Αλεξάντερ Σεϊφαλιάν Εκτύπωση E-mail

Πώς θα σας φαι­νόταν αν σας έ­λε­γαν ό­τι σε έ­ναν 53χρο­νο α­πό τη Βρε­τα­νί­α που έ­χα­σε τη μύ­τη του από κα­κο­ή­θη ό­γκο, τώ­ρα μια νέ­α μύ­τη «με­γα­λώ­νει» στο μπρά­τσο του; Και ει­λι­κρινά, τι θα σκε­φτό­σα­σταν αν μα­θαί­να­τε ό­τι πί­σω α­πό αυ­τό το …ε­πι­στη­μο­νι­κής φα­ντα­σί­ας εγ­χεί­ρη­μα, βρί­σκε­ται έ­νας αρ­με­νι­κής κα­τα­γω­γής ε­ρευ­νη­τής και πα­νε­πι­στη­μια­κός, ο­νό­μα­τι Α­λε­ξά­ντερ Σε­ϊ­φα­λιάν;

 

Της Έ­λε­νας Κιουρ­κτσή

Iανουάριος – Μάρτιος 2013 τεύχος 76

 

Μή­πως ό­ντως πί­σω α­πό κά­θε … μύ­τη, υ­πάρ­χει έ­νας Αρ­μέ­νης;

 

Ας μην μας σο­κάρει. Το ερ­γα­στή­ριο του δό­κτωρ Α­λε­ξά­ντερ Σε­ϊ­φα­λιάν στη Βρε­τα­νί­α- ή αλ­λιώς «το μα­γα­ζά­κι με τα αν­θρώ­πι­να μέ­λη» ό­πως το α­πο­κα­λεί ο ί­διος χα­ρι­το­λο­γώ­ντας- έ­χει πολ­λών ε­τών πεί­ρα στην προ­σπά­θεια α­νά­πτυ­ξης «α­νταλ­λα­κτι­κών» αν­θρώ­πι­νων ορ­γά­νων, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας βλα­στι­κά κύτ­τα­ρα α­σθε­νών.

Ο συ­γκε­κρι­μέ­νος Αρ­μέ­νης εί­ναι ο πρώ­τος και μο­να­δι­κός ε­πι­στή­μο­νας στον κό­σμο που κι­νεί­ται προς αυ­τή την κα­τεύ­θυν­ση. Που ση­μαί­νει ό­τι πα­ρά­γει συμβα­τά μο­σχεύ­μα­τα που ο ορ­γα­νι­σμός δεν θα α­πορ­ρί­πτει (κα­θό­τι προ­έρ­χο­νται από τον ί­διο τον α­σθε­νή) και ε­πι­πλέ­ον- ε­φό­σον οι μέ­θο­δοι αυ­τοί α­πο­δει­χτεί ότι μπο­ρούν να ε­φαρ­μο­στούν σε ευ­ρεί­α κλί­μα­κα - κα­ταρ­γεί­ται η α­νά­γκη για δότες ορ­γά­νων, πε­λώ­ριες λί­στες α­να­μο­νής και ο­τι­δή­πο­τε ό­λα αυ­τά συ­νε­πά­γο­νται. Ό­σο α­φο­ρά τη μύ­τη, κα­νείς έ­ως σή­με­ρα δεν έ­χει προ­σπα­θή­σει ή ε­πι­τύ­χει κά­τι τέ­τοιο.

«Εί­ναι έ­να ε­πα­να­στα­τι­κό βή­μα για την ε­πι­στή­μη της ια­τρι­κής αλ­λά ταυ­τό­χρο­να -ε­φό­σον ε­πι­τύ­χει και σε άλ­λους α­σθε­νείς και ό­χι μό­νο στο συ­γκε­κρι­μένο - θα μπο­ρού­με να πού­με ό­τι υ­φί­στα­ται πλέ­ον δο­κι­μα­σμέ­νη λύ­ση για ό­σους έχουν χά­σει τη μύ­τη τους α­πό καρ­κί­νο ή α­πό άλ­λες αι­τί­ες ό­πως π.χ. τραυ­μα­τι­σμούς. Έ­τσι, πραγ­μα­τι­κά θα μπο­ρέ­σου­με να με­τα­μορ­φώ­σου­με προς το κα­λύ­τε­ρο χι­λιά­δες ζω­ές».

