Το κέντρο τέχνης Καφεστζιάν Εκτύπωση E-mail

Σέτα Μαβιάν Περιοδικό “Nouvelles Armenie”

Απόδοση: Νουνιά ΓεραμιάνΠεριοδικό

«Aρμενικά» Απρίλιος - Ιούνιος 2014. Τεύχος 81

 

Ο μαι­κή­νας και μέ­γας ευερ­γέ­της Ζε­ράρ Λε­βόν Κα­φε­στζιάν προ­σέ­φε­ρε στην Αρ­με­νί­α έ­να α­πό τα ω­ραιό­τε­ρα δώ­ρα που α­πέ­κτη­σε πο­τέ. Χά­ρη σε αυ­τόν, το Ε­ρε­βάν προι­κίσθη­κε με έ­να Κέ­ντρο Σύγ­χρο­νης Τέ­χνης το ο­ποί­ο απαρτίζεται από πολλούς χώρους τέχνης και δεν έ­χει να ζη­λέ­ψει τί­πο­τα α­πό αυ­τά των με­γά­λων πρω­τευουσών του κό­σμου και για το ο­ποί­ο οι Αρ­μέ­νιοι νιώ­θουν α­πέ­ρα­ντη υ­πε­ρη­φά­νεια. Ένας μου­σεια­κός πο­λυχώρος ό­που τα τέσ­σε­ρα τε­λευ­ταία χρό­νια πραγ­μα­το­ποιού­νται ό­λες οι τε­λε­τές και οι ε­ορ­τα­σμοί της πό­λε­ως.

Στις 7 και 8 Νο­εμ­βρί­ου 2009, τα ε­γκαί­νια του Κέ­ντρου Σύγχρονης Τέ­χνης Κα­φε­στζιάν (στο ε­ξής Κ.Σ.Τ.) α­πο­τέ­λε­σε έ­να α­ξιο­μνη­μό­νευ­το γε­γο­νός για τους προσκεκλημένους οι ο­ποί­οι έκ­πλη­κτοι συ­νει­δη­το­ποί­η­σαν ό­τι ο Ζε­ράρ Λε­βόν Κα­φε­στζιάν προί­κι­σε το Ε­ρε­βάν με έ­να Κέ­ντρο Σύγ­χρο­νης Τέ­χνης το ο­ποί­ο δεν εί­χε τί­πο­τε να ζη­λέ­ψει α­πό τα κα­λύ­τε­ρα κέ­ντρα σύγ­χρο­νης τέ­χνης του κό­σμου, πράγ­μα το οποί­ο δι­καιο­λο­γη­μέ­να έ­δω­σε το δι­καί­ω­μα στον πρώ­ην διευ­θυ­ντή Μι­σέλ Ντε Μαρσέ να πει ό­τι «α­νοί­γει έ­να νέ­ο κε­φά­λαιο στην πο­λι­τι­στι­κή ι­στο­ρί­α της Αρμε­νί­ας». Αλ­λά η έκ­πλη­ξη δεν στα­μά­τη­σε σ’ ε­κεί­νη την στιγ­μή, ό­που κά­θε Αρ­μέ­νιος αι­σθάν­θη­κε α­πέ­ρα­ντη υ­πε­ρη­φά­νεια. Συ­νε­χί­ζε­ται... διό­τι ε­πί μια τε­τραε­τί­α το Κ.Σ.Τ. δεν στα­μά­τη­σε να εκ­πλήσ­σει, α­πο­δει­κνύ­ο­ντας ό­τι η φι­λο­δο­ξί­α του δεν εί­ναι μό­νο να εκ­θέ­τει αλ­λά να και­νο­το­μεί συ­νε­χώς και α­δια­λεί­πτως πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας τα ό­σα γί­νο­νται στο χώ­ρο της τέ­χνης στον υ­πό­λοι­πο κό­σμο έ­χο­ντας τη φι­λο­δο­ξί­α να τα ξε­περ­νά, να τα υ­περ­βαί­νει.

