Ίδρυμα «Χάουαρντ Καραγκιοζιάν»: Με όνομα βαρύ σαν ιστορία Εκτύπωση E-mail

Χοβαννές Γαζαριάν

Τεύχος: Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2010

 

Κάποιες φορές τα παιχνίδια της ζωής και της μοίρας γίνονται τόσο περίεργα που είναι να απορεί κανείς. Μπορεί το δράμα του τραγικού χαμού ενός παιδιού να γίνει ανάσα ζωής για χιλιάδες άλλους συνομηλίκους του;

Κι όμως, ο θάνατος του 14χρονου Χάουαρντ Καραγκιοζιάν ώθησε τον πατέρα του Μιχράν, βαθύπλουτο έμπορο χαλιών από τις Η.Π.Α. να βάλει σκοπό της ζωής του αυτό που δεν κατάφερε για το μοναχογιό του, να το κάνει για όσα περισσότερα ορφανά, μικρά και κατατρεγμένα παιδιά μπορούσε. Έτσι τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία του ιδρύματος Καραγκιοζιάν, το οποίο φέτος κλείνει 80 χρόνια ζωής και αρωγής στους Αρμενίους της διασποράς αλλά και της πατρίδας, καθώς τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται στην Αρμενία.

 

 

Η ιστορία ξεκινάει το 1921 στην Νέα Υόρκη όπου ο Μιχράν Καραγκιοζιάν, αμέσως μετά τον θάνατο του γιου του, ιδρύει το ίδρυμα «Χάουαρντ Καραγκιοζιάν».

Πρώτο έργο του ιδρύματος είναι να στεγάσει στην ιδιόκτητη έπαυλη του ιδρυτή της στην Κωνσταντινούπολη, 70 ορφανά. Εκεί, εκτός από τροφή και στέγη, τους παρέχεται εκπαίδευση, επαγγελματική κατάρτιση και εξειδίκευση. Όμως οι διωγμοί και το άσχημο κλίμα που έχει δημιουργηθεί για τους Αρμένιους στην Τουρκία αναγκάζει το ορφανοτροφείο να μετακομίσει στο Παρίσι το 1924. Κατά τη μεταφορά του και ενώ περνά από την Ελλάδα, στους ήδη υπάρχοντες οικοτρόφους του, προστίθενται και ορφανά αρμενόπουλα από την Αθήνα.

Στη Γαλλία, το ίδρυμα λειτουργεί μέχρι το 1936, όπου πάνω από 200 παιδιά, τα οποία υπό άλλες προϋποθέσεις θα αντιμετώπιζαν σοβαρό πρόβλημα διαβίωσης, κατάφεραν να μορφωθούν και να μάθουν μια τέχνη. Τη χρονιά εκείνη το κτήριο όπου στεγαζόταν το ίδρυμα καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά, οπότε αναγκάστηκε να μετακομίσει για δεύτερη φορά.

Το 1937 έρχεται στην Ελλάδα έχοντας σκοπό τη βοήθεια των αρμενίων προσφύγων.

Αργότερα η δραστηριότητά του επεκτάθηκε στη Συρία το 1939 και στο Λίβανο το 1941. Στην Αθήνα ενεργοποιήθηκε στο συνοικισμό του Δουργουτίου, όπου διέμενε οι πλειοψηφία των Αρμενίων. Πρώτο μέλημα ήταν η αντιμετώπιση της φοβερής για την εποχή ασθένειας των ματιών, το τράχωμα, που αποτελούσε το κυριότερο πρόβλημα υγείας στην περιοχή.

Με τη συνδρομή ιατρών που προσλήφθηκαν και με την άοκνη προσπάθεια των ανθρώπων του ιδρύματος κατάφεραν σχεδόν μέσα σε μια 10ετία να εξαλείψουν αυτή τη μάστιγα. Χαρακτηριστικό της προόδου που έγινε είναι ότι το 1938 σε 1050 μαθητές βρέθηκαν τραχωματικοί 405, ενώ το 1950 σε 346 μαθητές μόλις 12.

Παράλληλα με την περίθαλψη και τη θεραπεία των οφθαλμολογικών παθήσεων, το ίδρυμα άρχισε από το 1947 να εφαρμόζει πρόγραμμα σχολικής υγιεινής το οποίο περιελάμβανε:

Γενική κλινική εξέταση των μαθητών και χορήγηση φαρμάκων.

Γενική οδοντιατρική εξέταση των μαθητών και θεραπεία στο ιατρείο του ιδρύματος.

Ακτινοσκοπήσεις και ακτινογραφίες θώρακος των μαθητών όπως και παρακολούθηση των ασθενών.

ΩΡΛ εξετάσεις από ειδικούς ιατρούς και διευκόλυνση εγχειρήσεων.

Προληπτικούς εμβολιασμούς.

Δημιουργία εξωτερικών ιατρείων για διάγνωση και θεραπεία μαθητών, αλλά και οποιουδήποτε άλλου είχε ανάγκη.

Όλα αυτά έναντι συμβολικού ποσού συμμετοχής και σε περιπτώσεις που διαπιστωνόταν ότι υπήρχε μεγάλη οικονομική δυσχέρεια της οικογένειας, δωρεάν.

Την ίδια χρονιά ξεκινάει η διανομή συσσιτίου, γάλακτος και μουρουνέλαιου στα σχολεία. Και σε αυτήν την περίπτωση εκτός των μαθητών τα παραπάνω ελάμβαναν όλοι όσοι είχαν ανάγκη.