Ο Σε­ϊ­φα­λιάν έ­χει ή­δη στο ε­νερ­γη­τι­κό του και άλ­λου α­ναλό­γου ύ­φους με­τα­μο­σχεύ­σεις. Ό­πως πρό­σφα­τα, την πρώ­τη διε­θνώς με­τα­μό­σχευση συν­θε­τι­κής τρα­χεί­ας σε έ­ναν 36χρο­νο άν­δρα α­πό την Ε­ρυ­θραί­α που εί­χε ε­κτε­τα­μέ­νο καρ­κί­νο στο λαι­μό. Η εγ­χεί­ρη­ση ε­στέ­φθη α­πό α­πό­λυ­τη ε­πι­τυ­χί­α και ο α­σθε­νής α­νάρ­ρω­σε και τώ­ρα εί­ναι σπί­τι του.

Λί­γα λό­για για την πε­ρί­φη­μη μύ­τη

Το πρω­το­πο­ρια­κό εγχεί­ρη­μα, σύμ­φω­να με τις βρε­τα­νι­κές ε­φη­με­ρί­δες Inde-pendent και Telegraph, έ­γκει­ται στο ότι εί­ναι η πρώ­τη φο­ρά που ε­πι­χει­ρεί­ται να α­να­πτυ­χθεί μια νέ­α μύ­τη α­πό το μηδέν και αν πε­τύ­χει, τό­τε στο μέλ­λον η θε­ρα­πεί­α θα μπο­ρεί να ε­φαρ­μο­στεί σε θύ­μα­τα τρο­χαί­ων, τραυ­μα­τί­ες πο­λέ­μων κ.α. Ο Σε­ϊ­φα­λιάν και η ο­μά­δα του δια­βεβαιώ­νουν ό­τι η νέ­α μύ­τη θα εί­ναι ο­λό­ι­δια με την προ­η­γού­με­νη και αι­σιο­δο­ξούν ό­τι μπο­ρεί να έ­χει έ­ως έ­να βαθ­μό και την αί­σθη­ση της ό­σφρη­σης. Ε­πί­σης, για κά­θε εν­δε­χό­με­νο α­να­πτύσ­σουν και μια δεύ­τε­ρη, ώ­στε να υ­πάρ­χει και ε­ναλλα­κτι­κή αν κά­τι δεν πά­ει κα­λά με την α­νά­πτυ­ξη της πρώ­της. Αυ­τό πώς μπο­ρεί να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί; Μα ο Σεϊ­φα­λιάν φαί­νε­ται να έ­χει - με­τα­φο­ρι­κά και κυ­ριολε­κτι­κά - μύ­τη… Σε πρώ­τη φά­ση, δη­μιούρ­γη­σε έ­να γυά­λι­νο εκ­μα­γεί­ο της μύ­της του άν­δρα και την ψέ­κα­σε με έ­να ει­δι­κό υ­λι­κό, ώ­στε να σχη­μα­τι­στεί μια βιολο­γι­κή «σκα­λω­σιά» πά­νω στην ο­ποί­α προ­σάρ­τη­σε τα νέ­α κύτ­τα­ρα. Στη συ­νέ­χεια, α­φαί­ρε­σε το γυά­λι­νο εκ­μα­γεί­ο και η «σκα­λω­σιά» ε­πι­κα­λύ­φθη­κε με ε­κα­τομ­μύρια βλα­στι­κά κύτ­τα­ρα που με τη βο­ή­θεια χη­μι­κών ου­σιών, α­να­προ­γραμ­μα­τί­στη­καν για να α­να­δη­μιουρ­γή­σουν χόν­δρους.

