Κοινή ανακοίνωση των Αρμενίων καθολικών Πατριαρχών Εκτύπωση

Aραξή Απελιάν-Κολανιάν

Απρίλιος - Ιούνιος 2013 τεύχος 77

 

Στις 24 Α­πρι­λί­ου 2013, δύ­ο χρό­νια πριν τη συ­μπλή­ρω­ση 100 χρό­νων α­πό την Γε­νο­κτο­νία που διέ­πρα­ξε η Τουρ­κί­α το 1915, οι δύ­ο κο­ρυ­φαί­οι ιε­ράρ­χες της Αρ­με­νι­κής Ορ­θό­δο­ξης Εκ­κλη­σί­ας, ο Πα­να­γιό­τα­τος Κα­θο­λι­κός Πα­τριάρ­χης Α­πά­ντων των Αρ­μενί­ων Κα­ρε­κίν Β’ και ο Πα­να­γιό­τα­τος Κα­θο­λι­κός Πα­τριάρ­χης του Με­γά­λου Οίκου της Κι­λι­κί­ας Α­ράμ Α’, ε­ξέ­δω­σαν βα­ρυ­σή­μα­ντη κοι­νή α­να­κοί­νω­ση, με την ο­ποί­α δη­λώ­νουν τη βού­λη­σή τους να κα­τα­βάλ­λουν κά­θε προ­σπά­θεια για την προ­ώ­θη­ση των αρ­με­νι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να και πέ­ραν της α­να­γνώ­ρι­σης της Γε­νο­κτο­νί­ας, α­παι­τούν να ε­πι­στρα­φεί στο νό­μι­μο δι­καιού­χο αρ­με­νι­κό λα­ό, η τε­ρά­στια εκ­κλη­σια­στι­κή πε­ριου­σί­α, να­οί, μο­να­στή­ρια, ι­δρύ­ματα αλ­λά και τα πο­λύ­τι­μα ιε­ρά κει­μή­λια, χει­ρό­γρα­φα, ει­κό­νες κλπ, που, με­τά την ε­ξό­ντω­ση του αρ­με­νι­κού λα­ού, αυ­θαί­ρε­τα κα­τά­σχε­σε και ι­διο­ποι­ή­θη­κε το τουρ­κι­κό κρά­τος, ως «ε­γκα­τα­λε­λειμ­μέ­νη πε­ριου­σί­α». Για πρώ­τη φο­ρά, η η­γε­σί­α της Αρ­με­νι­κής Εκ­κλη­σί­ας δια­τυ­πώ­νει με τό­ση κα­τηγο­ρη­μα­τι­κό­τη­τα και σα­φή­νεια τις θέ­σεις και τις διεκ­δι­κή­σεις της, ως προς την α­κί­νη­τη και κι­νη­τή πε­ριου­σί­α της, τον υ­λι­κό πλού­το και τους θη­σαυ­ρούς που χά­θη­καν, ως συ­νέ­πεια της Γε­νο­κτο­νί­ας του αρ­με­νι­κού λα­ού.

   Η κοι­νή α­να­κοί­νω­ση έ­χει ως ε­ξής:

Το 2015 ο αρ­με­νι­κός λα­ός στη Δη­μο­κρα­τί­α της Αρ­με­νί­ας, στη Δη­μο­κρα­τί­α του Ο­ρει­νού Κα­ρα­μπάγ και σε ο­λό­κλη­ρη τη δια­σπο­ρά, θα τι­μή­σει την 100ή ε­πέ­τειο της Γε­νο­κτο­νί­ας των Αρ­με­νί­ων, που δια­πρά­χτη­κε α­πό την Ο­θω­μα­νι­κή Τουρ­κί­α.

     Πά­νω α­πό 1,5 ε­κα­τομ­μύ­ριο Αρ­μέ­νιοι υ­πήρ­ξαν θύ­μα­τα της Γε­νο­κτο­νί­ας του 1915, ε­νώ ό­σοι τε­λι­κά ε­πέ­ζη­σαν, κα­τέ­φυ­γαν στην α­να­το­λι­κή Αρ­με­νί­α -ση­με­ρι­νή Δη­μο­κρα­τί­α της Αρ­με­νί­ας-, στη Συ­ρί­α, στο Λί­βα­νο, άλ­λες α­ρα­βι­κές χώρες, κα­θώς και σε διά­φο­ρες άλ­λες χώ­ρες του κό­σμου.