Η συλ­λο­γή των γυά­λι­νων γλυ­πτών

Με πε­ρισ­σό­τε­ρα α­πό 1200 κομ­μά­τια, η συλ­λο­γή Κα­φε­στζιάν των σύγ­χρο­νων γλυ­πτών κα­τασκευα­σμέ­νων α­πό γυα­λί, εί­ναι μί­α α­πό τις πλέ­ον ση­μα­ντι­κές του κό­σμου. Και η ση­μα­ντι­κό­τε­ρη εί­ναι η συλ­λο­γή των έρ­γων του ζεύ­γους των Τσέ­χων Στα­νι­σλάβ Λι­μπέν­σκι (1921-2002) και Για­ρο­σλάβα Μπριτστό­βα (γεν­νη­μέ­νη το 1924). Βε­βαί­ως, το Κ.Σ.Τ. δεν εκ­θέ­τει ο­λό­κλη­ρη τη συλ­λο­γή Λι­μπέν­σκι - Μπριτστό­βα του Κα­φε­στζιάν που στο σύ­νο­λο της εί­ναι ι­κα­νή να κα­τα­λαμ­βά­νει μό­νι­μα μια αί­θουσα, με τέτοιο τρό­πο που τα εν λό­γω γυά­λι­να α­ντι­κεί­με­να τέ­χνης να… συ­νο­μι­λούν με αυ­τά των χα­τσκάρ στην αί­θου­σα Σα­σου­ντσί Τα­βίτ.
Στη σει­ρά των υ­πο­λοί­πων γυά­λι­νων έρ­γων τέ­χνης τα ο­ποί­α ε­κτί­θε­νται μό­νιμα στο Κ.Σ.Τ., πρέ­πει να α­να­φέ­ρου­με τις θαυ­μά­σιες χρω­μα­τι­στές πε­τα­λού­δες της σει­ράς «Perse» του Νταλ Σι­χού­λι (Dale Chihuly) αυ­τού του Α­με­ρι­κα­νού καλ­λι­τέ­χνη, ο ο­ποί­ος ε­πέ­φε­ρε ε­πα­νά­στα­ση στην κί­νη­ση, του Studio Glass και ο ο­ποί­ος εί­ναι ε­πί­σης έ­νας α­πό τους πλέ­ον ση­μα­ντι­κούς σύγ­χρο­νους καλ­λι­τέ­χνες γυά­λι­νων έρ­γων τέχνης (γεν­νη­μέ­νος το 1941).

Δια­κο­σμούν μια ο­λό­κλη­ρη πλευ­ρά της αί­θου­σας του ι­σογεί­ου η ο­ποί­α προ­η­γεί­ται του εκ­θε­τη­ρί­ου του μου­σεί­ου (πρώ­τη αί­θου­σα).

Το τρί­πτυ­χο του Χα­ντζιάν

To Κ.Σ.Τ. δεν θα μπο­ρού­σε να εί­ναι αυ­τό που εί­ναι χω­ρίς το τρί­πτυ­χο έρ­γο του Κρι­κόρ Χα­ντζιάν (1926-2000), α­φιε­ρω­μέ­νο στην ι­στο­ρί­α της Αρ­με­νί­ας. Γνω­στός για την ει­κο­νο­γρά­φη­ση των ποι­η­μά­των του Ο­βαν­νές Του­μα­νιάν και του Μπα­ρού­ϊρ Σεβάκ και του μυ­θι­στο­ρή­μα­τος του Α­σα­ντούρ Α­πο­βιάν, ο Χα­ντζιάν υ­πο­γρά­φει με αυ­τό το τρί­πτυ­χο -στο ο­ποί­ο α­φιέ­ρω­σε τα τε­λευ­ταί­α δέ­κα χρό­νια της ζω­ής του- το κα­λύ­τε­ρο έρ­γο του. Ο πρώ­τος πί­να­κας εί­ναι α­φιε­ρω­μέ­νος στη δη­μιουργί­α της αρ­με­νι­κής αλ­φα­βή­του το 405 μ.Χ.. Ο δεύ­τε­ρος πί­να­κας εί­ναι α­φιε­ρω­μέ­νος στη μά­χη του Α­βα­ρά­ϊρ κα­τά το έ­τος 450 μ.Χ.. Και ο τρί­τος πί­να­κας, τι­τλο­φο­ρείται «η Α­να­γέν­νη­ση της Αρ­με­νί­ας» και α­να­φέ­ρε­ται στις δύ­ο πε­ριό­δους της α­νεξαρ­τη­σί­ας της, του 1918 και αυ­τής του 1991.
Ε­δώ και αρ­κε­τά χρό­νια, οι μα­θη­τές ε­νός αρ­με­νι­κού σχο­λεί­ου της Γαλ­λί­ας, έρχο­νται κά­θε χρό­νο για να το ε­πι­σκε­φθούν και να εκ­παι­δευ­τούν κοι­τά­ζο­ντας τους ώ­στε να ε­πα­να­λαμ­βά­νουν τα κε­φά­λαια της ι­στο­ρί­ας και του αρ­με­νι­κού πο­λι­τι­σμού. Μια εκ­παί­δευ­ση η ο­ποί­α μπο­ρεί να εί­ναι χρή­σι­μη και σε η­λι­κιακά με­γα­λύ­τε­ρους ε­πι­σκέ­πτες (αί­θου­σα Χα­ντζιάν).