Ταυ­τό­χρο­να, ο Σε­ϊ­φα­λιάν το­πο­θέ­τη­σε έ­να μπα­λο­νά­κι κά­τω α­πό την ε­πι­δερ­μίδα του μπρά­τσου του α­σθε­νή και το φού­σκω­σε, ώ­στε να τε­ντώ­σει το δέρ­μα και να χω­ρέ­σει η υ­πό α­νά­πτυ­ξη νέ­α μύ­τη. Πριν α­πό τρεις μή­νες, το­πο­θε­τή­θη­κε ε­κεί η «σκα­λω­σιά» με τα βλα­στο­κύτ­τα­ρα και μέ­χρι σή­με­ρα, η νέ­α μύ­τη με­γα­λώ­νει πά­νω στο χέ­ρι του α­σθε­νούς, α­να­πτύσ­σο­ντας τα νεύ­ρα, τα αι­μο­φό­ρα αγ­γεί­α και το δέρ­μα που έ­χει μια κα­νο­νι­κή μύ­τη.

Με­τά α­πό δύ­ο μή­νες, η μύ­τη θα εί­ναι έ­τοι­μη να α­φαι­ρε­θεί και χει­ρουρ­γι­κά να το­πο­θε­τη­θεί στο πρό­σω­πο του άν­δρα, ε­νώ το μπρά­τσο θα ε­που­λω­θεί με τα κα­τάλλη­λα ράμ­μα­τα. Ό­πως δή­λω­σε ο αρ­μέ­νιος ε­πι­στή­μο­νας, πρό­τει­νε στον άν­δρα η νέ­α μύ­τη του να εί­ναι α­πο­λύ­τως ί­σια, ό­μως ε­κεί­νος αρ­νή­θη­κε και ε­πέ­μει­νε να εί­ναι ε­λα­φρώς στρα­βή, ό­πως η χα­μέ­νη αυ­θε­ντι­κή.

Μια συ­νη­θι­σμέ­νη η­μέ­ρα του δό­κτωρ Σε­ϊ­φα­λιάν

Ο Α­λε­ξά­ντερ Σε­ϊ­φα­λιάν ε­δώ και δυο δε­κα­ε­τί­ες εί­ναι κα­θη­γη­τής να­νο­τε­χνο­λο­γί­ας και α­να­γεν­νητι­κής ια­τρι­κής στο Πα­νε­πι­στη­μια­κό Κολ­λέ­γιο του Λον­δί­νου (University College London -UCL) και ταυ­τό­χρο­να ερ­γάζε­ται στο νο­σο­κο­μεί­ο Royal Free. Ό­πως ο ί­διος α­να­φέ­ρει, «α­πό το σπί­τι μου το Πα­νε­πι­στήμιο εί­ναι πέ­ντε λε­πτά δρό­μος και η μέ­ρα μου πά­ντο­τε ξε­κι­νά­ει με το να α­φή­νω τον 5χρο­νο γιο μου στο σχο­λεί­ο του, που βρί­σκε­ται α­κρι­βώς δί­πλα».

Με­τά τσε­κά­ρει τα μέ­ιλ του - που συ­νή­θως εί­ναι πολ­λά - αλ­λά ό­πως ο ί­διος πα­ρα­δέ­χε­ται εί­ναι αρ­κε­τά βια­στι­κός για­τί αυ­τό που τον εν­δια­φέ­ρει εί­ναι να βρε­θεί έ­στω και για έ­να δί­ω­ρο στο… μα­γι­κό ερ­γα­στή­ριο του και να δου­λέψει πά­νω στην έ­ρευ­να που εί­ναι και το πά­θος του. Αυ­τό το διά­στη­μα η βα­σι­κή ενα­σχό­λη­σή του εί­ναι η δη­μιουρ­γί­α αν­θρώ­πι­νων ορ­γά­νων με το συν­δυα­σμό της να­νο­τε­χνο­λο­γί­ας και της τε­χνο­λο­γί­ας βλα­στι­κών κυτ­τά­ρων.

