα­γω­νισμούς ή έ­ρι­δες και δο­ξά­ζω το Θε­ό γι’ αυ­τό.

Ό­λα τα πα­ρα­πά­νω α­ντα­να­κλώ­νται στο Πα­γκό­σμιο Συμ­βού­λιο των Εκκλη­σιών. Εί­ναι α­λή­θεια ό­τι συμ­με­τέ­χου­με με δύ­ο α­ντι­προ­σω­πεί­ες, με δύ­ο κα­θο­λι­κές Έ­δρες, ό­μως στα ε­θνι­κά ζη­τή­μα­τα υ­πάρ­χει ο­μο­φω­νία, άλ­λω­στε δεν υ­πάρ­χει καμιά δογ­μα­τι­κή δια­φο­ρά με­ταξύ μας. Ε­πο­μέ­νως, η συμ­με­το­χή μας εί­ναι ε­νερ­γή και πε­ρι­κλεί­ει όλα ό­σα σχε­τί­ζο­νται με την Αρ­με­νί­α. Για πα­ρά­δειγ­μα, ό­ταν το ζή­τη­μα του Κα­ρα­μπάχ ή­ταν στο προ­σκή­νιο, το φέ­ρα­με στην η­με­ρή­σια διάτα­ξη. Ε­πί­σης ε­ξα­κο­λου­θού­με να ε­γεί­ρου­με θέ­μα­τα ό­πως της Γε­νο­κτο­νί­ας, της μο­νής Σουρ­π Μα­γκάρ στην Κύ­προ που οι Τούρ­κοι θέ­λουν να με­τα­τρέ­ψουν σε ξε­νο­δο­χεί­ο, του α­ζέρου στρα­τιω­τι­κού που προ­α­νέ­φε­ρα κ.λπ.

 

Ποιες πρω­το­βου­λί­ες σκο­πεύ­ε­τε να πά­ρε­τε με α­φορ­μή την 100ή ε­πέ­τειο της Γε­νο­κτο­νί­ας των Αρμενίων;

Ως Αρ­μέ­νιοι βιώ­νου­με κα­θη­με­ρι­νά τις ε­πι­πτώ­σεις της γε­νο­κτο­νί­ας και το Κα­θο­λι­κο­σά­το του Με­γά­λου Οί­κου της Κι­λι­κί­ας εί­ναι έ­να α­πό τα με­γά­λα θύ­μα­τά της. Ε­κτός α­πό την α­πώ­λεια της έδρας μας που ή­ταν στο Σις της Κι­λι­κί­ας, χά­σα­με μο­να­στή­ρια, εκ­κλη­σί­ες, με­γάλο α­ριθ­μό κλη­ρι­κών και λα­ϊ­κών και το δι­καί­ω­μα της φυ­σι­κής μας πα­ρου­σί­ας εκεί. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα εί­μα­στε πρό­σφυ­γες στο Λί­βα­νο α­πό 1930. Η χώ­ρα μας, η πα­τρί­δα μας εί­ναι τα πα­τρο­γο­νι­κά ε­δά­φη της Κι­λι­κίας. Ή­δη α­πό πέ­ρυσι ξε­κι­νή­σα­με τη διορ­γά­νω­ση ε­νός συ­νε­δρί­ου στο ο­ποί­ο συμ­με­τεί­χαν ξέ­νοι ε­πι­στή­μο­νες με θέ­μα «Α­να­γνώ­ριση της Γε­νο­κτο­νί­ας των Αρμενίων και α­πο­ζη­μιώ­σεις». Ε­πί­σης έ­χου­με προ­γραμ­ματί­σει την κα­τα­σκευ­ή μνη­μεί­ων με α­φορ­μή την ε­πέ­τειο, εκ­δό­σεις βι­βλί­ων, πολι­τι­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις και κά­ποιες άλ­λες δρα­στη­ριό­τη­τες. Θέ­λου­με το 2015 να α­πο­τε­λέ­σει ο­ρό­ση­μο για τη διε­θνή α­να­γνώ­ρι­ση της Γε­νο­κτο­νί­ας των Αρμενίων.