Σύγ­χρο­νη Ζω­γρα­φι­κή

Η συλ­λο­γή σύγ­χρο­νων έρ­γων ζω­γρα­φι­κής και σχε­δί­ων του Κα­φε­στζιάν εί­ναι τό­σο βα­σι­σμέ­νη στην «υ­περ­σύγ­χρο­νη» τέ­χνη ώ­στε οι Μπράκ, Σα­γκάλ και ο Γκόρ­κι να θε­ω­ρού­νται πλέ­ον κλασ­ι­κοί του εί­δους. Βα­σί­ζε­ται κυ­ρί­ως στην pop art (Ρό­ι Λί­χτεν­στα­ϊν, Τζέ­ιμ Ρό­σεν­γκου­ϊ­στ, Ά­ντι Γουόρ­χολ, Τομ Γουέ­σελ­μαν) και στην op art με τον  (Βι­κτώρ Βα­ζα­ρε­λί). Συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει έρ­γα καλ­λι­τε­χνών οι ο­ποί­οι δεί­χνουν την ακό­ρε­στη ό­ρε­ξη του Κα­φε­στζιάν για ό­τι πιο μο­ντέρ­νο υ­πάρ­χει στον κό­σμο, ό­πως π.χ. έρ­γα της Τζέ­νι­φερ Μπάρ­τλετ. Γεν­νη­μέ­νη στην Κα­λι­φόρ­νια το 1941, εί­ναι μια καλ­λι­τέχνης της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 η ο­ποί­α έ­χει αυ­τή την ε­πο­χή τη με­γα­λύ­τε­ρη ε­πι­τυχί­α. Τι­μή­θη­κε με μια α­να­δρο­μι­κή έκ­θε­ση των έρ­γων της η ο­ποί­α παρουσιάστηκε στην Α­κα­δη­μί­α Κα­λών Τε­χνών της Πεν­συλ­βά­νι­ας α­πό τον Ιού­νιο έ­ως τον Ο­κτώ­βριο του 2013. Και ε­πί­σης, ο πλέ­ον σύγ­χρο­νος με­τα­ξύ των αρ­με­νί­ων καλ­λι­τε­χνών για πα­ρά­δειγ­μα ο Τζον Αλ­τούν, ο ο­ποί­ος γεν­νή­θηκε το 1925 στο Λος Ά­ντζε­λες και πέ­θα­νε το 1969.