Έ­τσι προς το πα­ρόν ο κα­θη­γη­τής Σε­ϊ­φα­λιάν έ­χει ε­πι­κε­ντρώ­σει με­τα­ξύ άλ­λων ό­λη τη γνώ­ση, ε­μπει­ρί­α και προ­σο­χή του στη «γέν­νη­ση» οι­σο­φά­γου, στην ο­λοκλη­ρω­τι­κή με­τα­μό­σχευ­ση προ­σώ­που και τε­χνη­τής καρ­διάς.

«Εί­ναι πο­λύ ση­μα­ντι­κό να βλέ­πεις το α­πο­τέ­λε­σμα μιας ε­ρευ­νάς σου να ε­φαρμό­ζε­ται σε α­σθε­νείς με ε­πι­τυ­χί­α, προ­σφέ­ρο­ντας και ...ευ­τυ­χί­α. Εί­ναι πο­λύ δύ­σκο­λο να τα­λαι­πω­ρεί­ται κα­νείς α­πό σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα υ­γεί­ας. Αλ­λά­ζει - και ό­χι προς το κα­λύ­τε­ρο - η ποιό­τη­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς του αλ­λά και ό­σων βρί­σκο­νται δί­πλα του. Ο­πό­τε φα­ντα­στεί­τε να βρί­σκε­ται α­πό το που­θε­νά μια νέ­α ελ­πί­δα, μια λύ­ση και να α­πε­γκλω­βί­ζε­σαι α­πό το α­διέ­ξο­δο που βί­ω­νες. Τι άλλο, πα­ρά ευ­τυ­χί­α μπο­ρεί να εί­ναι;».

Με­τά α­πό το ερ­γα­στή­ριο, συ­να­ντά τους φοι­τη­τές του για να συ­ζη­τή­σουν τα απο­τε­λέ­σμα­τα των ε­ρευ­νών και να τους δώ­σει κα­τευ­θυ­ντή­ριες ο­δη­γί­ες για τη συ­νέ­χεια. Ε­πί­σης έ­χει υ­πό την ε­πί­βλε­ψη του 20 με­τα­πτυ­χια­κούς, τον με­γα­λύ­τερο «λό­χο» στο πα­νε­πι­στή­μιο, που τους εκ­παι­δεύ­ει στην να­νο­τε­χνο­λο­γί­α και ανα­γεν­νη­τι­κή ια­τρι­κή, την πλα­στι­κή και ε­πα­νορ­θω­τι­κή χει­ρουρ­γι­κή - μα­θή­ματα που δι­δά­σκει και στους φοι­τη­τές της Ια­τρι­κής.

Αλ­λά ο Α­λε­ξά­ντερ Σε­ϊ­φα­λιάν, δεν στα­μα­τά­ει ε­δώ, γε­γο­νός που προ­φα­νώς δεν μας… αιφ­νι­διά­ζει. Συ­νερ­γά­ζε­ται με διε­θνούς φή­μης νο­σο­κο­μεί­α για θε­ρα­πεί­ες ε­νά­ντια στο γλαύ­κω­μα και άλ­λες α­σθέ­νειες των μα­τιών κα­θώς και με έ­γκρι­τους χει­ρουρ­γούς προ­κει­μέ­νου να α­να­πτύ­ξει τρα­χεί­α, οι­σο­φά­γο και αρ­τη­ρί­α για με­τα­μο­σχεύ­σεις σε παι­διά.

