Έγκλημα και ατιμωρησία Εκτύπωση E-mail

Α­να­ζη­τώ­ντας τη με­τα­σο­βιε­τι­κή δη­μο­κρα­τί­α στην Αρ­με­νί­α

 

 

Του Ραζ­μίκ Α­γα­μπα­τιάν

Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2012 τεύχος 74

 

 

 

 

Η Αρ­με­νι­κή Δη­μο­κρα­τί­α ή­δη με­τράει πά­νω α­πό δύ­ο δε­κα­ε­τί­ες ζω­ής, παρ’ ό­λα αυ­τά οι το­πι­κές μα­φιό­ζι­κες ε­λίτ με­ταχει­ρί­ζο­νται τη χώ­ρα σαν τσι­φλί­κι τους και… δεν δί­νουν λο­γα­ρια­σμό σε κα­νέ­ναν. Τε­λευ­ταί­ο τους θύ­μα ή­ταν ο νε­α­ρός στρατιω­τι­κός ια­τρός Βα­χέ Α­βε­τιάν.

Και το ε­ρώ­τημα που τί­θε­ται εί­ναι, τε­λι­κά η Αρ­με­νί­α εί­ναι μια δη­μο­κρα­τι­κή χώ­ρα;

 

 

Την Κυ­ρια­κή 1η Ιου­λί­ου ο α­ντι­συ­νταγ­μα­τάρ­χης Βαρ­τάν Σαμ­βε­λιάν ει­σέ­βα­λε στο ε­στια­τό­ριο «Χαρ­σνα­κάρ» στο Ερε­βάν ζω­σμέ­νος με 600 γραμ­μά­ρια δυ­να­μί­τι­δας, ο­πλι­σμέ­νος με χει­ρο­βομ­βί­δες και έ­να μα­χαίρι, α­πει­λώ­ντας να τι­νά­ξει στον α­έ­ρα ο­λό­κληρο το κτή­ριο. Τρεις ώ­ρες με­τά πα­ρα­δό­θη­κε οι­κιο­θε­λώς στην α­στυ­νο­μί­α. Ό­μως ποιος ή­ταν ο σκο­πός αυ­τής της ε­νέρ­γειας και τι ή­θε­λε να πε­τύ­χει με αυ­τήν ο Σαμ­βε­λιάν; Ο Βαρ­τάν Σαμ­βε­λιάν που τώ­ρα κρα­τεί­ται και α­ντι­με­τω­πί­ζει κα­τη­γο­ρί­ες για πα­ρά­νο­μη κα­το­χή ό­πλων και υ­πάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να κα­τα­δι­κα­στεί σε πο­λυε­τή ποι­νή φυ­λά­κι­σης, ή­θελε να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί για τον ά­δι­κο χαμό ε­νός συ­να­δέλ­φου του. Και μπο­ρεί ο αρχη­γός της α­στυ­νο­μί­ας να δή­λω­σε δη­μό­σια ότι «κα­τά τη γνώ­μη του ο Σαμ­βε­λιάν δεν ή­θε­λε πραγ­μα­τι­κά να α­να­τι­νά­ξει το ε­στιατό­ριο και ό­τι ή­ταν σε κα­τά­στα­ση μέ­θης ό­ταν πή­ρε αυ­τή την πρω­το­βου­λί­α», όμως τα πράγ­μα­τα δεν εί­ναι κα­θό­λου α­πλά.

 

Για ό­λα φταί­ει έ­να… ρού­χο;


Η αρ­χή σε αυ­τό το «ε­κρη­κτι­κό» κουβά­ρι βρί­σκε­ται στα γε­γο­νό­τα που ε­κτυ­λί­χθη­καν στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ε­στια­τό­ριο λί­γες ε­βδο­μά­δες πριν την α­πελ­πι­σμέ­νη -και φαι­νο­με­νι­κά παρά­λο­γη- πρά­ξη του α­ντι­συ­νταγ­μα­τάρ­χη. Στις 17 Ιου­νί­ου πέντε νέ­οι στρα­τιω­τι­κοί ια­τροί - οι Ε­ντγκάρ Μι­κο­γιάν, Αρ­κάντι Α­γα­νιάν, Γκα­ρίκ Σογο­μο­νιάν, Αρ­τάκ Μπα­γα­ντιάν και Βα­χέ Α­βε­τιάν γρον­θο­κο­πή­θη­καν ά­γρια σε ση­μεί­ο που ο τε­λευ­ταί­ος κα­τέ­λη­ξε χω­ρίς πο­τέ να βρει τις αι­σθή­σεις του, λό­γω των σο­βα­ρών κρα­νιο­ε­γκε­φα­λι­κών κα­κώ­σε­ων που υ­πέ­στη. Οι υ­πό­λοι­ποι, πα­ρό­τι νο­ση­λεύ­τη­καν και ε­κεί­νοι για μέ­ρες, στά­θη­καν πιο τυ­χε­ροί.