Σύγ­χρο­νη Γλυ­πτι­κή

Ο Κο­λομ­βια­νός Φερ­νά­ντο Μπο­τέ­ρο, οι Βρε­τα­νοί Λιν Τσάντγου­ϊκ και Μπά­ρυ Φλάνα­γκαν, το ζεύ­γος των Γάλ­λων Φραν­σουά & Ξα­βιέ Λα­λάν και ο Ι­σπα­νός Τζιμ Πλένσα συ­γκα­τα­λέ­γο­νται με­τα­ξύ των με­γά­λων α­ντι­προ­σώ­πων της σύγ­χρο­νης γλυ­πτι­κής, έρ­γα των ο­ποί­ων ε­κτί­θε­νται στη μό­νι­μη έκ­θε­ση μέ­σα στον κή­πο Ταμα­νιάν ο ο­ποί­ος προ­η­γεί­ται του Κα­σκά­ντ κα­θώς ε­πί­σης και στη βε­ρά­ντα του κτη­ρί­ου. Σή­με­ρα, κοι­τά­ζο­ντάς τα, κα­νείς δεν α­ντι­δρά γε­λώ­ντας. Οι τε­λευ­ταίοι σαρ­κα­σμοί ή τα γέ­λια, πα­ρα­τη­ρή­θη­καν κα­τά την ε­πα­νε­γκα­τά­στα­ση της «γυναί­κας που κα­πνί­ζει» του Φερ­νά­ντο Μπο­τέ­ρο, το 1987. Η εκ­παί­δευ­ση στην τέ­χνη, και ει­δι­κό­τε­ρα στη σύγ­χρο­νη τέ­χνη, στον εκ­συγ­χρο­νι­σμό και στην αποδοχή του διαφορετικού εί­ναι ε­πί­σης -και ί­σως πριν απ’ ό­λα- η συμ­βο­λή του Κ.Σ.Τ. στην Αρ­με­νί­α.

Πε­ριο­δι­κές Εκ­θέ­σεις

Πρώ­τη πε­ριο­δι­κή έκ­θε­ση του Κ.Σ.Τ. α­πο­τέ­λε­σε αυ­τή των έρ­γων του Γκόρ­κι, η ο­ποί­α ταυ­τό­χρο­να ση­μα­το­δό­τη­σε και τη λει­τουρ­γί­α του Κέ­ντρου Σύγ­χρο­νης Τέ­χνης. Ε­κεί­νη την η­μέ­ρα, έ­νας εκ των ο­μι­λη­τών της τε­λε­τής των ε­γκαι­νί­ων δή­λω­σε τα α­κό­λου­θα: «Ό­πως βλέ­πε­τε, ο Αρ­σίλ Γκόρ­κι ε­πι­στρέ­φει στην πα­τρί­δα».
Ε­κτός α­πό μια ω­ραί­α φρά­ση, εί­χε ως σκο­πό να υ­πεν­θυ­μί­σει στους πα­ρευ­ρι­σκο­μέ­νους τα χρό­νια της ορ­φά­νιας που πέ­ρα­σε ο Γκόρ­κι στο Ε­ρε­βάν πριν ε­γκα­τα­λεί­ψει την Αρ­με­νί­α για τις Η­.Π.Α. το 1920, ό­πως ε­πί­σης να ε­πι­ση­μάνει το ε­ξαι­ρε­τι­κό δώρο του Κα­φε­στζιάν τό­σο στην Αρ­με­νί­α (κα­θώς ε­πρό­κει­το για την πρώ­τη έκ­θε­ση των έρ­γων του Γκόρ­κι στην Αρ­με­νί­α διό­τι σε κα­νέ­να άλ­λο μου­σεί­ο της δεν υ­πάρ­χει έρ­γο του), ό­σο και στον ί­διο τον Γκόρ­κι που ε­πι­τέ­λους πα­ρου­σιά­σθη­κε στην «ε­θνι­κή του ε­στί­α». Έ­κτο­τε, ό­λο και ω­ραιό­τε­ρες, ό­λο και πιο εν­δια­φέ­ρου­σες πε­ριο­δικές εκ­θέ­σεις δια­δέ­χο­νται η μί­α την άλ­λη. Με­τα­ξύ αυ­τών α­να­φέ­ρου­με την έκ­θε­ση Βι­κτώρ Βα­ζα­ρε­λί η ο­ποί­α ή­ταν μια πραγ­μα­τι­κή α­να­κά­λυ­ψη για το φι­λό­τεχνο κοι­νό της Αρ­με­νί­ας (2011).