«Το να “α­να­πτύ­ξει” κα­νείς όρ­γα­να για παι­διά εί­ναι πολύ πιο δύ­σκο­λο, για­τί αυ­τά πρέ­πει να συμ­βα­δί­ζουν κα­θώς το παι­δί με­γα­λώ­νει. Χρη­σι­μο­ποιού­με συν­θε­τι­κά υ­λι­κά που στα­δια­κά α­πορ­ρο­φώ­νται α­πό το σώ­μα και α­ντι­κα­θί­στα­νται α­πό κύτ­τα­ρα του ί­διου του παι­διού. Ει­λι­κρι­νά , εί­μαι πο­λύ πε­ρή­φα­νος που μπο­ρού­με και προσφέ­ρου­με μα­ζί με άλ­λους διε­θνούς φή­μης και ι­κα­νό­τα­τους ε­πι­στή­μο­νες τόσο ση­μα­ντι­κές υ­πη­ρε­σί­ες σε αυ­τά τα α­θώ­α πλά­σμα­τα».

Ο αρ­με­νι­κής κα­τα­γω­γής υ­περ-ε­ρευ­νη­τής δη­λώ­νει πως α­ντλεί την έ­μπνευ­ση για την ε­πι­στή­μη του α­πό κά­θε εί­δους μέ­ρη και ά­το­μα, α­πό τους νέ­ους και δυ­ναμι­κούς συ­νερ­γά­τες της ο­μά­δας του, α­πό το «σερ­φά­ρι­σμα» στο ί­ντερ­νετ, αλ­λά κυ­ρί­ως α­πό την ί­δια τη φύ­ση.

«Αυ­τή άλ­λω­στε μας δι­δά­σκει να έ­χου­με πε­ριέρ­γεια, παρα­τη­ρη­τι­κό­τη­τα, διαί­σθη­ση και φα­ντα­σί­α. Χω­ρίς ό­λα αυ­τά δεν υ­φί­στα­ται ε­πιστή­μη. Και έ­τσι ταυ­τό­χρο­να μα­θαί­νου­με ό­χι μό­νο το ποιοι εί­μα­στε αλ­λά και το ποιοι μπο­ρού­με να γί­νου­με».

Και πό­τε ξε­κου­ρά­ζεστε για­τρέ μου;

Ο πα­θια­σμέ­νος ε­ρευνη­τής Σε­ϊ­φα­λιάν, προ­φα­νώς θα ευ­χό­ταν το 24ω­ρο να διαρ­κού­σε α­κό­μη πε­ρισ­σό­τερο, ώ­στε να προ­λά­βει να χω­ρέ­σει σε αυ­τό ό­σο το δυ­να­τόν ε­πι­πλέ­ον δρα­στη­ριότη­τες. Φεύ­γει α­πό το νο­σο­κο­μεί­ο αρ­γά το α­πό­γευ­μα και για χα­λά­ρω­ση συ­νη­θίζει να πί­νει σε κά­ποια κο­ντι­νή πα­μπ έ­να πο­τά­κι με τα μέ­λη της ε­ρευ­νη­τι­κής του ο­μά­δας.

Στη συ­νέ­χεια η ξε­κού­ρα­ση για ε­κεί­νον έ­χει κά­πως δια­φο­ρε­τι­κό, α­πό ό­τι συ­νη­θί­ζε­ται, νό­η­μα. Έ­τσι, περ­νά­ει τον ό­ποιο «ε­λεύ­θε­ρο» χρό­νο του σπί­τι δια­βά­ζο­ντας ε­πι­στη­μο­νι­κές με­λέ­τες ή γρά­φο­ντας δη­μο­σιεύ­σεις α­πό τις έ­ρευ­νες του σε ια­τρι­κές ε­πι­θε­ω­ρή­σεις.