Η αι­τί­α που ο­δή­γη­σε τον τρια­ντα­τριά­χρονο Α­βε­τιάν - πα­τέ­ρα δύ­ο παι­διών - στο θά­να­το, ή­ταν έ­νας κα­βγάς που ξέ­σπα­σε μεταξύ των νε­α­ρών στρα­τιω­τι­κών ια­τρών με τους υ­πεύ­θυ­νους α­σφα­λεί­ας του ε­στια­το­ρί­ου, που α­νή­κει στον βου­λευ­τή του Δη­μο­κρα­τι­κού κόμ­μα­τος και πρό­ε­δρο της αρ­με­νι­κής ο­μο­σπον­δί­ας πο­δο­σφαί­ρου Ρου­πέν Χα­ϊ­ρα­πε­τιάν. Ό­πως μά­λι­στα υ­πο­στη­ρί­ζουν τα αρ­με­νι­κά ΜΜΕ, ο ί­διος ο Χα­ϊ­ρα­πε­τιάν πρό­στα­ξε τους σω­μα­το­φύλα­κές του «να δώ­σουν έ­να μά­θη­μα» λό­γω του ό­τι οι νε­α­ροί άν­δρες δεν α­κο­λου­θού­σαν τον εν­δυ­μα­το­λο­γι­κό κώ­δι­κα του υ­περ­πο­λυ­τε­λούς ε­στια­το­ρί­ου του.

Το α­πο­κο­ρύ­φω­μα της ό­λης υ­πό­θε­σης ή­ταν ό­τι ο Ρου­πέν Χα­ϊ­ρα­πε­τιάν συ­νέ­χι­σε να ζει την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του λες και δεν εί­χε συμ­βεί τί­πο­τα, και ε­νώ οι ια­τροί πά­λευαν α­κό­μη να κρα­τή­σουν τον Α­βε­τιάν στη ζω­ή ε­κεί­νος α­πο­λάμ­βα­νε το τα­ξί­δι του στο Κί­ε­βο μα­ζί με τον πρό­ε­δρο της Αρ­με­νί­ας Σερζ Σαρ­κ­σιάν για να πα­ρα­κο­λου­θή­σει τον τε­λι­κό του ευρω­πα­ϊ­κού πρω­τα­θλή­μα­τος πο­δο­σφαί­ρου. Πα­ράλ­λη­λα αρ­νιό­ταν πει­σμα­τι­κά να κά­νει κά­ποια δή­λω­ση παρ’ ό­λες τις ε­πί­μο­νες ε­ρω­τή­σεις των δη­μοσιο­γρά­φων. Σε μια α­πό τις ε­λά­χι­στες συ­νεντεύ­ξεις που έ­δω­σε το μό­νο που εί­πε ήταν: «Πε­ρι­μέ­νε­τε να πω ό­τι ό­λοι οι υ­πεύθυ­νοι θα τι­μω­ρη­θούν; Φυ­σι­κά και θα τι­μω­ρη­θούν και μά­λι­στα με τις αυ­στη­ρό­τε­ρες ποι­νές που προ­βλέ­πει ο νό­μος. Και τι με αυ­τό ό­μως; Εί­ναι προ­φα­νώς α­δύ­να­τον να φέ­ρου­με τον Βα­χέ πί­σω… Τι μπο­ρώ να πω στην οι­κο­γέ­νειά του; Δεν μπο­ρεί­τε καν να φα­ντα­στεί­τε τα αι­σθή­μα­τά μου». Η α­λή­θεια εί­ναι πως δυ­σκο­λευό­μα­στε…

 

Μα­φί­α και με­τα­σο­βιε­τι­κό κό­μπλεξ


Α­ξί­ζει να α­να­φερ­θεί, ό­τι για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους κα­τοί­κους της Αρ­με­νί­ας ό­ταν α­κούν για σω­μα­το­φύ­λα­κες, ο νους τους δεν πά­ει στον Κέ­βιν Κό­στνερ ή στην πα­ρέ­α του Νταρ­τα­νιάν, αλ­λά σε μυώ­δεις ά­βου­λες μη­χα­νές που φο­ρούν χρυ­σές κα­δέ­νες και α­πλά υ­πα­κούν χω­ρίς δεύ­τε­ρη σκέ­ψη στις ε­πιτα­γές των α­φε­ντι­κών τους ό­ταν πρό­κει­ται συ­νή­θως να «συ­νε­τί­σουν» κά­ποιον δύ­σμοι­ρο. Η ύ­παρ­ξη αυ­τών των μπρά­βων ξε­κι­νά­ει ή­δη α­πό την ε­πο­χή της σο­βιε­τι­κής πε­ριό­δου και εί­ναι έ­να φυ­σι­κό πα­ρα­προ­ϊ­όν της δια­φθο­ράς που μα­στί­ζει την πο­λι­τι­κή και με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κή τά­ξη της Αρ­με­νί­ας.