 

Ως διευ­θυ­ντής και δά­σκα­λος της Θε­ο­λο­γι­κής Σχο­λής μπο­ρεί­τε να μας δώ­σε­τε μια ει­κό­να για τον τρό­πο λει­τουρ­γί­ας της και τον α­ριθ­μό των σπου­δα­στών;

Η Θε­ο­λο­γι­κή Σχο­λή λει­τουρ­γεί α­πό το 1930 και α­πό­φοι­τοί της έ­χουν υ­πη­ρε­τή­σει τον αρ­με­νι­κό λα­ό ό­χι μό­νο στον το­μέ­α της θρη­σκεί­ας αλ­λά και του πο­λι­τι­σμού. Οι α­πό­φοι­τοι της Σχο­λής μας δια­δρα­μα­τί­ζουν ση­μα­ντι­κό ρό­λο στα γράμ­μα­τα, κα­θώς και στην πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­στι­κή ζω­ή των πα­ροι­κιών μας. Α­πό το 2010 που α­νέ­λα­βα τη διεύ­θυν­ση της Σχο­λής προ­σπά­θη­σα να δη­μιουρ­γή­σω έ­να οι­κεί­ο πε­ρι­βάλ­λον στους 47 σπου­δα­στές μας.  

Στα πρώ­τα τέσ­σε­ρα χρό­νια οι σπου­δα­στές της σχο­λής κάνουν μα­θή­μα­τα της νέ­ας και αρ­χαί­ας αρ­με­νι­κής γλώσ­σας, α­ρα­βι­κά και γαλ­λικά. Στις με­γά­λες τά­ξεις δι­δά­σκο­νται τα θε­ο­λο­γι­κά κεί­με­να στην ελ­λη­νι­κή και ε­βρα­ϊ­κή γλώσ­σα.

Οι σπου­δα­στές μας κα­τά κύ­ριο λό­γο προ­έρ­χο­νται α­πό το Λί­βα­νο, τη Συρί­α και το Ι­ράν. Γί­νε­ται προ­σπά­θεια να έ­χου­με σπου­δαστές α­πό ό­λες τις πα­ροι­κί­ες. Ο κά­θε α­πό­φοι­τος που θα κλη­θεί να υ­πη­ρε­τήσει αρ­γό­τε­ρα στη χώ­ρα του, θα εί­ναι σα­φώς πιο α­πο­τε­λε­σμα­τι­κός και γνώ­στης των θε­μά­των και ι­διαι­τε­ρο­τή­των της πα­ροι­κί­ας του.

Η ε­πο­χή που ό­λοι ή­μα­σταν ε­φη­συ­χα­σμέ­νοι διό­τι η αρ­με­νι­κή πα­ροι­κί­α στη Μέ­ση Α­να­το­λή πά­ντα μας έδι­νε κλη­ρι­κούς και στε­λέ­χη έ­χει πα­ρέλ­θει. Εί­ναι ση­μα­ντι­κό να το κα­τα­λά­βου­με αυ­τό.

Χρειά­ζε­ται αλ­λα­γή της α­ντί­λη­ψης και της πο­λι­τι­κής των υ­πευ­θύ­νων της πα­ροι­κί­ας. Πολ­λές φο­ρές τα προ­βλή­μα­τα και η ασυ­νεν­νο­η­σί­α προ­κύ­πτουν α­πό το γε­γο­νός ό­τι άν­θρω­ποι με δια­φο­ρε­τι­κές κουλ­τού­ρες πρέ­πει να συ­νερ­γα­στούν με­τα­ξύ τους.

Εί­ναι φυ­σι­κό. Για πα­ρά­δειγ­μα έ­νας νέ­ος που έ­χει με­γα­λώ­σει και σπου­δά­σει στην Ελ­λά­δα γνω­ρί­ζο­ντας το πε­ρι­βάλ­λον και τον τρό­πο σκέ­ψης στη χώ­ρα του, θα εί­ναι πιο α­πο­τε­λε­σμα­τι­κός σε κά­θε του δρα­στη­ριό­τη­τα και στό­χο. Ι­διαί­τε­ρα με τη νε­ο­λαί­α μας που δεν σας κρύ­βω ό­τι τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια δυ­σκο­λευό­μα­στε να προ­σεγ­γί­σου­με.