Η οι­κο­γέ­νειά του φαί­νε­ται να έ­χει προ­σαρ­μο­στεί στους φρε­νή­ρεις ρυθ­μούς του και ό­πως ο ί­διος πα­ρα­δέ­χε­ται «ευ­τυ­χώς εί­ναι πο­λύ υ­πο­στη­ρι­κτι­κή, γε­γονός που μου ε­πι­τρέ­πει να συ­γκε­ντρώ­νο­μαι α­πό­λυ­τα στη δου­λειά μου». Άλ­λω­στε η με­γά­λη κό­ρη του Α­μέ­λια φαί­νε­ται ό­τι θα α­κο­λου­θή­σει τα χνά­ρια του πο­λυά­σχο­λου μπα­μπά της και μά­λι­στα προς την ί­δια κα­τεύ­θυν­ση, α­φού φέ­τος εί­ναι πρω­το­ε­τής φοι­τή­τρια της Ια­τρι­κής στο Πα­νε­πι­στή­μιο που δι­δά­σκει ο Σε­ϊφα­λιάν. Ό­μως την ί­δια υ­πο­στή­ρι­ξη ό­πως λέ­ει, δεν την ει­σπράτ­τει πά­ντο­τε στον βαθ­μό που θα ή­θε­λε, και α­πό τους διοι­κού­ντες του Πα­νε­πι­στη­μί­ου, που ε­νί­οτε του βά­ζουν «φρέ­νο» στα... ε­ξω­φρε­νι­κά σχέ­διά του. «Η α­λή­θεια εί­ναι ό­τι μπο­ρεί να μοιά­ζει ό­τι το πα­ρα­κά­νω με τα ε­ρευ­νη­τι­κά μου σχέ­δια - για αυ­τό και κά­ποιοι χα­ρι­το­λο­γώ­ντας με χα­ρα­κτη­ρί­ζουν Δό­κτωρ Φραν­κεν­στα­ϊ­λιάν… Η άπο­ψη μου εί­ναι ό­τι κά­τι που φαί­νε­ται υ­περ­βο­λι­κό σή­με­ρα, αύ­ριο θα εί­ναι το αυ­το­νό­η­το και έ­χου­με πολ­λά πα­ρα­δείγ­μα­τα για αυ­τό. Φυ­σι­κά α­γα­πώ πο­λύ τη δου­λειά και τους συ­να­δέλ­φους μου, για αυ­τό και πα­ρα­μέ­νω.

Ε­πι­πλέ­ον, έ­χω τα­ξιδέ­ψει σε ό­λο τον κό­σμο και έ­χω ερ­γα­στεί στις Η.Π.Α και τη Σου­η­δί­α, αλ­λά προ­σωπι­κά θε­ω­ρώ το Λον­δί­νο το πιο ω­ραί­ο και συ­ναρ­πα­στι­κό μέ­ρος να μέ­νεις. Ο α­δερφός και η α­δελ­φή μου που ζουν και ερ­γά­ζο­νται στην Α­με­ρι­κή συ­νε­χώς με πιέζουν να με­τα­κο­μί­σω ε­κεί, αλ­λά ό­πως α­νέ­φε­ρα και πριν, το Λον­δί­νο α­ρέ­σει τόσο στην οι­κο­γέ­νειά μου ό­σο και σε μέ­να».

Ο Σε­ϊ­φα­λιάν ο­μο­λο­γεί ό­τι ναι, υ­πάρ­χουν κά­ποιες στιγ­μές που πα­ρα­πο­νιέ­ται για τον φόρ­το ερ­γα­σί­ας και ό­τι θα ή­θε­λε να κά­νει πε­ρισ­σό­τε­ρα πράγ­μα­τα με την οι­κο­γέ­νειά του. «Ό­μως το πά­θος μου με την ια­τρι­κή και την έ­ρευ­να εί­ναι τό­σο έ­ντο­νο, που οι στιγ­μές κού­ρα­σης εί­ναι οι μό­νες που τε­λι­κά μου ε­πι­τρέπουν να …ξε­κου­ρά­ζο­μαι».

Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 28 επισκέπτες συνδεδεμένους