Την έκ­θε­ση των γλυ­πτών του Α­γκόπ Α­γκο­πιάν (το 2011 και 2013), η ο­ποί­α ε­πέ­τρε­ψε στην γνω­ρι­μί­α με τα τε­λευ­ταί­α ε­πι­τεύγ­μα­τα του καλ­λι­τέ­χνη, ξε­κι­νώ­ντας... α­πό τα εργα­λεί­α του.
Στην τι­τλο­φο­ρού­με­νη έκ­θε­ση: «Αν­θο­λο­γί­α συλ­λο­γής του Ε­ρε­βάν» το 2012, στην ο­ποί­α για πρώ­τη φο­ρά πα­ρου­σιά­στη­καν στην Αρ­με­νί­α έρ­γα τέ­χνης ι­διω­τών συλ­λε­κτών (με­τα­ξύ των ο­ποί­ων αυ­τά του Ο­σίν Γε­γκια­ζα­ριάν α­πό τη Γαλ­λί­α). Και προ­σφά­τως η έκ­θε­ση του Χα­ρου­τιούν Κα­λέ­ντς (1910-1966) ό­που το 2013 α­πε­δό­θη στον καλ­λι­τέ­χνη μια εξέχουσα θέ­ση με­τα­ξύ των αρ­με­νί­ων ζω­γρά­φων (αί­θου­σα Α­ετού).

Σκά­λα - Ερ­γα­στή­ρια - Αί­θου­σα Συναυ­λιών - Εκ­θε­τή­ριο

Ο Κα­φε­στζιάν α­γα­πού­σε τα α­συ­νή­θι­στα πράγ­μα­τα και το Κ.Τ.Κ. δια­θέ­τει αρ­κετά: Η ε­σω­τε­ρι­κή κυ­λιό­με­νη σκά­λα, η ο­ποί­α δί­νει τη δυ­να­τό­τη­τα στους κου­ρα­σμένους και στους ο­κνη­ρούς να α­νέ­βουν χω­ρίς κό­πο τα 572 σκα­λο­πά­τια του Κα­σκά­ντ και η ο­ποί­α πε­ρι­στοι­χί­ζονται με εντυπωσιακά δια­κο­σμη­τι­κά α­ντι­κεί­με­να του 10ου και του 11ου αιώ­να ού­τως ώ­στε να με­τα­τρέ­πουν την α­νά­βα­ση σε μια αυ­θε­ντι­κή ε­πί­σκε­ψη σε έκ­θε­ση που ο­δη­γεί σε μια αί­θου­σα διακοσμημένη με πέ­τρες Swarowsky.
Στην αί­θου­σα του κή­που του Α­ε­τού, βρί­σκου­με και άλ­λα α­κό­μα ε­ντυ­πω­σια­κά αντι­κεί­με­να: Την μα­κέ­τα του Κουρ­σά­ρου, αυ­τήν τη θα­λα­μη­γό την ο­ποί­α ο J.P. Morgan κατα­σκεύ­α­σε το 1899 και στην ο­ποί­α υ­πη­ρέ­τη­σε ο Κα­φε­στζιάν κα­τά τη διάρ­κεια του Δευ­τέ­ρου Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου.
Μια α­στρα­φτε­ρή Ford ε­νός σπά­νιου μο­ντέ­λου (N. Ford Runabout) το ο­ποί­ο κυ­κλο­φο­ρού­σε έ­ως το 1906, η μα­κέ­τα ε­νός τραί­νου, μιας εκ των κυ­ριο­τέ­ρων σι­δη­ρο­δρο­μι­κών ε­ται­ρειών της Midwest, θυ­μί­ζο­ντας τις ε­πι­κές στιγ­μές του φά­ρουε­στ, έ­να μέ­ρος της Διε­θνούς εκ­θέ­σε­ως των Πα­ρι­σί­ων του έ­τους 1900 κ.λ.π.
Το α­συ­νή­θι­στο, το ι­διό­μορ­φο δεν α­πέ­χει πα­ρά μό­νο έ­να βή­μα α­πό την ε­πι­μόρ­φω­ση και την εκ­παί­δευ­ση, α­φού πά­ντα πρό­κει­ται για μά­θη­ση βά­σει της πα­ρα­τη­ρή­σεως των α­ντι­κει­μέ­νων.
Στο Κ.Σ.Τ. υ­πάρ­χουν εξ ί­σου ε­πι­μορ­φω­τι­κά ερ­γα­στή­ρια για μι­κρούς και για μεγά­λους.
Στην αί­θου­σα των συ­ναυ­λιών, η ο­ποί­α βρί­σκε­ται ψη­λά, κά­θε βρά­δυ πα­ρου­σιάζε­ται έ­να δια­φο­ρε­τι­κό καλ­λι­τε­χνι­κό πρό­γραμ­μα και ό­που κά­ποιες φο­ρές πραγμα­το­ποιού­νται δια­λέ­ξεις για την τέ­χνη, δί­νο­ντας πά­ντα την ευ­και­ρί­α στους συμ­με­τέ­χο­ντες να α­πο­λαύ­σουν μια ε­ξαί­σια θέ­α της νυ­χτε­ρι­νής πρω­τεύ­ουσας Ε­ρε­βάν μέσω της με­γά­λης τζα­μα­ρί­ας.
Και κά­τω, στο ι­σό­γειο, υ­πάρ­χει το εκ­θε­τή­ριο-πω­λη­τή­ριο ό­που τα βι­βλί­α, τα αντι­κεί­με­να και τα εν­θύ­μια άλ­λων μου­σεί­ων του κό­σμου συ­νυ­πάρ­χουν με τα α­ντι­κεί­με­να της εγ­χώ­ριας πα­ρα­γω­γής και α­νά­με­σα στους κα­τα­λό­γους της έκ­θεσης οι ο­ποί­οι εκ­δί­δο­νται α­πό το Κ.Σ.Τ..