     Πα­ράλ­λη­λα με την α­πώ­λεια της α­το­μι­κής τους πε­ριου­σί­ας, οι Αρ­μέ­νιοι που ζού­σαν στη δυ­τι­κή Αρ­με­νί­α, στην Κι­λι­κί­α και σε άλ­λες πε­ριο­χές της τό­τε Ο­θωμα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας, έ­χα­σαν εκ­κλη­σια­στι­κή πε­ριου­σί­α, να­ούς, μο­να­στήρια, ιε­ρά προ­σκυ­νή­μα­τα, θρη­σκευ­τι­κά, εκ­παι­δευ­τι­κά και φι­λαν­θρω­πι­κά ι­δρύμα­τα, έρ­γα τέ­χνης με­γά­λης πο­λι­τι­σμι­κής και θρη­σκευ­τι­κής α­ξί­ας, ό­πως «σταυρό­πε­τρες» -οι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές αρ­με­νι­κές α­να­θη­μα­τι­κές στή­λες-, χει­ρό­γραφα, ει­κό­νες κλπ. Η τε­ρά­στια α­κί­νη­τη πε­ριου­σί­α του αρ­με­νι­κού λα­ού, που ε­ξοντώ­θη­κε και ε­κτο­πί­στη­κε δια της βί­ας, πέ­ρα­σε στην ι­διο­κτη­σί­α του τουρ­κι­κού κρά­τους, ως «ε­γκα­τα­λειμ­μέ­νη πε­ριου­σί­α».

     98 χρό­νια με­τά τη Γε­νο­κτο­νί­α, το ση­με­ρι­νό κρά­τος της Τουρ­κί­ας, ως διά­δο­χος της Ο­θω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας, ό­χι μό­νον αρ­νεί­ται τη γε­νο­κτο­νί­α που σχεδί­α­σαν και ε­κτέ­λε­σαν οι προ­κά­το­χοί του, αλ­λά συ­νε­χί­ζει την α­ντι-αρ­με­νι­κή πο­λι­τι­κή του, έ­χο­ντας κα­τά­σχει τη θρη­σκευ­τι­κή και πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νομιά του αρ­με­νι­κού λα­ού, τις εκ­κλη­σια­στι­κές πε­ριου­σί­ες και τους θη­σαυ­ρούς του.

   Ως εκ τού­του, α­πευ­θύ­νου­με έκ­κλη­ση προς το τουρ­κι­κό κρά­τος και α­παι­τού­με:

1.- Α­να­γνώ­ρι­ση της Γε­νο­κτο­νί­ας των Αρ­με­νί­ων.

2.- Πλή­ρη ε­πα­νόρ­θω­ση για τις υ­λι­κές α­πώ­λειες που υ­πέ­στη ο αρ­με­νι­κός λα­ός και τα αν­θρώ­πι­να και ε­θνι­κά δι­καιώ­μα­τά του, που κα­τα­πα­τή­θη­καν.

3.- Ά­με­ση ε­πι­στρο­φή των να­ών, των μο­να­στη­ριών και των εκ­κλη­σια­στι­κών πε­ριου­σιών, κα­θώς και των πο­λύ­τι­μων κει­μη­λί­ων και θη­σαυ­ρών, της πνευ­μα­τι­κής και πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς, στο νό­μι­μο δι­καιού­χο τους, τον αρ­με­νι­κό λαό.

     Προ­σευ­χό­μα­στε για την α­νά­παυ­ση της ψυ­χής των θυ­μά­των της Γε­νο­κτο­νί­ας των Αρ­με­νί­ων. Κα­τα­δι­κά­ζου­με κά­θε βί­αι­η ε­νέρ­γεια, που στρέ­φε­ται κα­τά της ζωής, που εί­ναι δώ­ρο θε­ού, κα­τά της α­ξιο­πρέ­πειας του αν­θρώ­που και κα­τά της ειρη­νι­κής συ­νύ­παρ­ξης της αν­θρω­πό­τη­τας, διό­τι «ο Θε­ός δεν εί­ναι Θε­ός του φθό­νου αλ­λά της ει­ρή­νης» (Α’ προς Κο­ριν­θί­ους 14,33) και κα­λεί τους αν­θρώ­πους προς την α­γά­πη, την ο­μό­νοια και την συ­νερ­γα­σί­α.

     Εκ­φρά­ζου­με την ευ­γνω­μο­σύ­νη μας προς ό­λους τους λα­ούς και τις χώ­ρες, που κα­τά την ε­πο­χή της Γε­νο­κτο­νί­ας προ­σέ­φε­ραν κα­τα­φύ­γιο στους ξε­ρι­ζω­μέ­νους και ε­πέ­δει­ξαν μέ­ρι­μνα και α­δελ­φι­κή α­γά­πη προς τους εκ­πα­τρι­σμέ­νους και πρό­σφυ­γες Αρ­μέ­νιους.

Ο αρ­με­νι­κός λα­ός θα εί­ναι ε­πί­σης αιώ­νια ευ­γνώ­μων προς ό­λες τις χώ­ρες που, εμ­φο­ρού­με­νες α­πό αι­σθή­μα­τα αν­θρω­πιάς και δι­καιο­σύ­νης, έ­χουν κα­τα­δι­κάσει και ρη­τά α­να­γνω­ρί­σει τη Γε­νο­κτο­νί­α των Αρ­με­νί­ων.

     Στο κα­τώ­φλι της 100ής ε­πε­τεί­ου της Γε­νο­κτο­νί­ας, θα κα­τα­βάλ­λου­με κά­θε προ­σπά­θεια ώ­στε α­πό κοι­νού να υ­λο­ποι­ή­σου­με τις διεκ­δι­κή­σεις του αρ­με­νι­κού λαού, στο ό­νο­μα της δι­καιο­σύ­νης και της προ­στα­σί­ας των δι­καιω­μά­των του.