Φρουνζίκ Μχερ Μγκρντσιάν: Ο χα­ρού­με­νος λυ­πημέ­νος άν­θρω­πος Εκτύπωση E-mail

Ζακ Νταματιάν

Περιοδικό «Aρμενικά» Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2014. Τεύχος 82

 

Γεν­νή­θη­κε το 1930 στο Γκιουμ­ρί, πό­λη που α­νέ­κα­θεν φη­μι­ζό­ταν για την καλ­λι­τεχνι­κή της ζω­ή και α­τμό­σφαιρα. Οι γο­νείς του, Μου­σέγ και Σα­νάμ, ή­ταν πρό­σφυ­γες, με­γα­λω­μέ­νοι σε ορ­φα­νοτρο­φεί­ο. Ο­νο­μά­στη­κε Φρουν­ζίκ προς τι­μήν ε­νός Αρ­μέ­νιου στρα­τη­γού του Σο­βιε­τι­κού στρα­τού. Τα δι­κά του παι­δι­κά χρόνια ή­ταν μο­να­χι­κά. Στο σχο­λεί­ο, στα διαλείμ­μα­τα, α­πέ­φευ­γε την πα­ρέ­α με τα άλ­λα παι­διά, φο­βού­με­νος την κα­ζού­ρα λό­γω της με­γά­λης του μύ­της. Κα­θό­ταν μό­νος και ζω­γρά­φι­ζε σκί­τσα. Ο γεν­νη­μέ­νος στο Μους πα­τέ­ρας του δια­φω­νού­σε με την τά­ση του γιου του να α­σχο­λη­θεί με την υ­πο­κρι­τι­κή, θε­ω­ρώ­ντας ό­τι έ­χει τα­λέντο στη ζω­γρα­φι­κή. Σε α­ντί­θε­ση με τον αυ­ταρ­χι­κό πα­τέ­ρα του, η γεν­νη­μέ­νη στο Βαν μη­τέ­ρα του στή­ρι­ζε τις ε­πι­λο­γές του.
Α­φού γρά­φτη­κε κρυ­φά σε μια θε­α­τρι­κή ο­μά­δα της πό­λης, με­τέ­χει στην πα­ρά­στα­ση με τον πα­τέ­ρα του να κα­μα­ρώ­νει. Η χα­ρά ό­μως δε θα κρα­τή­σει πο­λύ κα­θώς με­σο­λα­βεί ο πό­λε­μος. Με­τά τη λή­ξη του πο­λέ­μου ε­ντάσσε­ται στο θί­α­σο του Μρα­βιάν στο Γκιουμ­ρί. Στη σκη­νή ε­πι­δει­κνύ­ει α­συ­νή­θι­στες για την η­λι­κί­α του ι­κα­νό­τη­τες. Το 1953 πραγ­μα­το­ποιεί­ται το με­γά­λο άλ­μα. Δέ­χε­ται την πρό­σκλη­ση α­πό το Θέ­α­τρο Σου­ντου­κιάν του Ε­ρε­βάν. Το 1955 γυ­ρί­ζει την πρώ­τη του ται­νί­α. Το 1959 στη μι­κρού μή­κους ται­νί­α «01-99», με ερ­μη­νεί­α α­νε­ξί­τη­λη στους θε­α­τές, δη­μιουρ­γεί την ι­διαί­τε­ρη  καλ­λι­τε­χνι­κή του προ­σω­πι­κό­τη­τα. Τα ε­πό­με­να χρό­νια η κα­ριέ­ρα του θα ε­κτο­ξευ­τεί και η φή­μη του θα περά­σει τα σύ­νο­ρα της Αρ­με­νί­ας. Θα παί­ξει και σε ται­νί­ες της Μο­σφίλ­μ (ρω­σι­κός κι­νη­μα­το­γρά­φος). Κατά την πα­ρου­σί­α του στο Λί­βα­νο οι Αρ­μέ­νιοι τον ση­κώ­νουν στα χέ­ρια. Του δί­νουν το ό­νο­μα Μχερ, που ση­μαί­νει λα­μπρός.
Αν και σπου­δαί­ος κω­μι­κός, ο ίδιος πά­ντα ε­πι­θυ­μού­σε να παί­ξει δρά­μα. Με­τεί­χε σε πολ­λές ταινί­ες, α­πο­δί­δο­ντας χα­ρα­κτη­ρι­στι­κούς ρό­λους. Εμ­φα­νί­ζε­ται ως «Αρ­σέν», έ­να α­πό «Τα παι­διά της Μπά­ντας» , κω­μω­δί­α συ­νυ­φα­σμέ­νη με το πο­λιτι­κό πνεύ­μα της ε­πο­χής. Υ­πο­δύ­ε­ται τον «Κα­σπάρ» στο «Τρί­γω­νο», το βο­σκό «Ι­σχάν» στην ται­νί­α «Εί­μα­στε τα Ό­ρη