Κά­ποιοι εν­δε­χο­μέ­νως μπο­ρεί να θυ­μού­νται τη δο­λο­φο­νί­α του Μπο­γός Μπο­γο­σιάν που το 2001 ξυ­λο­κο­πή­θη­κε μέ­χρι θα­νά­του στις τουα­λέ­τες της κα­φε­τέ­ριας «Ε­ρε­βάν» α­πό τους σω­μα­το­φύ­λα­κες του τό­τε προ­έ­δρου Ρο­μπέρ Κο­τσα­ριάν. Ο Μπο­γο­σιάν ό­πως λέ­γε­ται πλή­ρω­σε με την ί­δια του τη ζω­ή, την αυ­θόρ­μητη ι­δέ­α του να α­πευ­θυν­θεί στον πρό­ε­δρο λέ­γο­ντάς του «Γεια σου Ρο­μπ», ε­νώ ο θη­ριώ­δης σω­μα­το­φύ­λα­κας Α­γκα­μάλ Χα­ρου­τιου­νιάν - βα­σι­κός κα­τη­γο­ρού­με­νος - «τι­μω­ρή­θη­κε» με δύ­ο χρό­νια φυ­λά­κι­σης με α­να­στο­λή για αν­θρω­πο­κτο­νί­α α­πό α­μέ­λεια.

Τα τε­λευ­ταί­α 8 χρό­νια έ­χει ξε­κι­νή­σει ένας διά­λο­γος για να προ­ω­θη­θεί έ­να σχέ­διο νό­μου που θα θέ­σει έ­να κα­νο­νι­στι­κό πλαί­σιο βά­ση του οποί­ου οι σω­μα­το­φύ­λα­κες θα πρέ­πει να έ­χουν ά­δεια, να έ­χουν λά­βει ε­παγ­γελ­μα­τι­κή εκ­παί­δευ­ση και να α­κολου­θούν έ­ναν συ­γκε­κρι­μέ­νο κώ­δι­κα συ­μπε­ρι­φο­ράς, αλ­λά ως τώ­ρα δεν έ­χει γί­νει κά­τι ου­σια­στι­κό. Ο κα­τά­λο­γος των θυ­μά­των και των «με­μο­νω­μέ­νων πε­ρι­στα­τι­κών» βί­ας και ατι­μω­ρη­σί­ας την ί­δια στιγ­μή ό­μως με­γα­λώ­νει και δεί­χνει ξε­κά­θα­ρα, ό­τι στην Αρ­με­νί­α υ­πάρ­χουν δύ­ο ποι­νι­κοί κώ­δι­κες - έ­νας για τους κοι­νούς πο­λί­τες και έ­νας για όσους έ­χουν σχέ­σεις με τα α­νώ­τε­ρα κλι­μά­κια ε­ξου­σί­ας.

 

Η διε­θνής… «κα­τα­ξί­ω­ση»


Χα­ρακτη­ρι­στι­κή άλ­λω­στε εί­ναι η περί­πτω­ση του κυ­βερ­νή­τη του Σιου­νίκ, Σου­ρέν Χα­τσα­τριάν. Ο ί­διος, αλ­λά και μέ­λη της οι­κο­γέ­νειάς του έ­χουν α­πα­σχο­λή­σει τα ΜΜΕ πά­ρα πολ­λές φο­ρές με τα «κα­τορ­θώ­μα­τά» τους, πά­ντο­τε με τη στή­ρι­ξη υ­ψη­λό­βαθ­μων κυ-βερνη­τι­κών στε­λε­χών και χω­ρίς πο­τέ να τι­μω­ρη­θούν. Το ό­νο­μα του Χα­τσα­τριάν έ­χει λά­βει την «τι­μη­τι­κή διά­κρι­ση» να α­να­φέ­ρεται σε μια σει­ρά α­πό δι­πλω­μα­τι­κά τη­λε­γραφή­μα­τα των Η­ΠΑ.

