Να διώξουμε τους Αννίβες Εκτύπωση

 

Οβαννές Γαζαριάν

Iανουάριος – Μάρτιος 2013 τεύχος 76

 

«annibal ante portas» (ο Αν­νί­βας προ των πυ­λών) ή­ταν η κραυ­γή των Ρω­μαίων φρου­ρών στα τεί­χη της αιώ­νιας πό­λης ό­ταν ο καρ­χη­δό­νιος στρα­τη­γός την πο­λιορ­κούσε. Δυ­στυ­χώς στην πε­ρί­πτω­ση της Αρ­με­νί­ας ο ε­χθρός προ πολ­λού έ­χει δια­βεί τις πύ­λες και το χει­ρό­τε­ρο εί­ναι πως αυ­τός ο ε­χθρός εί­ναι ε­σω­τερι­κός. Εί­ναι το κλη­ρο­δό­τη­μα που ά­φησε η Σο­βιε­τι­κή Έ­νω­ση στα 15 «παι­διά» της, έ­να α­δη­φάγο τέ­ρας που κα­τα­βρο­χθί­ζει τις δη­μο­κρα­τι­κές αρ­χές της χώ­ρας, την ευ­νο­μί­α και την α­ξιο­πρέ­πεια των αν­θρώ­πων. Ό­σον α­φο­ρά στην πατρί­δα μας έ­να σύ­στη­μα με ε­γκλημα­τι­κό και ο­λι­γαρ­χι­κό χα­ρα­κτή­ρα έ­χει κα­τα­φέ­ρει να ρι­ζώ­σει στην πο­λι­τι­κή αλ­λά και στην εν γέ­νει ζω­ή της χώ­ρας. Είναι πο­λύ κα­λός σύμ­μα­χος κά­θε ε­ξου­σί­ας, ξεκι­νώ­ντας το 1991, ε­πί πρω­θυ­πουρ­γί­ας του Λε­βόν Τερ Πε­τρο­σιάν, φθά­νει μέ­χρι τις τε­λευ­ταί­ες ε­κλο­γές ό­ταν η νί­κη του Σερ­ζ Σαρ­κι­σιάν αμ­φι­σβη­τή­θη­κε α­πό τον κύ­ριο α­ντί­πα­λό του τον Ραφ­φί Χο­βαν­νε­σιάν, ο ο­ποί­ος κα­τήγ­γει­λε όρ­γιο νο­θεί­ας που επι­βε­βαί­ω­σαν και τα υ­πό­λοι­πα κόμ­μα­τα. Οι ί­διες κα­ταγ­γε­λί­ες εί­χαν δια­τυ­πω­θεί το 2008 με νι­κη­τή πά­λι τον Σαρκι­σιάν και με νω­πές α­κό­μα τις μνή­μες α­πό τα α­να­τρι­χια­στι­κά ε­πει­σό­δια που εί­χαν ξε­σπά­σει κα­τά τη διάρκεια των α­ντι­κυ­βερ­νη­τι­κών δια­δη­λώ­σε­ων, με θύ­μα­τα δέ­κα νε­κρούς. Ηγέ­της της α­ντι­πο­λί­τευ­σης τό­τε ή­ταν ο Λε­βόν Τερ Πε­τρο­σιάν ο ο­ποί­ος στις ε­κλο­γές του 1991 και του 1995 εί­χε και ο ί­διος κα­τη­γο­ρη­θεί για βί­α και νο­θεί­α.

Φαύ­λος κύ­κλος, ο ο­ποί­ος θα δια­τη­ρείται ό­σο οι κυ­βερ­νή­σεις θα εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται έ­ναν ε­κλο­γι­κό μη­χα­νι­σμό που εί­ναι υ­πέρ τους, ό­σο η δια­πλο­κή των κρα­τού­ντων με τους πά­μπλου­τους ε­πιχει­ρη­μα­τί­ες θα συ­νε­χί­ζε­ται α­προ­κά­λυ­πτα και δη­μό­σια χω­ρίς να κρα­τού­νται καν τα προ­σχή­μα­τα. Ό­σο στη Βου­λή θα εκλέ­γο­νται άν­θρω­ποι με κύ­ριο προ­σόν τις κα­τα­θέ­σεις των λο­γα­ρια­σμών τους σε δο­λά­ρια με ε­ξα­ψή­φιους α­ριθ­μούς. Ό­σο θα υ­πάρ­χει ο κοι­νω­νι­κός δια­χω­ρι­σμός, το δι­κα­στι­κό σύ­στη­μα θα ε­ξυ­πη­ρε­τεί την πο­λι­τι­κή ε­ξου­σί­α, ό­σο θα ε­πι­βάλ­λο­νται α­ξί­ες α­πό μια ε­λίτ που έ­χει την ε­ξου­σί­α και συσ­σω­ρεύ­ει πλού­το α­κό­μα και εις βά­ρος της χώ­ρας.