Έ­νας ζω­ντα­νός τό­πος

Σή­με­ρα, το Κα­σκά­ντ εί­ναι το ση­μεί­ο α­να­φο­ράς της πρω­τεύ­ου­σας Ε­ρε­βάν την εκ­συγ­χρο­νί­ζει και την ολο­κλη­ρώ­νει. Το Κ.Σ.Τ. το οποίο α­παρ­τί­ζεται­ α­πό πολ­λά δια­φο­ρε­τι­κά μου­σεί­α συ­γκε­ντρω­μέ­να σε έ­να και έ­χει μια στα­θε­ρή ρο­ή πο­λι­τι­στι­κών δρά­σε­ων είναι ένα ζω­ντανό μέ­ρος ό­που πραγ­μα­το­ποιού­νται ό­λες οι ε­ορ­τα­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις της πό­λεως.
Και α­κό­μα, έ­να μέ­ρος το ο­ποί­ο εν­δεί­κνυ­ται για μα­κρι­νούς μο­να­χι­κούς πε­ριπά­τους, για ση­μεί­ο συ­να­ντή­σε­ων κα­θώς ε­πί­σης έ­νας τό­πος ά­θλη­σης για αυ­τούς οι ο­ποί­οι έ­χουν την τά­ση να α­νε­βαί­νουν και να κα­τε­βαί­νουν τα 118 μέ­τρα σε σύντο­μους χρό­νους, έ­νας πραγ­μα­τι­κός πνεύ­μο­νας της πό­λε­ως. Ο Κα­φε­στζιάν, δη­μιούρ­γη­σε και προ­σέ­φε­ρε στην Αρ­με­νί­α έ­να υ­πέ­ρο­χο δώ­ρο, αυ­τό το ο­ποί­ο της ά­ξι­ζε.
Το βρά­δυ της 27ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2013 ορ­γα­νώ­θη­κε α­πό το Κ.Σ.Τ. και τους υ­παλ­λή­λους του μια λα­μπρή γιορ­τή στην ο­ποί­α συμ­με­τεί­χε μα­ζι­κά η νε­ο­λαί­α του Ε­ρε­βάν.
Α­ναμ­φί­βο­λα, ο Ζε­ράρ-Λε­βόν Κα­φε­στζιάν, α­πό ε­κεί ψη­λά ό­που βρί­σκε­ται είναι συ­γκι­νη­μέ­νος και ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος α­πό το έρ­γο του Κέ­ντρου Σύγ­χρο­νης Τέ­χνης, το οποίο συ­νε­χί­ζε­ται στην πο­ρεί­α που χά­ρα­ξε ο ί­διος.

Share
 

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

"Δέχομαι"


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ


διαφήμιση στο αρμενικά

armenian community

Online Επισκέπτες

Έχουμε 37 επισκέπτες συνδεδεμένους