Ο ε­πι­τε­τραμ­μέ­νος της α­με­ρι­κα­νι­κής πρε­σβείας στην Αρ­με­νί­α Joseph Pennigton, σε έ­να α­πό αυ­τά ανα­φέ­ρει ό­τι «ο κυ­βερ­νή­της του Σιου­νίκ έ­χει μια μα­κρά και ά­ξια α­να­φο­ράς φή­μη κα­κο­ποιού στοι­χεί­ου που κυ­βερ­νά τις μα­κρι­νές νό­τιες ε­παρ­χί­ες με σκλη­ρό­τη­τα» και προ­σθέ­τει «η δυ­να­τό­τη­τα υ­ψη­λό­βαθ­μων στε­λε­χών της Αρ­με­νί­ας - κυ­βερ­νή­τες, δή­μαρ­χοι, στρα­τη­γοί, ο­λι­γάρ­χες, αλ­λά και οι γιοι τους, οι σω­μα­το­φύ­λα­κές τους και οι δο­ρυφό­ροι τους - να βιαιο­πρα­γούν ή α­κό­μη και να δο­λο­φο­νούν τους α­πλούς πο­λί­τες, πα­ρα­μέ­νο­ντας α­τι­μώ­ρη­τοι, α­πο­τε­λεί μια μαύ­ρη σε­λί­δα για τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα και γίνε­ται αι­τί­α να ε­νι­σχύ­ε­ται η ορ­γή του λα­ού προς τις πα­γιω­μέ­νες ε­λίτ». Σε έ­να άλ­λο τη­λε­γρά­φη­μά του ση­μειώ­νει, ό­τι «κά­θε χρό­νο φτά­νου­ν πλή­θος κα­ταγ­γε­λί­ες και α­να­φο­ρές που α­φο­ρούν πε­ρι­στα­τι­κά πο­λι­τών που εί­χαν την α­τυ­χί­α να βρε­θούν στο δρό­μο των ο­λι­γαρ­χών και τα ο­ποί­α συ­στημα­τι­κά «σκου­πί­ζο­νται» για να μπουν κά­τω α­πό το χα­λί…»

Η πε­ρί­πτω­ση του Βα­χέ Α­βε­τιάν α­πο­τε­λεί έ­ως τώ­ρα ε­ξαί­ρε­ση ως προς την α­ντί­δρα­ση που προ­κά­λε­σε και τις δια­στά­σεις που πή­ρε, διό­τι ή­δη α­πό την αρ­χή της νο­ση­λεί­ας του, ορ­γα­νώ­θη­καν συ­γκε­ντρώ­σεις δια­μαρ­τυρί­ας και πο­ρεί­ες, ε­νώ η υ­πό­θε­ση έφτα­σε α­κό­μη και στη βου­λή. Ε­κτός α­πό δικαιο­σύ­νη για τον ά­δι­κο χα­μό του νε­α­ρού άν­δρα, το κύ­ριο αί­τη­μα των δια­δη­λω­τών ήταν η α­πε­λευ­θέ­ρω­ση της Αρ­με­νί­ας α­πό τη δι­κτα­το­ρί­α της το­πι­κής ο­λι­γαρ­χί­ας. Και ε­νώ τα πρώ­τα χρό­νια της α­νε­ξαρ­τη­σί­ας της Αρ­με­νί­ας, ε­πι­κρα­τούσε σιω­πή γύ­ρω α­πό το ζή­τη­μα των αρ­μενίων ο­λι­γαρ­χών - λόγω του ό­τι ή­ταν έ­να συ­νη­θι­σμέ­νο φαι­νό­με­νο σε ό­λες τις με­τα­σο­βιε­τι­κές πρώ­ι­μες δη­μοκρα­τί­ες - η «πε­ρί­ο­δος χά­ρι­τος» με­τά α­πό δύ­ο δε­κα­ε­τί­ες έ­χει πλέ­ον πα­ρέλ­θει. Ε­άν λοι­πόν η Αρ­με­νί­α θέ­λει να θε­ω­ρεί­ται μια δη­μο­κρα­τι­κή χώ­ρα θα πρέ­πει να ελέγ­ξει αυ­τές τις «πε­ρί­ερ­γες» α­ντι­λή­ψεις πε­ρί α­συ­δο­σί­ας και μα­φιό­ζι­κων πρα­κτι­κών της το­πι­κής ε­λίτ. Εί­ναι έ­να χρέ­ος που το οφεί­λει σε ό­λες τις α­δι­κο­χα­μέ­νες ψυ­χές και σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση εγ­γυά­ται το μέλ­λον της.

Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 25 επισκέπτες συνδεδεμένους