Επίσης, να προσθέσουμε τις θερινές κατασκηνώσεις, τα ιατρικά σεμινάρια σε γονείς και εκπαιδευτικούς, τις κινηματογραφικές προβολές, μαθήματα πρώ-των βοηθειών σε όσες νεαρές κοπέλες το επιθυμούσαν, όπως και ώρες μελέτης για μαθητές για τους οποίους η εν λόγω εργασία ήταν αδύνατο να γίνει στο σπίτι. Για όλη αυτή την προσφορά, το ίδρυμα απολάμβανε την αναγνώριση και το σεβασμό των ελληνικών και διεθνών φιλανθρωπικών οργανισμών, όπως επίσης τη συνεργασία του γραφείου αρωγής προσφύγων του Ο.Η.Ε., που διέθετε την οποιαδήποτε βοήθεια μέσω του ιδρύματος Καραγκιοζιάν. Το κόστος για όλες τις παραπάνω παροχές ξεπερνούσε τα 20.000 δολάρια το χρόνο.

 

 

Το έργο στέγασης των προσφύγων

 

Το 1958 ανακυρήχθηκε έτος προσφύγων από τον Ο.Η.Ε. Στο πλαίσιο αυτό, με πρωτοβουλία της Λίλα Καραγκιοζιάν (κόρης του Μιχράν) γενικής διευθύντριας του παγκόσμιου γραφείου του ιδρύματος, αποφασίστηκε σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση και τα γραφεία του Ο.Η.Ε. στην Αθήνα, να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή προσφυγικών πολυκατοικιών που θα στέγαζαν 50 αρμενικές οικογένειες.

Ψυχή όλης αυτής της προσπάθειας αλλά και γενικότερα όλων των εργασιών του ιδρύματος υπήρξε ο διευθυντής Γερβάντ Τζετζιζιάν που με τη σύζυγό του, Αζαντουχή Χαϊραμπετιάν-Τζετζιζιάν (διευθύντρια μετά το θάνατο του Γερβάντ), εργάστηκαν ακατάπαυστα και με αυταπάρνηση για την επιτυχία των σκοπών του ιδρύματος.

Την ίδια χρονιά αγοράστηκε έκταση 2.000 τ.μ. στο Δουργούτι δίπλα στη Λεωφόρο Συγγρού, που όμως παραχωρήθηκε κατόπιν διαπραγματεύσεων στην ελληνική κυβέρνηση για να κατασκευάσει σχολείο.

Έτσι αγοράστηκε άλλο οικόπεδο στην ίδια περιοχή, καθώς ήταν απόφαση του ιδρύματος τα σπίτια να χτιστούν στο Δουργούτι ή σε όσο το δυνατό κοντινότερες περιοχές, ώστε να μην αποκοπούν από την παροικία και τις εργασίες της οι διαμένοντες σ’ αυτά.

Τελικά το 1962, και ύστερα από πολλές αντιξοότητες κατασκευάστηκαν οι δύο πρώτες πολυκατοικίες στις οποίες βρήκαν στέγη 16 οικογένειες. Δύο χρόνια αργότερα, στέγη βρήκαν και οι υπόλοιπες 34 οικογένειες σε κτίσματα στην περιοχή του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη.

Όλες οι κατασκευές θεωρούνταν πρότυπες για την εποχή τους και παρείχαν ανέσεις ανώτερες των υπόλοιπων προσφυγικών οικοδομημάτων.

Η αποπληρωμή γινόταν σε μικρές άτοκες μηνιαίες δόσεις μακροχρόνιας διάρκειας ώστε να μπορούν να καλυφθούν από τους ιδιοκτήτες χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Να σημειωθεί, ότι το ίδρυμα επένδυε ξανά μέρος από τα χρήματα αυτά για τη συντήρηση των οικημάτων, όπως και για την κατασκευή χώρων που θα έκαναν ακόμη πιο άνετη τη διαβίωση σ’ αυτά.

Με το πέρασμα των χρόνων το βιοτικό επίπεδο των Αρμενίων στην Ελλάδα συνεχώς ανέβαινε, οπότε άρχισαν να μειώνονται οι ανάγκες για παροχές από το ίδρυμα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 σταμάτησε η διανομή συσσιτίου όπως και το 1982 η διανομή γάλακτος στα σχολεία.

Η ανεξαρτησία της Αρμενίας το 1991 και οι πολύ δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν εκεί, έκαναν το ίδρυμα να στρέψει την προσοχή του εκεί όπου η ανάγκη για βοήθεια ήταν ασυγκρίτως μεγαλύτερη. Έτσι σταμάτησε τη λειτουργία του στην Ελλάδα το 1995, για ν’αφοσιωθεί στην προσφορά του στην πατρίδα.

Πάντα ο θάνατος ενός παιδιού δεν μπορεί παρά να είναι κάτι οδυνηρό, στην περίπτωσή μας όμως ο Μιχράν Καραγκιοζιάν κατάφερε να μετατρέψει το τραγικό αυτό συμβάν σε ευλογία για την αρμενική διασπορά, η οποία, μόνο αισθήματα ευγνωμοσύνης μπορεί να έχει γι’ αυτόν αλλά και για όλους τους ανώνυμους και αφανείς υπαλλήλους του ιδρύματος οι οποίοι εργάστηκαν ώστε κανένα παιδί να μην έχει την τύχη του μικρού Χάουαρντ.



Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 74 επισκέπτες συνδεδεμένους