 

Ε­σείς που τό­σο έ­χε­τε ε­ντρυφήσει στα θε­ο­λο­γι­κά και θρη­σκευ­τι­κά θέ­μα­τα πώς θα α­ξιο­λο­γού­σα­τε τη στά­ση και την πί­στη του λα­ού μας α­πέ­να­ντι στην εκ­κλη­σί­α; Ποια εί­ναι η «κι­βω­τός» που πρέ­πει να δια­σώσου­με για τις μελ­λο­ντι­κές γε­νιές;

Θα ξε­κι­νή­σω με το θέ­μα της νέ­ας γε­νιάς. Η πλειο­ψη­φί­α των νέ­ων μας δυ­στυ­χώς α­πέχει α­πό την εκ­κλη­σί­α και ό­χι μό­νο. Α­πέ­χουν α­πό ό­λες τις ε­θνι­κές, πο­λι­τι­στι­κές και α­θλη­τι­κές δρα­στη­ριότη­τες και αυ­τό εί­ναι γε­γο­νός. Το πρό­βλη­μα δεν λύ­νε­ται α­φο­ρί­ζο­ντας και ρίχνο­ντας την ευ­θύ­νη στους νέ­ους. Πρέ­πει να έ­χου­με τη διά­θε­ση να α­πο­δε­χθού­με και να τους α­γκα­λιά­σου­με.

Έ­χουν αλ­λά­ξει οι συ­νή­θειες και η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των αν­θρώ­πων. Θυ­μά­μαι πώς περ­νού­σα­με τις Κυ­ρια­κές με την οι­κο­γέ­νειά μου, με τον εκ­κλη­σια­σμό, τους φί­λους, τις συ­ζη­τή­σεις, τα παι­χνί­δια. Σή­με­ρα αυ­τό εί­ναι σχε­δόν α­δύ­να­το για μια οι­κο­γέ­νεια.

Οι Αρ­μέ­νιοι ως άν­θρω­ποι πά­ντα ή­ταν πο­λύ δε­μέ­νοι με την οι­κο­γέ­νεια. Αλ­λά και οι οι­κο­γέ­νειες πά­ντα εί­χαν τη θέ­λη­ση να βρί­σκο­νται με­τα­ξύ τους και να δια­σκε­δά­ζουν. Να λέ­νε τα προ­βλή­ματά τους. Αυ­τό που χα­ρα­κτή­ρι­ζε την αρ­με­νι­κή οι­κο­γέ­νεια σή­με­ρα το έ­χου­με χάσει κα­θώς έ­χει α­ντι­κα­τα­στα­θεί α­πό μια τά­ση α­πο­μά­κρυνσης και ε­σω­στρέ­φειας.

Πι­στεύ­ου­με ό­τι ο Θε­ός εί­ναι ο ε­που­ρά­νιος Πα­τέ­ρας μας και νο­μί­ζω ό­τι εί­ναι α­δια­νό­η­το για μάς να μην πη­γαί­νου­με στο σπί­τι του Πα­τέ­ρα μας έ­στω μια φο­ρά την ε­βδο­μάδα.

H Αρμε­νι­κή Εκκλη­σί­α εί­ναι το σπί­τι του λα­ού μας, της οι­κο­γέ­νειάς μας. Γι’ αυ­τό ό­πως κι ε­σείς γνω­ρίζε­τε οι Αρ­μέ­νιοι σε όποια πό­λη κι αν βρε­θούν, πά­ντα θα α­να­ζη­τή­σουν την αρ­με­νι­κή εκ­κλησί­α.

Τε­λειώ­νο­ντας θέ­λω να σας δια­βε­βαιώ­σω ό­τι η Εκκλη­σί­α μας δεν εί­ναι ού­τε τα κτή­ρια ού­τε οι κλη­ρι­κοί ού­τε οι μη­τρο­πο­λί­τες. Εί­ναι ο λα­ός μας που προ­σέρ­χε­ται με πί­στη και η πί­στη δεν εί­ναι μια α­ό­ρατη πνευ­μα­τι­κή α­να­ζή­τηση αλ­λά εί­ναι η ύ­παρ­ξή μας και η ι­στο­ρία μας, το πα­ρελ­θόν, το πα­ρόν αλ­λά και το μέλ­λον μας.

 

Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 37 επισκέπτες συνδεδεμένους