Ό­λα αυ­τά συ­ντε­λούν στο να έ­χει α­ναζω­πυ­ρω­θεί η με­γά­λη αι­μορ­ρα­γί­α της πα­τρίδας μας, το με­τα­να­στευ­τι­κό. Η α­νέ­χεια, η πα­ντε­λής έλ­λει­ψη κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, η δρά­ση πα­ρα­κρα­τι­κών μη­χα­νι­σμών, η δια­φθο­ρά στο στρά­τευ­μα, ο­δή­γη­σαν τον προ­η­γού­με­νο χρό­νο 42.000 συ­μπα­τριώ­τες μας να ε­γκα­τα­λεί­ψουν τη χώ­ρα, ε­νώ σε βά­θος τριε­τί­ας 130.000 άν­θρω­ποι πή­ραν το δρό­μο της ξε­νι­τιάς. Δεν εί­ναι τυ­χαί­ες οι δη­λώ­σεις δύ­ο πο­λύ γνω­στών καλ­λι­τε­χνών, του Σαρ­λ Αζ­να­βούρ και του Σερ­ζ Ταν­κιάν οι ο­ποί­οι με δρι­μύ λό­γο στη­λι­τεύ­ουν την κα­τά­στα­ση που ε­πι­κρα­τεί.

Μέ­σα σ’ αυ­τό το ζο­φε­ρό κλί­μα αχτί­δα φω­τός μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί η αφύ­πνι­ση και α­ντί­στα­ση του κό­σμου που πα­ρά την κρα­τι­κή προ­πα­γάν­δα και νο­θεί­α σε με­γά­λο πο­σο­στό (30% πε­ρί­που) κα­τα­ψή­φι­σε την πολι­τι­κή του Σαρ­κι­σιάν, η με­γά­λη συμ­με­το­χή στις ει­ρη­νι­κές δια­δη­λώ­σεις που πραγ­μα­το­ποιεί η α­ντι­πο­λίτευ­ση. Α­ξιο­ση­μεί­ω­τη εί­ναι και η στά­ση της α­στυ­νο­μί­ας που μέ­χρι αυ­τή τη στιγ­μή του­λά­χι­στον κα­τα­φέρ­νει να ε­λέγ­χει την τά­ξη χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη λι­γό­τε­ρη δυ­να­τή βί­α.

Η δια­σπο­ρά ο­φεί­λει να ξεπε­ρά­σει πλέ­ον τη λαν­θα­σμέ­νη α­ντί­λη­ψη που επι­κρα­τεί ε­δώ και χρό­νια ό­τι δεν πρέπει να δη­μο­σιο­ποιού­με τα κα­κώς κεί­με­να της πα­τρί­δας μας διό­τι με αυ­τό τον τρό­πο χα­λά­με τη δη­μό­σια ει­κό­να της. Ας κα­τα­λά­βου­με πλέ­ον ό­τι δεν εί­μα­στε ο πε­ριού­σιος λα­ός, ο α­λάν­θα­στος. Εί­ναι κα­κό να μέ­νου­με α­πα­θείς πα­ρα­τη­ρη­τές. Ή­δη σε διά­φο­ρες χώ­ρες της δια­σπο­ράς, ό­πως στη Γαλ­λί­α, το Βέλ­γιο, τις Η­ΠΑ έ­χουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί συ­γκε­ντρώ­σεις δια­μαρ­τυ­ρί­ας. Έ­χου­με χρέ­ος και κα­θή­κον να δεί­ξου­με την α­ντί­θε­σή μας σε ό­λα αυ­τά που συμ­βαί­νουν. Xρέ­ος στους παπ­πού­δες και τους πα­τε­ρά­δες μας που α­γω­νί­στη­καν να δια­τηρή­σουν την ε­θνι­κή μας ταυ­τό­τη­τα. Χρέ­ος προς αυ­τούς που θυ­σί­α­σαν τη ζω­ή τους τις δε­κα­ε­τίες του ’70 και του ’80 ή σά­πι­σαν για χρό­νια στις φυ­λα­κές για να κά­νουν γνω­στά τα δί­καια του λα­ού μας. Xρέ­ος σε ό­σους έ­πε­σαν στο Kα­ρα­πάx, χρέ­ος προς τον ε­αυ­τό μας, ως Αρ­μέ­νιοι και ως άνθρω­ποι, ώ­στε να θριαμ­βεύ­σει η δη­μο­κρα­τί­α και η δι­καιο­σύνη. Και τέ­λος κα­θή­κον προς την πα­τρί­δα μας, που εί­ναι πολ­ύ μικρή και πολ­ύ μό­νη και που μας έ­χει α­νά­γκη ό­λους, ώ­στε να διώ­ξου­με τους Αν­νί­βες που ε­πι­βου­λεύ­ο­νται την α­να­γέν­νη­σή της.