μας». Εί­ ναι ο «Σου­ρέν», μέ­λος μιας πα­ρέ­ας α­πό «Ά­ντρες», που βο­η­θούν το φί­λο τους να κα­τα­κτή­σει την κο­πέ­λα που α­γα­πά. Εν­σαρκώ­νει τον  «Κρι­κόρ Α­γά» στο «Έ­να κομ­μά­τι ου­ρα­νό», τον αυ­ταρ­χι­κό κηδε­μό­να του ορ­φα­νού α­νη­ψιού του. Ως «Ά­προ», υ­πο­δέ­χε­ται στην Αρ­με­νί­α και στη­ρί­ζει τον α­δερ­φό του «Ναχα­μπέτ», ε­πι­ζώ­ντα της Γε­νο­κτο­νί­ας. Τε­λευ­ταί­α του πα­ρου­σί­α ή­ταν το 1987. Ή­ταν μο­να­δι­κή η ι­κα­νό­τη­τά του να α­πο­δί­δει με την ί­δια ε­πι­τυ­χί­α κω­μι­κούς και δρα­μα­τι­κούς ρό­λους. Αλ­λά  η ί­δια του η ζω­ή ή­ταν τρα­γι­κή, σε α­ντί­φα­ση με το πη­γαί­ο χιού­μορ του. Γι αυ­τό στη συ­νεί­δη­ση του λα­ού κα­θιε­ρώ­θη­κε ως ο «χα­ρού­με­νος λυ­πη­μέ­νος άν­θρωπος». Με­τά την α­τυ­χή κα­τά­λη­ξη της σχέ­σης του με την όμορ­φη Τζού­λια, τον με­γά­λο του έ­ρω­τα, έ­κανε δυο α­πο­τυ­χη­ μέ­νους γά­μους. Με­τά το χω­ρι­σμό με την Τα­μά­ρα, νυμ­φεύ­θη­κε την η­θο­ποιό Το­νά­ρα. Έ­παι­ξε μα­ζί της στη ρω­σική ται­νί­α «Η αιχ­μά­λω­τη του Καυ­κά­σου». Α­πέ­κτη­σε α­πό αυ­τήν δυο παιδιά. Έ­χα­σε την κό­ρη του Νου­νέ α­πό ανί­α­τη α­σθέ­νεια, ε­νώ ο γιος του Βαρ­τάν κλη­ρονό­μη­σε σχι­ζο­φρέ­νεια α­πό τη μη­τέ­ρα του. Έ­κα­νε το παν για να τον θε­ρα­πεύ­σει, αλ­λά εις μά­την. Πέ­θα­νε σε αυ­το­α­πο­μό­νω­ση το 1993. Η εγ­γο­νή του Ι­ρέν Ντερ­ντε­ριάν, κά­τοι­κος Αρ­γε­ντι­νής, το 2013 εμ­φα­νί­στη­κε σε τηλε­ο­πτι­κή εκ­πο­μπή ρω­σι­κού κα­να­λιού και μί­λη­σε για τις τε­λευ­ταί­ες στιγ­μές του παπ­πού της. Ο Φρουν­ζίκ έ­λα­βε διοι­κη­τι­κές θέ­σεις στο Αρ­με­νι­κό Θέ­α­τρο. Βρα­βεύτη­κε α­πό τη Σο­βιε­τι­κή Αρ­με­νί­α , αλ­λά και τη Σο­βιε­τι­κή Έ­νω­ση. Το 2001 τι­μή­θη­κε, με­τά θά­να­τον, α­πό τη Δη­μο­κρα­τί­α της Αρ­με­νί­ας με το πα­ρά­ση­μο «Μεσ­ρόπ Μα­στότς». Προς τι­μήν του γρά­φτη­καν πολ­λά άρ­θρα, βι­βλί­α, γυ­ρί­στη­καν ντο­κι­μα­ντέρ και ται­νί­ες. Α­γάλ­μά του, που φι­λο­τέ­χνη­σε ο γλύ­πτης Α­ρά Σι­ράζ*, κο­σμεί την πλα­τεί­α Θε­ά­τρου του Γκιουμ­ρί. Το ό­νο­μά του έ­χει δο­θεί σε δρό­μους της πρω­τεύ­ου­σας Ε­ρε­βάν και της γεν­έ­τει­ράς του. Α­πό το 1993  στο Ερε­βάν λει­τουρ­γεί το θέ­α­τρο «Μχερ Μγκρντσιάν», υ­πό τη διεύ­θυν­ση του σκη­νο­θέ­τη και η­θο­ποιού α­δελ­φού του Άλ­μπερ­τ. Το σπί­τι του στο Γκιουμ­ρί σή­με­ρα λει­τουρ­γεί ως μου­σεί­ο.

 

*Γιος των γνω­στών ποι­η­τών Ο­βαν­νές Σι­ράζ & Σύλ­βα Γκα­μπου­ντι­κιάν.

 

Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 80 επισκέπτες συνδεδεμένους